Θα ήταν επικίνδυνη ψευδαίσθηση να νομίζουμε ότι η Τουρκία θα αλλάξει πολιτική έναντι της Ελλάδας, πολύ περισσότερο που ο Ερντογάν δεν είναι Ινονού. Έχουμε άλλωστε πρόσφατες, ανανεωμένες δηλαδή ενδείξεις για τις προθέσεις της Τουρκίας καθώς αυτές αποκαλύπτονται:
-Από την επιστολή της 16ης Φεβρουαρίου που έστειλε ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Τουρκίας στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ με την οποία κατηγορεί την Ελλάδα απορρίπτοντας τη δυνατότητα των νησιών να έχουν πλήρη επήρεια στον υπολογισμό οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ.
-Από την προσπάθεια μέσω NAVTEX να δεσμεύσει χώρους και μάλιστα με την πρωτοφανή απαίτηση, για πρώτη φορά, η προειδοποίηση αυτή να ισχύει για μία διετία!
-Από την αντίδραση της Άγκυρας στην τοποθέτηση συστοιχιών Patriot στην Κάρπαθο για την ενίσχυση της ελληνικής αεράμυνας και την προστασία της Κύπρου, με τον ισχυρισμό που παραβλέπει τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή ότι οι πύραυλοι αυτοί απειλούν την Τουρκία! Και βεβαίως ότι το νησί πρέπει να είναι αποστρατιωτικοποιημένο.
-Από τη «διαβεβαίωση» ότι η Τουρκία θα προστατεύσει την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», δηλαδή το ψευδοκράτος, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι θεωρεί τη διχοτόμηση της Κύπρου παγιωμένη.
Η ελληνική αντίδραση βεβαίως ομιλεί για ευφάνταστες και αυθαίρετες ερμηνείες του Διεθνούς Δικαίου, το οποίο έχει κατοχυρώσει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα εκεί που τα αμφισβητεί η Τουρκία.
Η Τουρκία εδώ και παραπάνω από μισό αιώνα ακολουθεί αυτή την τακτική της άρνησης αποδοχής των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων ιδιαίτερα στα νησιά, δεδομένου ότι το ελληνικό νησιωτικό σύμπλεγμα στο Αιγαίο είναι εκτεταμένο. Έτσι, με την πείσμονα εμμονή στην αμφισβήτηση βασικών νομικών κατοχυρώσεων των ελληνικών νησιών επιχειρεί να θεμελιώσει την αναθεωρητική της πολιτική και την ιδέα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Όμως όπως επιβεβαιώνει το Διεθνές Δίκαιο, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Ειδικότερα ως προς το καθεστώς των νήσων:
Όσον αφορά τις νήσους Λήμνο και Σαμοθράκη η Νομική Υπηρεσία του ΝΑΤΟ, σε παλαιότερη εμπιστευτική έκθεσή της έχει αναγνωρίσει την ορθότητα της ελληνικής επιχειρηματολογίας για το δικαίωμα της χώρας μας να έχει στρατιωτικές δυνάμεις στις δύο νήσους, καθώς και το αποτέλεσμα που επήλθε με την υποκατάσταση της Σύμβασης της Λωζάννης «περί του καθεστώτος των Στενών» από τη Σύμβαση του Μοντραί του 1936.
Για τα νησιά Λέσβο, Χίο και Ικαρία, η Ελλάδα διατηρεί το αναφαίρετο δικαίωμα να προβαίνει στην οχύρωση αυτών για αμυντικούς λόγους, βάσει του άρθρου 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ενόψει της απειλής που συνιστά η ύπαρξη της 4ης Τουρκικής Στρατιάς του Αιγαίου. Με άλλα λόγια, το συγκεκριμένο άρθρο στην ουσία ακυρώνει τη Σύμβαση της Λωζάννης, που στο άρθρο 13 προβλέπει τη μ ε ρ ι κ ή πάντως αποστρατιωτικοποίηση των νησιών αυτών.
