Οι ΗΠΑ είναι σαφές ότι δεν βομβαρδίζουν ενεργειακούς στόχους στο Ιράν και στα Στενά του Ορμούζ. Όταν μάλιστα η πολεμική αεροπορία του Ισραήλ έπληξε διυλιστήρια στην επικράτεια του Ιράν παρενέβησαν με δημοσιότητα προκειμένου να αποτρέψουν τέτοια πρακτική, στις συνθήκες πολέμου που εξελίσσεται. Συνεπής ήταν και η στάση τους σε σχέση με το κρίσιμο για το Ιράν και την εξαγωγή πετρελαίου και πολύ περισσότερο φυσικού αερίου από την πλευρά του, νησί Χαργκ. Έπληξαν στο νησί στρατιωτικούς στόχους αλλά όχι τις ενεργειακές υποδομές.
Απολύτως αντίθετη και τρομοκρατική είναι η στρατηγική που ακολουθεί το καθεστώς της Τεχεράνης. Πλήττει εμπορικά πλοία πέριξ του Ορμούζ αλλά και πιο μακριά όπου φθάνει η εμβέλεια των πυραύλων του ή τα μη επανδρωμένα στην επικράτεια των γειτονικών αραβικών κρατών. Υπάρχουν και πληροφορίες για τοποθέτηση ναρκών στο πέρασμα των Στενών, που σημαίνει μεσοπρόθεσμη εμπλοκή στις διεθνείς μεταφορές ενέργειας, προϊόντων, λιπασμάτων. Θα διερωτηθεί κάποιος, μπορεί να υπάρξουν κανόνες σε έναν πόλεμο; Η απάντηση είναι ναι, αρκεί οι εμπλεκόμενες πλευρές να ακολουθούν την ίδια πρακτική, στη βάση της αμοιβαιότητας. Στην προκειμένη περίπτωση η Τεχεράνη δεν ακολουθεί αυτήν τη λογική. Ρισκάρει το χάος και για την ίδια την οικονομία της, πλήττει μη πολεμικούς στόχους όπως τα εμπορικά πλοία και κρίσιμες εγκαταστάσεις στα κράτη των Αράβων στον Κόλπο προκειμένου να δημιουργήσει αναταραχή στις αγορές χρήματος και ενέργειας. Η Τεχεράνη δεν σέβεται καν το γεγονός ότι οι ΗΠΑ δεν πλήττουν τέτοιου τύπου υποδομές της χώρας. Μάλιστα ασκεί καταχρηστική εξουσία στο διεθνές πέρασμα των Στενών απειλώντας εμπορικά πλοία των ΗΠΑ και της Δύσης ή των λογιζόμενων συμμάχων της, όπως ακριβώς είχαν κάνει και οι εκπρόσωποί τους, Χούθι, από την Υεμένη στο πέρασμα της Ερυθράς Θάλασσας σε προηγούμενο χρόνο.
Από την πλευρά των ΗΠΑ υπήρξε έκκληση του προέδρου Τραμπ, παρά τις στρατιωτικές δυνατότητες των ενόπλων δυνάμεων της ομοσπονδίας, να υπάρξει διεθνής παρουσία, συνδρομή και συντονισμός στην προστασία των εμπορικών πλοίων στο Ορμούζ. Κάλεσε ευρωπαϊκές δυνάμεις (Γαλλία, Βρετανία), την Ιαπωνία, τη Νότιο Κορέα, ακόμη και την Κίνα πρώτον, να συνδράμουν με δυνάμεις του ναυτικού τους και δεύτερον, να διακηρυχθεί η ανάγκη τα Στενά και τα εμπορικά πλοία, ασχέτως σημαίας και ιδιοκτησίας, να μην μπουν στον πόλεμο.
Η αντίδραση στην έκκληση αυτή ήταν μάλλον άνευρη ή και αρνητική. Όσον αφορά την Ευρώπη, αρνητική είναι η Γερμανία, αλλά και η ισχυρή ναυτική δύναμη Βρετανία, με τη Γαλλία ν’ ακολουθεί με επαμφοτερίζουσα στάση. Το ζήτημα της επέκτασης της επιχείρησης «Ασπίδες» που εξελίσσεται στην Ερυθρά, ευρωπαϊκής ταυτότητας, στο Ορμούζ. όσο και κάποιοι να μιλούν για εμπλοκή στον πόλεμο σε μια τέτοια περίπτωση η πραγματικότητα είναι άλλη. Η προστασία των πλοίων και στην Ερυθρά ή την Ανατολική Μεσόγειο όπως και στα Στενά του Ορμούζ είναι αμυντική κίνηση υπέρ των εμπορικών στόλων και των ναυτικών και όχι επιθετική ενάντια του Ιράν. Ούτε ήταν άλλωστε στην Ερυθρά εμπλοκή στη θερμή σύγκρουση Ισραήλ με τη Χαμάς, τη Χεζμπολάχ ή σε πόλεμο με την Υεμένη. Πάντως και στις «Ασπίδες» δεν συμβάλλει στο σύνολό της η Ευρώπη, αλλά κάποιες χώρες εκ των ναυτικών δυνάμεων αυτής όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Ελλάδα.
Υπάρχει ένα πρόβλημα σε πολλές ευρωπαϊκές ηγεσίες που συνεδρίασαν και για το θέμα αυτό στις Βρυξέλλες. Προτιμούν να πολεμούν τη διοίκηση Τραμπ στις ΗΠΑ ή να αμφισβητούν την ηγεσία Νετανιάχου στο Ισραήλ, παρά το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη που ασκεί βία και τρομοκρατία στη διεθνή οικονομία και στους εμπορικούς στόλους.
Σε ένα τέτοιο παζλ ιδιαίτερης σημασίας ήταν το άρθρο-παρέμβαση του ισχυρού Έλληνα εφοπλιστή κ. Β. Μαρινάκη στη βρετανική εφημερίδα «Daily Τelegraph» όπου προτείνει παραγωγικό συντονισμό ισχυρών πλοιοκτητών διεθνώς, χωρών με κρίσιμες ενεργειακές υποδομές και αποθέματα από την πλευρά των Αράβων της περιοχής και των ΗΠΑ προκειμένου να διασφαλισθούν οι εφοδιαστικές αλυσίδες, τα πλοία και τα πληρώματα επί αυτών.
Εφημερίδα Απογευματινή
