Ήταν πρωί Τρίτης όταν στο δεύτερο κείμενο της τελευταίας σελίδας της «Απογευματινής» επιλέγαμε να πάμε… κόντρα στο ρεύμα της ολοκληρωτικής απαξίωσης του αγώνα με τον Παναιτωλικό από ολόκληρο τον οργανισμό του Παναθηναϊκού και κυρίως από τον ίδιο τον Ράφα Μπενίτεθ. Μας είχε προξενήσει, ειλικρινά, μεγάλη εντύπωση η επιλογή του Ισπανού να παίξει κορόνα-γράμματα τις όποιες πιθανότητες διεκδίκησης της προνομιούχου και εξαιρετικά κομβικής τρίτης θέσης της Super League.
Με άπαντες στο «πράσινο» στρατόπεδο να έχουν σαγηνευτεί από τη γοητεία μιας ιστορικής -και ολοκληρωτικά απρόσμενης- πλην όμως βραχυπρόθεσμης διάκρισης στο Europa League, ουδείς έμοιαζε να ενοχλείται από το γεγονός ότι το «τριφύλλι» διαχειρίστηκε ένα τόσο κομβικό παιχνίδι πρωταθλήματος λες και ήταν καλοκαιρινό φιλικό και μάλιστα στο αρχικό στάδιο προετοιμασίας του.
Τι γράφαμε, λοιπόν, για το ολικό ροτέισον του Ράφα κόντρα στους Αγρινιώτες; «Σε τέτοιες περιπτώσεις η αξιολόγηση της θυσίας γίνεται… μετά Χριστόν! Αν ο Παναθηναϊκός βρίσκεται το βράδυ της Πέμπτης στους “8” του Europa, ουδείς θα ασχολείται με τους χαμένους βαθμούς της Κυριακής.
Αν όμως το “τριφύλλι” επιστρέψει από την Ανδαλουσία το πρωί της Παρασκευής ηττημένο και αποκλεισμένο, ενδεχομένως η ισοπαλία με τον Παναιτωλικό να ζυγίζει πλέον λίγο περισσότερο σε… ειδικό βάρος».
Και φτάσαμε σήμερα, την επομένη της συντριβής από μια σαφώς ανώτερη ισπανική ομάδα, όπως αυτή του Πελεγκρίνι, να αναζητούν στο Κορωπί κίνητρα για τους ποδοσφαιριστές προκειμένου η σεζόν να κλείσει μέσα σε κλίμα αισιοδοξίας και προσμονής για την επόμενη χρονιά και όχι εν μέσω αγωνιστικής… κατάθλιψης.
Γυρίζοντας τον χρόνο έξι μέρες πίσω, έμοιαζε εξαιρετικά δύσκολο να κατανοήσεις τους λόγους για τους οποίους μια ομάδα που «κατασκευάζεται» με μακροπρόθεσμη προοπτική επέλεξε να θυσιάσει τις όποιες πιθανότητες είχε για να ξεκινήσει την επόμενη χρονιά της με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες.
Όχι φυσικά με την κατάκτηση του τίτλου (ο συγκεκριμένος στόχος δεν θα ήταν ούτε… μαθηματικά εφικτός) αλλά με την αναρρίχηση στην τρίτη θέση της βαθμολογίας. Θα αναρωτηθείτε παίζουν τόσο μεγάλο ρόλο οι δύο πόντοι που απώλεσε το «τριφύλλι» απέναντι στην ομάδα του Γιάννη Αναστασίου; Τεράστιο…
Η διαφορά των δύο βαθμών
Σκεφτείτε απλώς το εξής ενδεχόμενο: Να ξεκινούσε ο Παναθηναϊκός με δύο νίκες τη διαδικασία των playoffs και μία εκ των τριών διεκδικητών του τίτλου να εκκινούσε το μίνι πρωτάθλημα με αντίστοιχες ήττες. Αυτομάτως οι «πράσινοι» θα βρίσκονταν σε απόσταση τρίποντου από την προνομιούχο τρίτη θέση του βαθμολογικού πίνακα, αν είχαν διατηρήσει τη διαφορά των εννέα πόντων από τους τρεις πρωτοπόρους. Παράλληλα θα μπορούσαν με τη δική τους παρουσία να ενισχύσουν την πιθανότητα… βατερλό (αντίστοιχου με του περσινού της ΑΕΚ) της διεκδικήτριας του τίτλου που θα ξεκινούσε με μαζεμένες απώλειες τη διαδικασία.
Τώρα (αν, φυσικά όλα εξελιχθούν ομαλά στην τελευταία αγωνιστική της Κυριακής) με τη γραμμή εκκίνησης του «τριφυλλιού» να τοποθετείται στο -11 από την τρίτη θέση, το ενδεχόμενο κατάκτησής της μοιάζει από ανέφικτο έως μη ρεαλιστικό.
Θα πρέπει, δηλαδή, ο μεν Παναθηναϊκός να πετύχει μίνιμουμ 4 νίκες στα δικά του παιχνίδια και να βρεθεί ομάδα που δεν θα πάρει ούτε βαθμό στα δικά της.
Και επειδή κάποιοι ενδεχομένως να μην αντιλαμβάνονται τη διαφορά της τρίτης από την τέταρτη θέση (σε περίπτωση κατάκτησης του Κυπέλλου από τον ΠΑΟΚ), ο τρίτος έχει δεδομένη παρουσία σε league phase (άρα και εγγυημένα έσοδα είτε από το Europa είτε από το Conference League) ο τέταρτος θα χρειαστεί δύο προκρίσεις σε τρεις προκριματικούς για να αποκτήσει το συγκεκριμένο προνόμιο. Μεγάλη διαφορά για να τη θυσιάσεις τόσο αβίαστα…
Εφημερίδα Απογευματινή
