Το Ιράν κάνει έναν απολύτως καταστροφικό πόλεμο έναντι όλων των κρατών της περιοχής και όχι μόνον. Επιτίθεται επί της ουσίας πέραν των αραβικών κρατών της Εγγύς Ανατολής και του Κόλπου ή του εμπόλεμου Ισραήλ και των ΗΠΑ και σε όλες τις ευρωπαϊκές δυνάμεις. Στοχοποιούν η Τεχεράνη και οι Φρουροί της Επανάστασης με τα πυραυλικά συστήματα και τα drones που διαθέτουν στο οπλοστάσιό τους τα εμπορικά πλοία που βρίσκονται στην περιοχή. Όχι μόνον αυτά που είναι πλησίον των Στενών του Ορμούζ εγκλωβισμένα αλλά και αυτά που κινούνται στις επικράτειες του Ιράκ, των Εμιράτων, του Ομάν και όπου αλλού φθάνει το βεληνεκές των όπλων τους. Το Ιράν έχει εμπλέξει στον πόλεμο περίπου 15 χώρες. Η Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα, το Κατάρ, το Ομάν, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, η Ιορδανία, ακόμη και η Τουρκία ή η Κύπρος δέχονται μαζικά ή ενδεικτικά πλήγματα. Πλήττονται ενεργειακοί στόχοι, οικονομικοί στόχοι, ξενοδοχεία, πολιτικοί στόχοι. Έχουν φθάσει στην περίπτωση του Ισραήλ να πλήττουν απολύτως αστικές περιοχές με βόμβες διασποράς.
Το καθεστώς της Τεχεράνης προχωρά σε διαγγέλματα παραπλανητικά και εμφανώς ψευδή ισχυριζόμενο διά των εκπροσώπων του ότι πλήττει αμερικανικούς στόχους που βρίσκονται εγκατεστημένοι ως βάσεις στις γειτονικές χώρες. Τίποτα από την πρακτική του δεν συνάδει με αυτή την προσέγγιση. Γιατί ουσιαστικά καταστρέφει την οικονομία, την ασφάλεια και την κοινωνική ζωή στα κράτη αυτά. Διυλιστήρια, αποθήκες καυσίμων, χρηματοοικονομικά κέντρα, γραφεία εταιρειών είναι στην ημερήσια διάταξη. Ο πόλεμος στη θάλασσα δεν έχει κάποια στρατιωτική λογική, αφού δεν πλήττονται πολεμικά πλοία αλλά εμπορικά δυτικά πλοία. Ουσιαστικά κάνει ως κράτος ό,τι έκαναν οι εκπρόσωποί του (proxies), οι Χούθι της Υεμένης στην Ερυθρά Θάλασσα. Αλλά σε πολύ μεγαλύτερο εύρος.
Το θεοκρατικό Ιράν με την έννοια αυτή ως κρατική δομή πλέον αποτελεί έναν πάροχο περιφερειακής τρομοκρατίας. Ειδικά αν υπολογίσουμε και τα πλήγματα από αυτόνομους πυρήνες σε δυτικές χώρες ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού, που επιχειρούν εναντίον πρεσβειών και συναγωγών επί του παρόντος.
Ο προσανατολισμός της αντίδρασης σε αυτόν τον καταστροφικό πόλεμο του Ιράν μέχρι τώρα είναι αμυντικός. Αλλά όσο περνούν οι μέρες, σήμερα βρισκόμαστε στη 15η ημέρα του πολέμου, θα πρέπει από την πλευρά των αραβικών κρατών αλλά και της Ευρώπης να υπάρξει ένα σαφές μήνυμα αποφασιστικότητας απέναντι στην Τεχεράνη. Να φανεί πόσο απομονωμένη είναι και πόσο εχθρικά αντιμετωπίζεται πλέον από ένα σύνολο εθνών και κρατών. Οι αραβικές ηγεσίες και οι ευρωπαϊκές αντίστοιχα θα πρέπει να συνδυάσουν τις αμυντικές στρατηγικές τους με επιθετική τακτική, συνδράμοντας τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των συμμαχικών δυνάμεων ΗΠΑ – Ισραήλ.
Αν δεχθούμε ότι η σιιτική Τζιχάντ για δεκαετίες εκπορεύεται, χρηματοδοτείται και οργανώνεται από το καθεστώς της Τεχεράνης, σε προηγούμενη φάση μέσω Χεζμπολάχ, Χαμάς και Χούθι, τώρα επισήμως από την κρατική δομή και τις ένοπλες δυνάμεις του Ιράν, η απάντηση θα πρέπει να είναι απολύτως κάθετη και οριστική. Τα αραβικά κράτη στο πλαίσιο των δυνάμεών τους και των οπλοστασίων τους να απαντήσουν στα χτυπήματα που δέχονται. Τα ευρωπαϊκά κράτη -εθνικά και όχι στη βάση του ΝΑΤΟ- να ετοιμάσουν τους πολεμικούς στόλους τους να συμπράξουν με το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό στην προστασία των δυτικών εμπορικών πλοίων στην περιοχή, όπως και αυτών που συνεχίζουν να διέρχονται την Ερυθρά Θάλασσα με πλέγμα ασφαλείας όσον αφορά την Ανατολική Μεσόγειο.
Οι Άραβες έχουν κάθε λόγο και μετά την καταστροφή του εκσυγχρονιστικού και οικονομικού προφίλ των χωρών τους που επιχειρεί η Τεχεράνη να δώσουν μια δυναμική απάντηση στην πρόθεση των Αγιατολάχ και των Φρουρών να τους καθυποτάξουν υπό το καθεστώς της τρομοκρατίας ή να τους επιβάλουν την αποχώρηση των αμερικανικών βάσεων, όπως διακηρύσσουν. Οι Ευρωπαίοι και ειδικά οι ναυτικές δυνάμεις να ανακτήσουν την αξιοπρέπεια και την αξιοπιστία τους σε αυτές τις θερμές και κρίσιμες θάλασσες που διέρχονται τα πλοία τους και δομούν τις εφοδιαστικές αλυσίδες τους. Τα έθνη, οι φυλές και οι θρησκείες είναι η ώρα να τελειώσουν με την αίρεση της Τζιχάντ… χωρίς μοιρολόγια.
Εφημερίδα Απογευματινή
