Στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας ήταν μετρημένοι στα δάκτυλα όσοι ασχολούνταν με το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής. Πριν καν την ντροπή των εθνικών εκλογών του 2012 και τις 440.000 ψήφους που έλαβε το απεχθές ναζιστικό μόρφωμα· όταν το αυγό του φιδιού εκκολάφθηκε και βγήκε στην κοινωνία για να σπείρει το δηλητήριο του μίσους. Πολλοί τότε το έβλεπαν ως φολκλόρ, υπήρχαν εκπομπές που αντιμετώπιζαν τους «κασιδιάρηδες» με όρους lifestyle, που δικαιολογούσαν τις ενέργειές τους λόγω των μνημονίων και της φτωχοποίησης.
Σαν να ήταν η ναζιστική συμμορία οι τιμωροί του πολιτικού συστήματος και οι χρυσαυγίτες έρχονταν για να καθαρίσουν την κατάσταση. Κάποιοι αφελείς, μεταξύ των οποίων και ο γράφων, πίστευαν ότι μετά το επεισόδιο με τη χειροδικία του Κασιδιάρη στη Λιάνα Κανέλλη στην εκπομπή του Γ. Παπαδάκη αποκαλύφθηκε ο χαρακτήρας του μορφώματος. Φευ. Αποδείχτηκε ότι γι’ αυτό τους ψήφιζαν, για να δέρνουν τους αντιπάλους τους κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αυτά που έκαναν εν συνεχεία μέσα στο κοινοβούλιο ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Οι ακροδεξιοί, άλλωστε, είναι παραδοσιακά οι πιο μεγάλοι εχθροί του κοινοβουλευτισμού. Το απαξιώνουν, το γελοιοποιούν και ενίοτε το καίνε, όπως είχε κάνει ο Χίτλερ και το ναζιστικό κόμμα στο Ράιχσταγκ, το γερμανικό κοινοβούλιο, το 1933.
Γιατί πας και τα θυμάσαι όλα αυτά, θα αναρωτηθεί κάποιος εύλογα, πολύ περισσότερο όταν υπάρχει και η απόφαση του Εφετείου για την εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής και τα στελέχη της. Διότι η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται ως φάρσα, απλώς έχει άλλο προσωπείο. Φαίνεται ότι κάποιοι επενδύουν και πάλι στη γελοιοποίηση του κοινοβουλευτισμού και κατ’ επέκταση της δημοκρατίας. Με επιθέσεις στους θεσμούς, μεταξύ των οποίων και στη Δικαιοσύνη και στους δικαστές, με ύβρεις, με άθλιους προσωπικούς χαρακτηρισμούς, με δολοφονίες χαρακτήρα των πολιτικών αντιπάλων. Αναφερόμαστε, πρωτίστως, στο ύφος και στις πρακτικές που έχει υιοθετήσει η κυρία Κωνσταντοπούλου. Λειτουργεί ως γενικός εισαγγελέας ή ως τιμωρός που μοιράζει ποινές και απαγγέλλει κατηγορίες, που στοχοποιεί πρόσωπα, που μιλάει ακατάπαυστα, με το στοιχείο της αυτοαναφορικότητας στα ύψη. Η κυρία Κωνσταντοπούλου είναι επικίνδυνη, ιδίως λόγω της επιρροής της στις νεότερες ηλικίες. Όπως, δηλαδή, είχε συμβεί με τους «κασιδιάρηδες».
Διαπαιδαγωγούνται οι νεότερες γενιές θεωρώντας πως η πολιτική δεν είναι μια διαλεκτική τέχνη, αντιπαράθεση ιδεών ή και αποτέλεσμα έντιμων συμβιβασμών, αλλά πεδίο ακραίων συγκρούσεων, χωρίς όρια, χωρίς αρχές, χωρίς φραγμούς. Από αυτή την άποψη είναι, επαναλαμβάνουμε, επικίνδυνη. Και εδώ η ευθύνη είναι όλων των κομμάτων να την αντιμετωπίσουν, να υψώσουν τείχος στον τρόπο που πολιτεύεται. Όχι, φυσικά, με τον τρόπο που το κάνει ο Άδωνις, ο οποίος είναι το καλύτερο δώρο στην κυρία Κωνσταντοπούλου, τώρα που πέφτουν τα ποσοστά της. Αλλά με θεσμικό και βαθιά πολιτικό τρόπο. Στο τέλος της ημέρας υπάρχουν πολλοί τρόποι για να προστατεύεται η δημοκρατία από τους εχθρούς της. Αρκεί να θέλει…
Εφημερίδα Απογευματινή
