Στην εκπομπή «Flat Hunter» του Antenna, οι πρωταγωνιστές μάς μεταφέρουν στον θαυμαστό κόσμο της αναζήτησης διαμερισμάτων για αγορά ή ενοικίαση. Κακά τα ψέματα, μια (τηλεοπτική) εικόνα ισοδυναμεί με χιλιάδες λέξεις σε ό,τι αφορά την οξύτητα του προβλήματος. Σταχυολογούμε: Διαμέρισμα μιας άλλης εποχής στα Κάτω Πετράλωνα, χωρίς υποδομές, 32 τ.μ., τιμή ενοικίασης 600 ευρώ. Ο ιδιοκτήτης ισοστάθμιζε την κακή συντήρηση του διαμερίσματος -που προφανώς θα επωμιστεί ο ενοικιαστής- με το ότι από το παράθυρο έχεις θέα την Ακρόπολη… Διαμέρισμα στο Αιγάλεω, επίσης μιας άλλης εποχής, όπου για να πας στην κουζίνα περνάς υποχρεωτικά από την… κρεβατοκάμαρα, 62 τ.μ., φιλική τιμή 700 ευρώ. Ένα άλλο διαμέρισμα στον Νέο Κόσμο, νέας κατασκευής, του 2022, στον 1ο όροφο, 48 τ.μ., φιλική τιμή ενοικίου 750 ευρώ. Και πάει λέγοντας.
Πολλά ακούγονται για τη διαχείριση ενός προβλήματος που για μεγάλο αριθμό οικογενειών απορροφά το 30%-50% του μηνιαίου εισοδήματός τους, γράφοντας ένα αρνητικό ρεκόρ στην Ευρώπη. Μια λύση που ακούγεται εκ νέου είναι να θεσπίσει η κυβέρνηση πλαφόν στις αυξήσεις, που να συνδέονται με την εξέλιξη του πληθωρισμού. Είναι αλήθεια πως βραχυπρόθεσμα ένα τέτοιο μέτρο θα μπορούσε να παίξει ανασχετικό ρόλο, ιδιαίτερα για τη μεγάλη πλειοψηφία των ενοικιαστών με ενεργά συμβόλαια. Όμως, ταυτόχρονα, ο πήχυς θα ψηλώσει κι άλλο για τους νέους που αναζητούν στέγη, ενώ η αγορά έχει τρόπο να «εκδικείται» τα σχετικά μέτρα. Ας μη λησμονούμε πως παρά την κάμψη των τελευταίων ετών, η ιδιοκατοίκηση παραμένει σε υψηλά ποσοστά, ενώ οι μικροϊδιοκτήτες ακινήτων, εάν θιγούν, έχουν τον τρόπο να αντιδράσουν (π.χ. στην κάλπη…).
Από τη συζήτηση αυτή μένει εκτός η επιδεινούμενη κατάσταση που επικρατεί στην ενοικίαση επαγγελματικής στέγης. Εκεί που γίνεται η «σφαγή του Δράμαλη», όταν έρθει η ώρα ανανέωσης των συμβολαίων. Εκεί που ο επαγγελματίας βρίσκεται αντιμέτωπος με παράλογες αυξήσεις, με μείωση της διάρκειας ισχύος του συμβολαίου, με επιβάρυνση εξόδων που ανήκουν στον ιδιοκτήτη.
Συνεπώς, έχει νόημα η επιβολή πλαφόν; Ναι, αλλά μόνο ως μέρος πακέτου άλλων μέτρων, όπως τα κίνητρα για μακροχρόνια μίσθωση, η φορολόγηση κενών κατοικιών -που ειδικά στην πρωτεύουσα είναι πολλά-, ο περιορισμός στα Airbnb και, επιτέλους, η εκκίνηση προγραμμάτων κοινωνικής κατοικίας. Κάτι ακούμε κατά καιρούς από δω, κάτι από κει, αλλά συνολικό, δομημένο πρόγραμμα με χρονοδιαγράμματα δεν βλέπουμε. Λείπει το «κυρίως πιάτο».
Εφημερίδα Απογευματινή
