Στις 24 του Οκτώβρη θα είναι πολύ νωρίς να ενεργήσουµε… Από την άλλη µεριά, στις 26 του Οκτώβρη θα είναι πολύ αργά… Εµείς πρέπει να ενεργήσουµε στις 25 του Οκτώβρη». Ετσι περιγράφει ο Αµερικανός συγγραφέας Τζον Ριντ, στο βιβλίο του «∆έκα ηµέρες που συγκλόνισαν τον κόσµο», τη σηµασία που έδινε ο Λένιν στο timing -όπως λέµε σήµερα- για την επιτυχή έκβαση της εφόδου στα Χειµερινά Ανάκτορα. Βέβαια θα αναρωτηθεί κανείς πώς µου ήρθε, µέρες που είναι, τέτοια «φλασιά» από το µακρινό παρελθόν. Το ερέθισµα ήταν µια απάντηση της κ. Γρατσία, της όχι και τόσο σκιώδους πλέον καθοδηγήτριας της Μαρίας Καρυστιανού. Στο ερώτηµα πότε θα ιδρυθεί ο νέος πολιτικός φορέας, απάντησε «προσεχώς», κάνοντάς µας να αναπολήσουµε τις προθήκες των σινεµά τα παλιά χρόνια, µε τον τρόπο που ανήγγελλαν τις επόµενες ταινίες. Μιας και κάνουµε λόγο για την Εβδοµη Τέχνη, µας έρχεται στο µυαλό πώς µπορείς να κάνεις εύκολα τη λάθος επιλογή για τις τελικές αποφάσεις σου. Το «Τόσο µακριά, τόσο κοντά» είναι µια διάσηµη ταινία του Βιµ Βέντερς. Το «Τόσο κοντά, τόσο µακριά» είναι µια ελληνική ταινία της Αλίκης ∆ανέζη.
Ολα αυτά τα φευγάτα έχουν να κάνουν µε το µάδηµα της µαργαρίτας, που εδώ και µήνες αφορά τρεις αναµονές για δηµιουργία πολιτικών φορέων. Η µία σχετίζεται µε το rebranding του Αλέξη Τσίπρα, η άλλη µε το «προσεχώς» για τη Μαρία Καρυστιανού και µια τρίτη µε το ενδεχόµενο νέου κόµµατος από τον Αντώνη Σαµαρά. Παράλληλα, οι δηµοσκοπήσεις επιχειρούν -µήνες επίσης- να σφυγµοµετρήσουν διαθέσεις της κοινής γνώµης, προτιµήσεις, απορρίψεις, ταλαντεύσεις, πιθανότητες επιτυχίας. Την ίδια στιγµή οι δηµοσιογράφοι επιχειρούν, µάταια έως τώρα, να ανιχνεύσουν το timing της πολυαναµενόµενης εξαγγελίας.
Θυµίζουµε πωςτο περασµένο φθινόπωρο ο Αλέξης Τσίπρας εξέδωσε την «Ιθάκη», για χάρη της οποίας περιοδεύει ανά την επικράτεια, για την παρουσίαση παράλληλα των πολιτικών του θέσεων. Η Μ. Καρυστιανού ήταν έτοιµη να κάνει το µεγάλο βήµα πέρσι το καλοκαίρι, έκανε πίσω στη συνέχεια, επανήλθε µε πολιτικό προφίλ προς το τέλος του χρόνου, για να φτάσουµε στο «προσεχώς» του σήµερα. Ο Αντ. Σαµαράς έχει πυκνώνει τις παρουσίες του, εντός και εκτός Βουλής, αφήνοντας ανοιχτό το σενάριο να ηγηθεί πολιτικού σχήµατος.
