Την ώρα της μεγαλύτερης έντασης σε έναν πόλεμο δημιουργούνται οι συνθήκες για να ανοίξουν δίαυλοι για τη διπλωματία. Τις διαπραγματεύσεις δηλαδή που θα ακολουθήσουν για την εκεχειρία και την ειρήνη. Οι στρατηγοί δηλαδή ηγούνται στο προσκήνιο και οι πολιτικοί ή διπλωμάτες πίσω από την κουίντα. Μέσα από τα διαστήματα των πέντε ημερών αρχικά και 10 επιπλέον ημερών προέκυψε ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για να υπάρξουν τα πρόσωπα που από την κάθε πλευρά, όταν προσδιορισθεί ποιοι είναι οι νικητές και ποιοι οι ηττημένοι της θερμής σύγκρουσης, θα διαπραγματευθούν την επόμενη μέρα. Ο πόλεμος εναντίον του ισλαμικού Ιράν είναι ο πλέον σημαντικός στον τελευταίο μισό αιώνα απέναντι στην τρομοκρατία σιιτικού χαρακτήρα. Οι Αγιατολάχ και οι Φρουροί τους εξελίσσουν επιχειρήσεις απέναντι στα κράτη, τους πληθυσμούς και τις οικονομίες τόσο στις περιόδους συγκρούσεων όσο και στις περιόδους της ειρήνης. Η στρατηγική του Αγιατολάχ Χαμενεΐ από το 1989 ήταν να εξάγουν μια περιφερειακή ισχύ και επιρροή όχι μόνον απέναντι στις δυτικές δυνάμεις ή το Ισραήλ αλλά και απέναντι στις αραβικές μοναρχίες και εμιράτα ή τις δεσποτικές διακυβερνήσεις του δικτύου Μπάαθ.
Το Ιράν, που υποκατέστησε την Περσία, αποτέλεσε για δεκαετίες κυριαρχικό δρώντα ως απειλή αλλά και ως παρουσία για ολόκληρη τη ζώνη της Δυτικής Ασίας. Στο τρίγωνο Κασπία, Ινδικός, Μεσόγειος – Βόρεια Αφρική. Η επιλογή του ολιστικού πολέμου για την εξολόθρευση της «κεφαλής του φιδιού» ήρθε αφού πρώτα με σειρά πολέμων πιο οριοθετημένης έκτασης είχαν εξαλειφθεί ή αποδυναμωθεί από το Ισραήλ οι δρώντες για λογαριασμό της Τεχεράνης στον επονομαζόμενο από το ισλαμικό καθεστώς «άξονα της αντίστασης»: Χεζμπολάχ στον Λίβανο, Χαμάς στην Παλαιστίνη, Χούθι στην Υεμένη. Πέραν αυτών όμως έχει καταπέσει το καθεστώς Άσαντ στη Συρία και βρίσκονται σε δοκιμασία οι σιιτικές φατρίες και πολιτοφυλακές που ελέγχουν τη Βαγδάτη στο Ιράκ.
Μετά το 2018 στην πρώτη προεδρία Τραμπ εξολοθρεύθηκε με επιλεκτικό πλήγμα ο αρχιτέκτων και στρατηγός του «άξονα της αντίστασης» Σουλεϊμανί. Στην ίδια περίοδο η Ουάσινγκτον διατύπωσε την περίφημη θεωρία περί δυνατότητας συγκρότησης των «Συμφωνιών του Αβραάμ». Από τότε οι ΗΠΑ επιθυμούσαν στρατηγικά μια νέα τάξη στην Εγγύς Ανατολή χωρίς την ισχυρή παρουσία και στρατιωτική εμπλοκή των ίδιων. Η ένταση στις σχέσεις ΗΠΑ και Ευρώπης σήμερα για μια νέα τάξη στο ατλαντικό επίπεδο είχε προηγούμενο χωρίς ανάλογου περιεχομένου περιπλοκή στη Δυτική Ασία ή Μέση Ανατολή.
Αν θα εξελισσόταν με πόλεμο εκεί η αναδιάρθρωση δυνάμεων, οικονομικών συμμαχιών και επιρροής ή με ειρήνη αποτέλεσε μια επιλογή της Τεχεράνης αλλά και της Άγκυρας. Η σιτική βάση της τρομοκρατίας με τους Φρουρούς της Επανάστασης και τη Χεζμπολάχ συντονιζόταν με τη σουνιτική βάση της Σαρία και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας μέσω του Κατάρ στον οικονομικό και διεθνοπολιτικό τομέα. Οι αραβικές ηγεσίες από το 2020 και μετά άλλωστε, ακολουθώντας μια πρακτική της Αιγύπτου στην Ανατολική Μεσόγειο, είχαν την τάση να συντονισθούν βαθμηδόν με την αναγνώριση του Ισραήλ ως δρώντα και όχι ως «σατανά» της περιοχής. Ο ριζοσπαστισμός του πανισλαμισμού, αξιοποιώντας τη Χαμάς και την ισλαμική Τζιχάντ με έδρα τη Γάζα και ηγεσία (οικογένεια Χανίγια) στην Ντόχα του Κατάρ, επέλεξε και ενθάρρυνε τον χρόνιο σχεδιασμό του αμφιλεγόμενου και φανατικού Γιαχία Σινουάρ για δομικό πλήγμα στην επικράτεια του Ισραήλ. Το μακελειό της 7ης Οκτωβρίου 2023 σε βάρος κυρίως αμάχων και μάλιστα ομάδων που επιθυμούσαν την ειρηνική και καθόλου αυταρχική συνύπαρξη Εβραίων και Παλαιστινίων ήταν το άγγελμα του πολέμου που ξεκίνησε τότε από τη Λωρίδα και εξελίσσεται μέχρι και σήμερα στο Ιράν, τον Λίβανο, το Ιράκ και περιφερειακά σε όλη την επικράτεια της Δυτικής Ασίας. Ακουμπά μάλιστα και την Τουρκία του ισλαμικού κόμματος και του νεοοθωμανισμού Ερντογάν.
Το στοίχημα για το Ισραήλ και την ηγεσία Νετανιάχου στον χρονικό κύκλο των εθνικών εκλογών του Οκτωβρίου είναι αν θα μπορέσει έστω με μηνύματα και πρωτοβουλίες προς τη Σαουδική Αραβία, τις άλλες μοναρχίες του αραβικού κόλπου, τα εμιράτα να κεφαλαιοποιήσει τη νίκη επί των Αγιατολάχ και των Φρουρών στην κατεύθυνση των «Συμφωνιών του Αβραάμ» από την Ευρώπη (Ελλάδα) μέχρι την Ινδία. Ο πόλεμος πρέπει να οδηγεί σε μια κυριαρχία και νέα ευημερία, διαφορετικά είναι απλώς… εκδίκηση.
