Μια φορά κι έναν καιρό, όταν η κατασκευή του Ολυμπιακού Σταδίου της Αθήνας εθεωρείτο… επαναστατική στον τομέα της ανέγερσης αθλητικών εγκαταστάσεων στη χώρα μας, τα τρία μέλη του τέως ΠΟΚ δεν είχαν το παραμικρό πρόβλημα συστέγασης σε ένα γήπεδο που τους παρείχε τη δυνατότητα να… ξεπουλάνε σε εισιτήρια και να γεμίζουν τα ταμεία τους. Απλώς το αναφέρουμε για τις νεότερες γενιές που ακούν όσα λέγονται και γράφονται για την ενδεχόμενη συγκατοίκηση των Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού στο ΟΑΚΑ και ενδεχομένως να έχουν πειστεί ότι οποιασδήποτε μορφής συνύπαρξη των δύο «αιωνίων» στον ίδιο χώρο είναι από αδύνατη έως απαγορευτική.
Να ξεκαθαρίσουμε λίγο τα πράγματα για να μην μπερδευόμαστε. Για να μπορούν οι «ερυθρόλευκοι» και οι «πράσινοι» να χρησιμοποιούν ως έδρες τους τα ιστορικά γήπεδά τους (τόσο το Καραϊσκάκη όσο και τη Λεωφόρο), έπρεπε να υπάρξει συνδρομή του ελληνικού Δημοσίου, είτε μέσω κυβερνητικής αρωγής είτε με βοήθεια ενός φορέα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Μην παρεξηγηθούμε! Πολύ ορθώς παραχωρούνται διαχρονικά εκτάσεις ή εγκαταστάσεις σε αθλητικούς συλλόγους προκειμένου οι ιδιοκτήτες τους να επενδύουν δεκάδες εκατομμύρια και να τις μετατρέπουν σε πόλο ψυχαγωγίας για εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες πολίτες.
Άρα οποιαδήποτε συναλλαγή εμπεριέχει συμφωνίες ανάμεσα στο κράτος και αθλητικές ανώνυμες εταιρείες πρέπει πάντα να πραγματοποιείται με πνεύμα συνεργασίας και κατανόησης ενός συγκεκριμένου δεδομένου: ο ρόλος του κράτους οφείλει να είναι βοηθητικός προς όλους τους πολίτες του, χωρίς να εμπλέκεται σε οιασδήποτε μορφής… χρωματικές αντιπαραθέσεις, είτε αθλητικές είτε κομματικές.
Οι… βολικές δικαιολογίες
Τη δεδομένη χρονική στιγμή, λοιπόν, δύο κολοσσιαίοι σύλλογοι όπως ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός καλούνται να λύσουν ένα κοινό πρόβλημα στέγασής τους, σε περίπτωση που παράλληλα με τα έργα στον Βοτανικό ξεκινήσει και στο Φάληρο η διετής ανακατασκευή του «Γεώργιος Καραϊσκάκης» από την πειραϊκή ΠΑΕ. Ποιο γήπεδο της Αττικής μπορεί να καλύψει τις ανάγκες τους; Μόνο το Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Είναι εξαιρετικά εύκολο σε μια τόσο τοξική αθλητική κοινωνία να βρούμε χίλιους δυο λόγους για να… τορπιλίσουμε μια σχεδόν αυτονόητη συγκατοίκηση που έχουμε ζήσει πολλάκις στο παρελθόν.
Άλλος θα επικαλεστεί το έγγραφο αποκλειστικής χρήσης του ΟΑΚΑ που έχει υπογράψει ο Παναθηναϊκός με τη διοίκηση του σταδίου μέχρι το 2027. Άλλος θα υποστηρίξει ότι είναι αδύνατο να μετακομίσει στο Μαρούσι ο Ολυμπιακός, καθώς εκεί βρίσκεται η έδρα του μπασκετικού Παναθηναϊκού AKTOR (λες και στα τέλη της δεκαετίας του ’90, που οι «ερυθρόλευκοι» αγωνίζονταν μόνιμα στο Ολυμπιακό Στάδιο, δεν έπαιζαν εκεί οι επτά φορές πρωταθλητές Ευρώπης).
Προφανώς και οι εποχές δεν είναι ίδιες, καθώς ο οπαδικός… κανιβαλισμός στις μέρες μας (σε επίπεδο παραγόντων, οπαδών και, δυστυχώς, δημοσιογράφων) βρίσκεται σε δυσθεώρητα επίπεδα. Πραγματικά είναι θλιβερό να διαπιστώνεις ότι, ενώ δύο «ορκισμένοι εχθροί» όπως η Μίλαν και η Ίντερ μπορούν να συνυπάρχουν στο ίδιο γήπεδο επί δεκαετίες, στην ελληνική κοινωνία θεωρούμε δεδομένο πως σε περίπτωση ταυτόχρονης παρουσίας ολυμπιακών και παναθηναϊκών στο ΟΑΚΑ θα ξεκινήσει ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος! Πόσο ντροπιαστική, αλήθεια, είναι για όλους μας η συγκεκριμένη σύγκριση! Πόσο γυμνοί φαινόμαστε όλοι μας σε αυτόν τον καθρέφτη του μίσους που μας ρουφά το αίμα εδώ και χρόνια;
Η ουσία είναι ότι για άλλη μία φορά η αθλητική κοινότητα της χώρας χρειάζεται… πολιτική και κρατική χείρα βοηθείας για να πράξει το αυτονόητο: να λειτουργήσει με μοναδικό γνώμονα το συμφέρον του μέσου Έλληνα φιλάθλου, ανεξαρτήτως του χρώματος κασκόλ που φορά. Είναι αυτονόητο ότι το ΟΑΚΑ μπορεί να τους χωρέσει όλους, αρκεί να υπάρχει στοιχειώδης διάθεση συνεργασίας.
Εφημερίδα Απογευματινή