Το θέµα, αν θα κάνουν το κρίσιµο βήµα όχι στο «παρά πέντε» ούτε στο «και πέντε», αλλά την κατάλληλη στιγµή, αφορά πρωτίστως τους ίδιους. Είναι αλήθεια ότι η πολιτική ατµόσφαιρα τους βάζει δύσκολα. Αίφνης, το ξέσπασµα του πολέµου στη Μέση Ανατολή, που παρατείνεται, δηµιουργεί νέα δεδοµένα, που διαµορφώνουν απρόβλεπτα την πολιτική ατζέντα και τους συσχετισµούς. Από την άλλη, η ρέουσα φιλολογία για πρόωρες εκλογές -παρά τη σταθερή θέση του πρωθυπουργού ότι θα γίνουν στην ώρα τους- θέτει το δίληµµα µήπως το τρενάρισµα των εξαγγελιών κάνει ζηµιά στους πολιτικούς σχεδιασµούς τους.
Προς το παρόν, το τρενάρισµα των αποφάσεων φαίνεται να έχει κόστος. Ας δούµε τα ευρήµατα της τελευταίας σχετικής δηµοσκόπησης της GPO. Ο «δείκτης ισχυρής πιθανότητας ψήφου» παρουσιάζει κάµψη. Για τον κ. Τσίπρα είναι στο 5,1% (από το 7,9% της µέτρησης του Φεβρουαρίου). Για την κ. Καρυστιανού, στο 6,4% (από το 8,1%). Για τον κ. Σαµαρά καταγράφεται οριακή άνοδος στο µικρό, πάντως, ποσοστό πιθανότητας, στο 1,6% από το 1,2%. Αρα σε γενικές γραµµές η πολύµηνη αναµονή αρχίζει να κουράζει, µε παράγοντες που αποσυσπειρώνουν τους πιθανούς υποστηρικτές των κινήσεων αυτών. Κι αυτό παρά το ότι, στην ίδια έρευνα, 62,2% επιθυµούν να υπάρξει πολιτική αλλαγή. Σε κάθε περίπτωση, οι αβεβαιότητες και τα «προσεχώς» δεν είναι της µόδας.
Το χάνουν συνεπώς το τρένο οι άµεσα ενδιαφερόµενοι; Φαίνεται ότι οι εκτιµήσεις που κάνουν είναι διαφορετικές, µε κοινό παρονοµαστή ότι έχουν ακόµη περιθώρια να επιλέξουν το πότε θα κινηθούν. Ο Αλέξης Τσίπρας αναζητεί ακόµα τα εργαλεία ευρύτερης απήχησης στην Κεντροαριστερά, εκτιµώντας ότι το timing είναι µεν σηµαντικό, αλλά δεν βρισκόµαστε και στο «σηµείο µηδέν». Η Μαρία Καρυστιανού διαπιστώνει ότι η µετατροπή του ηθικού κεφαλαίου σε πολιτικό δεν είναι αυτόµατη, έχει προβλήµατα. Ο Αντώνης Σαµαράς ποντάρει στην πιθανή του απήχηση σε ένα τµήµα της ∆εξιάς, αντιµέτωπος όµως µε µια Ν.∆. που αντέχει και έναν κατακερµατισµένο χώρο δεξιά του κυβερνώντος κόµµατος.
Με αυτά τα δεδοµένα, παραµένουν ανοιχτά δύο σενάρια. Το ένα είναι να γίνουν άµεσα κινήσεις και εξαγγελίες ώστε να υπάρχει χρόνος προετοιµασίας για τις εκλογές, να µπει ένα τέλος στο µαρτύριο του «περίµενε» και να αρχίσει να κινείται η όποια κοµµατική βάση. Το άλλο είναι να γίνουν οι κινήσεις λίγο πριν από τις κάλπες -πολύ περισσότερο αν πάµε σε πρόωρες εκλογές- ώστε και πόροι να εξοικονοµηθούν και οι όποιες θέσεις να µην µπουν σε τροχιά αντιπαράθεσης και φθοράς.
Συνοψίζοντας, το timing είναι αναγκαία αλλά όχι και επαρκής συνθήκη για αποτελεσµατικές επιλογές. Η σαφής διαφοροποίηση από το υπάρχον πολιτικό φάσµα, η οργανωτική υποδοµή, η αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης, όλα µαζί θα παίξουν καθοριστικό ρόλο. Εκτός και εάν το έλλειµµα των επικείµενων πολιτικών κινήσεων σε αυτά τα κρίσιµα ζητήµατα αποτελεί τον κύριο λόγο της καθυστέρησης…
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