Το ίδιο ισχύει και για τα Δωδεκάνησα. Μάλιστα τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947 που προβλέπει το καθεστώς τους η Τουρκία δεν την έχει υπογράψει, διότι δεν υπήρξε συμβαλλόμενο μέλος. Όμως αυτό δεν της επιτρέπει τη μη αναγνώριση μονομερώς διεθνούς συνθήκης ως και αν οι διεθνείς συνθήκες για να ισχύουν θα πρέπει να έχουν την τουρκική συγκατάθεση!!
Γιατί όμως αυτή η εμμονική συνεχής αμφισβήτηση του καθεστώτος των ελληνικών νησιών; Ο λόγος είναι ότι τα ελληνικά αυτά νησιά περιλαμβάνονται στο Αμυντικό Δόγμα της Τουρκίας. Πράγματι, από τη δεκαετία του ’70 η Άγκυρα είχε εκπονήσει ένα επιθετικό δόγμα (συνταχθέν από το τουρκικό ΓΕΣ) με το οποίο προβλέπεται ο απόλυτος στρατιωτικός έλεγχος του Ανατολικού Αιγαίου και η ένταξη υπό την «τουρκική ομπρέλα» της Σαμοθράκης, της Λέσβου, της Χίου και της Σάμου. Αυτό αποτελεί μέρος του «Αμυντικού Δόγματος» της Τουρκίας. Το Δόγμα αυτό αναπτύσσεται με κάθε λεπτομέρεια σε μελέτη του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας, η οποία έχει συνταχθεί από τον στρατηγό Χαμπντί Ερντούνα και από τους συνταγματάρχες Νετζατί Οκσέ και Γκιουζέλ Ακτάρ.
Όσον αφορά τον εθνικό εναέριο χώρο τον οποίο αμφισβητεί η Τουρκία με συνεχείς παραβιάσεις, ισχύουν τα εξής:
Αντίθετα με τους κανόνες που έχουν θεσπιστεί στο πλαίσιο του ICAO, συμφώνως προς τους οποίους και τα πολεμικά αεροσκάφη διέπονται από τους κανόνες εναέριας κυκλοφορίας και, συνεπώς, υπόκεινται στην υποχρέωση υποβολής σχεδίων πτήσεως, η Τουρκία, ιδίως κατά τη διεξαγωγή ασκήσεων στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, αρνείται να συμμορφωθεί στους σχετικούς κανονισμούς. Όμως επί 40 και πλέον χρόνια η Τουρκία αναγνώριζε, και τρίτες χώρες δεν αμφισβητούσαν, τη ζώνη του ελληνικού εναέριου χώρου των 10 ν.μ. βάσει του Προεδρικού Διατάγματος του 1931. Καθ’ όσον αφορά στο θέμα του καθορισμού των αεροδιαδρόμων, η Ελλάδα, με έγκριση του ICAO, έχει προβεί στις ρυθμίσεις που αφορούν τους αεροδιαδρόμους J-60 και G-18. Η Τουρκία εδώ και αρκετά χρόνια συνεχίζει να προβάλλει αντιρρήσεις, αποβλέποντας και στην περίπτωση αυτή στον αποκλεισμό της Λήμνου, με τα υπάρχοντα εκεί τεχνικά μέσα, ως σημείου αναφοράς και προσανατολισμού της αεροπλοΐας.
Τούτων δοθέντων, δεν θα πρέπει να τρέφουμε ψευδαισθήσεις όσον αφορά τη διαρκή στάση της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα, ενώ θα πρέπει να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψιν τους λόγους που προαναφέρθηκαν και που αφορούν το Αμυντικό Δόγμα της γείτονος. Με άλλα λόγια, η τουρκική συμπεριφορά δεν πρόκειται να αλλάξει, γεγονός που σημαίνει ότι πρέπει να προσαρμόζεται αναλόγως και η ελληνική εξωτερική πολιτική απέναντι στη γείτονα χώρα.
Εφημερίδα Απογευματινή
