– Καλά δεν ντρέπεστε; Δεν έχετε την ίδια ευαισθησία επειδή το θύμα ήταν οπαδός του ΠΑΟΚ; Με τον Άλκη, όλοι είχαν εκφράσει από τα πρώτα λεπτά τον αποτροπιασμό τους μιλώντας για δολοφονία…
– Καλά ρε τι λες, αφού τώρα ήταν οργανωμένη συμπλοκή με κουκουλοφόρους…
– Άσε ρε, απλά έχουν αλλεργία με τον ΠΑΟΚ…
– Άντε ρε, ούτε καν είχε οπαδικό υπόβαθρο ο φόνος. Ό,τι θέλεις λες!
Αν ζούσαμε σε μια κοινωνία που θα βασίλευε μια στοιχειώδης ανθρωπιά ανάμεσα στα μέλη της, πιθανότατα να σκεφτόσασταν ποιο είναι το αρρωστημένο μυαλό που εμπνεύστηκε τον παραπάνω διάλογο.
Δυστυχώς, όχι μόνο δεν αποτελεί προϊόν κάποιας νοσηρής φαντασίας, αλλά καταγράφει μόνο ένα μικρό δείγμα του… ξεκατινιάσματος που παρατηρείται τα τελευταία 24ωρα σε media και social media, μετά τη δολοφονία του 20χρονου Κλεομένη στην Καλαμαριά.
Έχουμε φτάσει δυστυχώς στο σημείο να συζητάμε για την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής και να τη διαχειριζόμαστε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αντιμετωπίζουμε ένα κάλπικο πέναλτι είτε υπέρ είτε εις βάρος της αγαπημένης μας ομάδας.
Μετατρέπουμε τη δολοφονία ενός νέου ανθρώπου σε… επιχείρημα προκειμένου να τεκμηριώσουμε περισσότερο τη ρητορική μας στο συνολικό πλαίσιο της αντιπαράθεσης με τους… εχθρούς απέναντι. Όποιο χρώμα κασκόλ κι αν φοράνε ή φοράμε: Μαυρόασπρα, κιτρινόμαυρα, ερυθρόλευκα, πράσινα…
Το χειρότερο είναι ότι είναι τόσο βαθιά η σήψη της αθλητικής μας κοινωνίας, που τοποθετούμε θανάτους και δολοφονίες σε μια ζυγαριά συμφερόντων και προπαγάνδας. Λες και κάθε μαχαίρωμα, κάθε ξυλοδαρμός, κάθε θύτης και κάθε θύμα είναι ίδιες περιπτώσεις. Λες και δεν πρέπει άπαντες να σιωπήσουμε βυθισμένοι στην περισυλλογή και να εντοπίσουμε τα αίτια που οδηγούν νέους ανθρώπους να κυλιούνται αιμόφυρτοι στα πεζοδρόμια.
Αυτόκλητοι εισαγγελείς
Έχουμε γεμίσει στο διαδίκτυο (και όχι μόνο) από αυτόκλητους εγκληματολόγους, ιατροδικαστές, εισαγγελείς, αστυνομικούς, δικηγόρους που δεν έχουν καν τη στοιχειώδη ανθρωπιά να σιωπήσουν, σεβόμενοι το πένθος ενός γονέα που έχει χάσει το παιδί του. Που, ενδεχομένως, άλλες φορές να πενθεί επειδή απλώς ο γιος του βρέθηκε τη λάθος ώρα, στη λάθος στιγμή και άλλες να πραγματοποιεί μια επώδυνη αυτοκριτική, αντιλαμβανόμενος ότι έπρεπε να έχει αντιδράσει νωρίτερα και να προστατεύσει το παιδί του να πάρει ένα πολύ επικίνδυνο μονοπάτι στη ζωή του.
Προφανώς και κανένα έγκλημα δεν είναι ίδιο με κάποιο άλλο. Δεν παύει, όμως, να είναι έγκλημα! Προφανώς η δολοφονία ενός παλικαριού που περπατά αμέριμνο στον δρόμο, με τη δολοφονία ενός οπαδού που έχει επιλέξει να συμμετάσχει σε ένα ραντεβού θανάτου (πολλά από τα οποία πραγματοποιούνται καθημερινά σε σκοτεινά σοκάκια της Αττικής ή της Θεσσαλονίκης, απλά δεν μας απασχολούν επειδή δεν έχουν θύματα) δεν συνιστούν ίδιες περιπτώσεις. Δεν παύει, όμως, να είναι αμφότερες δολοφονίες.
Σε κάθε περίπτωση το ζητούμενο δεν είναι τι επιλέγει ένα παιδί να πράξει στη ζωή του, αλλά πώς μπορούμε όλοι εμείς οι μεγαλύτεροι να βοηθήσουμε τις επόμενες γενιές να μην χαραμίζουν άσκοπα ούτε ένα λεπτό από αυτά που περνούν σ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο.
Και κυρίως πώς θα δημιουργήσουμε μια κοινωνία που θα επιτρέπει σε κάθε νέο παιδί να φορά άφοβα και περήφανα στον δρόμο το κασκόλ της αγαπημένης του ομάδας και να μην… κοιτά πίσω του, τρέμοντας μην είναι το επόμενο θύμα της αλυσίδας του μίσους.
Για ποια κοινωνία, όμως, να συζητάμε αλήθεια; Για ποια ανθρωπιά; Ούτε την αξία της ανθρώπινης ζωής δεν εκτιμάμε πια. Ακόμη και γι’ αυτή πλακωνόμαστε, λες και πρόκειται για κάποιο οφσάιντ που δεν καταλογίστηκε ή κάποια αποβολή που δεν είδε ο VAR!
Εφημερίδα Απογευματινή
