Οι Φρουροί της θεοκρατίας στο Ιράν διαθέτουν βαλλιστικούς πυραύλους που φθάνουν σε εμβέλεια τις 3.000-4.000 μίλια. Το απέδειξαν στοχοποιώντας τη βάση των Βρετανών και των Αμερικανών Ντιέγκο Γκαρσία στον Ινδικό Ωκεανό, κοντά στον Μαυρίκιο. Πολύ μακριά δηλαδή από τα πεδία πολέμου στην Εγγύς Ανατολή. Από τους δύο πυραύλους ο ένας αναχαιτίσθηκε και άλλος δεν έφθασε στον στόχο. Αλλά είναι γεγονός ότι το Ιράν δύναται με το νέο οπλοστάσιο που παρουσίασε να πλήξει πλειάδα από χώρες στην Ευρώπη. Δεν μιλάμε μόνο για την Κύπρο ή την Ελλάδα, αλλά την Ιταλία, τη Γαλλία και άλλες περιοχές στην Κεντρική Ευρώπη και όχι μόνο στη Βαλκανική. Οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες πληροφοριών έχουν δείξει ότι αγνοούν την ύπαρξη αυτού του οπλοστασίου. Και αν κάτι υποπτεύονταν οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες πληροφοριών, σίγουρα δεν είχαν ενημερωθεί οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Σήμερα πλέον το Ιράν αποτελεί επιθετική και άμεση απειλή όχι μόνο για τα αραβικά κράτη του Κόλπου ή της Μεσογείου, ούτε φυσικά μόνο για το Ισραήλ, αλλά και για την Ευρώπη. Οι συζητήσεις στις Βρυξέλλες των προηγούμενων ημερών περί του θερμού μετώπου του πολέμου στην Ανατολή, εστιασμένες περισσότερο στις ενεργειακές και οικονομικές επιπτώσεις που αυτός έχει, δεν κατέληξαν σε συγκεκριμένες αποφάσεις. Πέραν αυτού, η πλειοψηφία των κρατών της Ευρώπης δείχνει να παραμένει επικεντρωμένη στον πόλεμο στην Ουκρανία και να χαρακτηρίζει ως άμεση απειλή τη Ρωσία. Κι όμως, η πραγματικότητα ως προς την αμεσότητα είναι αλλού. Είναι το Ιράν που μπορεί μέσα στα επόμενα 24ωρα να πλήξει ευρωπαϊκή επικράτεια με άμεσο τρόπο. Ο Έλληνας πρωθυπουργός στο κυριακάτικο μήνυμά του προς τους πολίτες ανέδειξε τον κίνδυνο. Ο κ. Μητσοτάκης, που έχει επιλέξει να μιλά με άμεσο τρόπο στους πολίτες, που θεωρεί ότι πρέπει να είναι ενημερωμένοι για το τι συμβαίνει και ποιοι οι χειρισμοί και οι εκτιμήσεις της κυβέρνησής τους, μίλησε για οδικό χάρτη σε κεντρικό ευρωπαϊκό επίπεδο για το ποια θα είναι η αντίδραση στην περίπτωση που η ευρωπαϊκή επικράτεια πληγεί από το Ιράν.
Την προηγούμενη εβδομάδα η Ουάσινγκτον και ο πρόεδρος Τραμπ κάλεσαν τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, πολλές εκ των οποίων είναι ναυτικές με ογκώδεις εμπορικούς στόλους και συμφέροντα, να επεκτείνουν σε στρατιωτικό επίπεδο την επιχείρηση «Ασπίδες», που αφορά την προστασία των εμπορικών πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα και την πρόσβαση στη διώρυγα του Σουέζ και στο πέρασμα του Ορμούζ, ως συνδρομή προς την επιχείρηση των ΗΠΑ και του Πολεμικού τους Ναυτικού. Όπως προβλεπόταν, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις αντέδρασαν από διστακτικά έως αρνητικά στην πρόσκληση του Λευκού Οίκου. Η Ουάσινγκτον εν προκειμένω θέλησε να αυξήσει την ενεργειακή ασφάλεια αλλά και εκείνη των πλοίων και των πληρωμάτων από την επίδειξη μιας μεγάλης διεθνούς αρμάδας όπου πέραν των ευρωπαϊκών χωρών που διαθέτουν ναυτικό να συμμετείχαν η Ιαπωνία, η Ν. Κορέα και η Αυστραλία από την πλευρά του Ειρηνικού.
Στην παρούσα φάση η Τεχεράνη απειλεί όλες τις δομικές ενεργειακές εγκαταστάσεις που έχουν απομείνει στη Μέση Ανατολή και στον Αραβικό Κόλπο μαζί με τις υποδομές αφαλάτωσης, την Ανατολική Μεσόγειο, την Ερυθρά ως προς τις κινήσεις των πλοίων και τα λιμάνια, την ευρωπαϊκή ενδοχώρα, ενώ το Ισραήλ πλήττεται ανηλεώς με προσήλωση πλέον στις τυχόν πυρηνικές εγκαταστάσεις του.
Είναι πολύ ενδιαφέρον πέραν του τι θα κάνουν οι ΗΠΑ στο στρατιωτικό επίπεδο, μεταφέρουν άλλωστε χερσαίες δυνάμεις για ειδικές επιχειρήσεις και στο Ορμούζ, τι θα κάνει η Ευρώπη σχετικά. Υπάρχει μια διακήρυξη έξι χώρων, μεταξύ αυτών της Γαλλίας και της Βρετανίας, για συνδρομή στην ασφάλεια ναυσιπλοΐας όσον αφορά τα δυτικά πλοία στο Ορμούζ, μόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν, αλλά το ζητούμενο είναι διαφορετικό. Με δεδομένο ότι στο Ιράν οι μεσαίοι αξιωματούχοι του καθεστώτος δείχνουν έτοιμοι να «πέσουν μετά των αλλοφύλων» ενεργοποιώντας βαλλιστικούς και μη επανδρωμένα, είναι φανερό ότι η απειλή δεν αντιμετωπίζεται με διαπραγμάτευση, αλλά με σύγκρουση σε όλα τα επίπεδα και στη πλήρη ισχύ μέχρι την πτώση του καθεστώτος. Άραγε η Ευρώπη τι θα κάνει από εδώ και εμπρός, πέραν του να εικοτολογεί;
Εφημερίδα Απογευματινή
