Στις διαχρονικές πολιτικές ατάκες συμπεριλαμβάνεται και αυτή του Ευάγγελου Αβέρωφ σύμφωνα με την οποία «όποιος είναι έξω από το μαντρί τον τρώει ο λύκος». Ο Αβέρωφ αναφερόταν στα στελέχη που αποχωρούν από το (όποιο) κόμμα, θεωρώντας ότι δύσκολα μπορεί ένα πρόσωπο να στεριώσει έξω από τα στενά κομματικά τείχη.
Η ρήση εν προκειμένω ταιριάζει γάντι για μια σειρά (άλλοτε) κορυφαίων στελεχών τής, πέραν του ΚΚΕ, Αριστεράς, μετά τα όσα έγιναν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Βεβαίως, ευλόγως θα μπορούσε κάποιος να σχολιάσει πως καλά καλά δεν υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ, πώς να συντηρηθούν τα στελέχη του που έχουν σκορπίσει σε διάφορα σημεία. Και αυτό έχει την ερμηνεία του, διότι επιβεβαιώνει τη ρήση που λέει πως χωρίς «μαντρί», δηλαδή κόμμα, δεν υπάρχει ούτε «κοπάδι».
Ο ΣΥΡΙΖΑ βιώνει αυτή την περιπέτεια εδώ και χρόνια, γιατί ακόμα και όταν έφτασε στο 37% δεν πατούσε σε στέρεες βάσεις, στην πραγματικότητα δεν ήταν κανονικό κόμμα. Ήταν απλώς το αποτέλεσμα του παντρέματος της μεγάλης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης σε συνάρτηση με το γεγονός ότι είχε στην ηγεσία του έναν χαρισματικό ηγέτη, τον Αλέξη Τσίπρα. Μόλις τελείωσε η κρίση και αποχώρησε ο κ. Τσίπρας, το κόμμα έμοιαζε να μην έχει κανένα μέλλον. Έζησε την περιπέτεια με τον κ. Κασσελάκη, τις διασπάσεις και τις αποχωρήσεις στελεχών. Ακόμα χειρότερα ήταν εντέλει τα πράγματα με τη Νέα Αριστερά. Παρότι δημιουργήθηκε από τα πιο προβεβλημένα στελέχη της διακυβέρνησης Τσίπρα αλλά και σημαντικά ιστορικά πρόσωπα της Αριστεράς.
Στον αντίποδα υπάρχουν δύο παραδείγματα που καταδεικνύουν τη σημασία της ύπαρξης κόμματος. Το ένα είναι το ΚΚΕ και το άλλο είναι το ΠΑΣΟΚ, παρότι δεν έχουν σχέση τα «μοντέλα» που ακολουθούν. Το ΚΚΕ πολλοί πίστεψαν πως το 1991, με τη διάσπαση που επήλθε στο 13ο συνέδριό του αλλά και την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, θα διαλυόταν. Συνέβη το αντίθετο. Παρότι ουκ ολίγα στελέχη αποχώρησαν, πολλά εκ των οποίων ήταν τα αγαπημένα παιδιά του Χαρίλαου, ο Περισσός επέλεξε να «πατήσει» πάνω στην ιστορία του ΚΚΕ και να δώσει έμφαση στην οργανωτική λειτουργία. Κάπως έτσι το κόμμα άντεξε, στάθηκε για τα καλά στα πόδια του και συνεχίζει να αποτελεί πυλώνα της δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος.
Τι να πει δε κανείς για το ΠΑΣΟΚ. Το 2015 έφτασε στα όρια της κοινοβουλευτικής του ύπαρξης. Επειδή όμως ήταν κόμμα με ρίζες στην κοινωνία, με γείωση στα συνδικάτα, την Αυτοδιοίκηση, τα επιμελητήρια και είχε πανελλαδική δομή, όχι μόνο άντεξε, αλλά σήμερα είναι αξιωματική αντιπολίτευση με ένα πλήρως ανανεωμένο στελεχικό δυναμικό και με έναν πρόεδρο, τον Νίκο Ανδρουλάκη, που δεν τον κρατάει κανένας.
Οι παραπάνω ιστορίες είναι διδακτικές. Για αυτό, λοιπόν, κανείς δεν πρέπει να υποτιμά το μαντρί. Ακόμα και οι πιο χαρισματικοί ηγέτες, όπως είναι ο Αλέξης.
Εφημερίδα Απογευματινή
