Η ρευστότητα που χαρακτηρίζει το πολιτικό σύστημα -και ιδιαίτερα την αντιπολίτευση- δεν είναι μια παροδική κατάσταση. Αποτελεί το βασικό γνώρισμα της περιόδου που διανύουμε. Η απόφαση του πρωθυπουργού να αποκλείσει δημοσίως και κατηγορηματικά το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών μεταθέτει τον πολιτικό χρόνο και αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού. Ξαφνικά, η πίεση του «εκλογικού αιφνιδιασμού» φεύγει από το τραπέζι και όλοι οι παίκτες καλούνται να κινηθούν σε ένα μεγαλύτερο, αλλά πιο απαιτητικό χρονικό πεδίο.
Για την κυβέρνηση, το μήνυμα είναι σαφές. Μέχρι την επόμενη εκλογική αναμέτρηση θα επιδιώξει να χτίσει ένα πιο κοινωνικό προφίλ, επιχειρώντας να απαντήσει στο βασικό άγχος της κοινωνίας: το εισόδημα. Η φετινή παρουσία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ δεν θα είναι απλώς μια τυπική κυβερνητική εμφάνιση. Θα αποτελέσει σκηνικό εξαγγελιών με σαφές κοινωνικό αποτύπωμα. Μέτρα για μισθούς, φορολογικές ελαφρύνσεις και παρεμβάσεις στην καθημερινότητα θα επιχειρήσουν να διαμορφώσουν την εικόνα μιας κυβέρνησης που, μετά την περίοδο των κρίσεων, γυρίζει σταθερά το βλέμμα προς την κοινωνία.
Ωστόσο, το πραγματικά ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στην κυβερνητική στρατηγική. Βρίσκεται κυρίως στην αντιπολίτευση. Και εκεί το τοπίο θυμίζει περισσότερο «παζλ» παρά οργανωμένο πολιτικό σχέδιο.
Στα υπάρχοντα κόμματα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, φαίνεται να έχει θέσει έναν σαφή αλλά εξαιρετικά φιλόδοξο στόχο: την πρωτιά, έστω και «με μία ψήφο». Πρόκειται για μια στρατηγική υψηλού ρίσκου. Γιατί όταν θέτεις τον πήχυ τόσο ψηλά, η δεύτερη θέση δεν μοιάζει με επιτυχία αλλά με ήττα.
Από την άλλη πλευρά, ο επικεφαλής της Ελληνικής Λύσης, Κυριάκος Βελόπουλος, επιχειρεί να μετατρέψει τη δημοσκοπική του άνοδο σε αφήγημα εξουσίας. Δεν περιορίζεται πλέον στον ρόλο του διαμαρτυρόμενου αντιπολιτευόμενου· προβάλλει ανοιχτά τη φιλοδοξία του να βρεθεί στο κέντρο των πολιτικών εξελίξεων. Το ερώτημα, όμως, είναι αν η εκλογική του βάση μπορεί να στηρίξει μια τέτοια φιλοδοξία ή αν πρόκειται απλώς για έναν θορυβώδη αλλά περιορισμένο πολιτικό χώρο. Η απάντηση είναι μάλλον προφανής.
Στον χώρο της Αριστεράς, ο Σωκράτης Φάμελλος επιμένει στη γραμμή της συνένωσης δυνάμεων. Η ιδέα μιας ευρύτερης συνεργασίας της προοδευτικής παράταξης ακούγεται λογική στα χαρτιά, αλλά μέχρι στιγμής σκοντάφτει στην πραγματικότητα. Οι αρνήσεις είναι περισσότερες από τις θετικές απαντήσεις και οι δημοσκοπήσεις μάλλον ψυχραίνουν παρά ενθαρρύνουν τις σχετικές πρωτοβουλίες. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν συζητά με κανέναν και τίποτα.
Και φυσικά υπάρχουν τα κόμματα που γεννιούνται. Ο Αλέξης Τσίπρας, η Μαρία Καρυστιανού, αλλά και ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος θα θελήσει να εξαντλήσει κάθε πιθανότητα να συμβάλει για μία ακόμα φορά ύστερα από πολλά χρόνια σε ήττα της Νέας Δημοκρατίας, αποτελούν τους άγνωστους x.
Κάπως έτσι διαμορφώνεται μια ιδιόμορφη εικόνα: μια κυβέρνηση που, παρά τη φθορά της εξουσίας, δείχνει να κινείται με σχετική άνεση και μια αντιπολίτευση που ακόμη αναζητά τον βηματισμό της. Όχι επειδή η πολιτική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας είναι απόλυτη, αλλά επειδή οι αντίπαλοί της μοιάζουν να μην έχουν ακόμη συμφωνήσει ούτε στο βασικό ερώτημα: ποιος θα ηγηθεί και με ποιο σχέδιο.
Το αποτέλεσμα είναι ένα πολιτικό τοπίο θολό και δυσανάγνωστο. Το μόνο σταθερό δεδομένο παραμένει η πρωτιά της Νέας Δημοκρατίας. Όλα τα υπόλοιπα -οι συμμαχίες, οι ανατροπές, ακόμη και η διάταξη των κομμάτων- παραμένουν ανοιχτά.
Και σε αυτήν τη φάση της πολιτικής παρτίδας, εκείνος που φαίνεται να κερδίζει χρόνο είναι ακριβώς αυτός που κυβερνά. Αρκεί να θέλει και να μπορεί να τον αξιοποιήσει σωστά.
Εφημερίδα Απογευματινή
