Πότε θα τελειώσει ο πόλεμος; Ποια μπορεί να θεωρηθεί επόμενη μέρα του μεγάλου αυτού πολέμου στην Ανατολή; Αυτά είναι τα δυο κρίσιμα ερωτήματα που κυριαρχούν σε διεθνές επίπεδο. Το πρώτο δεν μπορεί να απαντηθεί ή να προεξοφληθεί με ακρίβεια. Ένας πόλεμος, οποιοσδήποτε πόλεμος, μπορεί να οριστεί ως προς την αφετηρία του. Την ημέρα που αρχίζει. Όχι όμως και ως προς το τέλος του. Ένας πόλεμος, όπως και μια εξέγερση, δημιουργεί δυναμική. Το τέλος του δεν μπορεί να γραφτεί σε ένα κομμάτι χαρτί όπως η αρχή του.
Ειδικά στον πόλεμο εναντίον του ισλαμικού καθεστώτος του Ιράν, τα δεδομένα εξαρχής ήταν και είναι περίπλοκα. Για τον λόγο αυτόν και δεν ήταν καθόλου εύκολη η απόφαση εμπλοκής σε αυτόν. Για το Ισραήλ ο πόλεμος αυτός μπορεί να είναι υπαρξιακός. Άρα η απόφαση μπορεί και να ήταν πιο αυτονόητη. Για τις ΗΠΑ όμως ήταν και είναι ένας πόλεμος στρατηγικής. Η απόφαση, ειδικά για την προεδρία Τραμπ, που είχε υποσχεθεί στους Αμερικανούς μη εμπλοκή σε νέους πολέμους, πολύ πιο σύνθετη. Το ότι η απόφαση για κοινή, συμμαχική με το Ισραήλ εκστρατεία εναντίον του Ιράν ελήφθη είναι πολύ σημαντικό για μια τεράστια γεωπολιτική και γεωοικονομική περιφέρεια που συνδέει την Ευρώπη με την Ασία, φτάνει στην Ινδία, ενώ ακουμπά την Αφρική.
Το Ιράν μπορεί να είναι στο κέντρο του πετρελαίου και αυτό άλλωστε επηρεάζει άμεσα τις αγορές και την ενεργειακή επάρκεια. Αλλά ο πόλεμος αποφασίστηκε απέναντι σε ένα κράτος-τρομοκράτη. Αυτό το καταλαβαίνουν καλύτερα οι μοναρχίες, τα εμιράτα και τα κράτη των Αράβων που κυριαρχούν στην περιοχή της Εγγύς Ανατολής και του Αραβικού Κόλπου.
Σήμερα και μετά την επιλογή της Τεχεράνης να πλήξει το προφίλ και τις οικονομίες όλων των αραβικών κρατών της περιοχής, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς αυξομειώσεις στην ένταση, οι αραβικές ηγεσίες έχουν καταλάβει αυτό που αιστάνθηκαν στις 7 Οκτωβρίου 2023 οι Ισραηλινοί. Δεν μπορεί να υπάρξει επόμενη μέρα στην περιοχή και στα κράτη τους, στο τέλος της εποχής του πετρελαίου, αν δεν καταστραφεί ολοσχερώς και οριστικά το ισλαμικό καθεστώς των Αγιατολάχ και των Φρουρών τους στο Ιράν. Είναι ένα σύστημα που παράγει τρομοκρατία και καταστροφή. Όλη η προσπάθεια που έχει εξελιχθεί για χρόνια από τη μοναρχία του Σαούντ και τα εμιράτα της περιοχής αλλά και τις μοναρχίες του Κόλπου πάει χαμένη. Θα πρέπει να ξεκινήσουν, αν όχι από το μηδέν, σίγουρα από πολύ πιο επιβαρυμένη θέση από ό,τι πριν από τις 28 Φεβρουαρίου. Αλλά και στην περίπτωση που ο πόλεμος δεν ξεκινούσε, οποιαδήποτε ώρα αποφάσιζε το Ιράν θα κατέστρεφε την εξέλιξή τους με τρομοκρατία, απομακρύνοντάς τους από το «Vision 2030» της Σαουδικής Αραβίας για παράδειγμα.
Η πραγματικότητα αυτή φέρνει στο προσκήνιο την αφετηριακή βάση της επόμενης μέρας του πολέμου στο Ιράν. Αυτή είναι -όποιο και να είναι το αποτέλεσμα του πολέμου στο στρατιωτικό επίπεδο, που μπορεί να προεξοφληθεί με ήττα της Τεχεράνης, αλλά και στο πολιτικό, που θα ακολουθήσει των βομβαρδισμών και δεν μπορεί να οριστεί- η επίσημη αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ από όλα τα αραβικά κράτη σε ιστορική περιφερειακή διάσκεψη. Αυτή είναι η ουσιαστική υπέρβαση των πολέμων της τζιχάντ και η αλλαγή προτύπου στα γεωπολιτικά δεδομένα. Ακούστηκε ως γαλλικό σχέδιο για την περίπτωση του Λιβάνου. Καλώς διαψεύστηκε στις παρούσες συνθήκες στον Λίβανο, με τον παράλληλο πόλεμο Ισραήλ – Χεζμπολάχ να εξελίσσεται κάτι τέτοιο δεν λειτουργεί. Αν όμως μια χώρα, συνεκτική εκ παραδόσεως, στους πολιτισμούς Ανατολής και Δύσης στην ευρωπαϊκή Μεσόγειο όπως η Ελλάδα αναλάμβανε με διακριτική διπλωματία μια πρωτοβουλία προετοιμασίας μιας τέτοιας διευθέτησης για την επόμενη μέρα της ειρήνης, τότε οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο είναι ισχυρές. Φυσικά με ενήμερες από τώρα τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, τη Γαλλία και την Ινδία.
Εφημερίδα Απογευματινή
