Το ερώτημα δεν είναι ποιος θα νικήσει στον πόλεμο αφού η απάντηση είναι προεξοφλημένη. Θα επικρατήσουν με τον πιο εύκολο ή τον πιο δύσκολο τρόπο οι συμμαχικές δυνάμεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Και μπορεί ο πόλεμος που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου να μην έληξε σε τέσσερις εβδομάδες και να ολοκληρωθεί σε κάποιους μήνες. Αυτό όμως δεν αλλάζει το διά ταύτα.
Οι Φρουροί της Επανάστασης στην Τεχεράνη έχουν ουσιαστικά και στη βάση του ρεαλισμού δύο επιλογές: Η μία, να επιτρέψουν τη μετεξέλιξη του καθεστώτος του «άξονα της αντίστασης» και βαθμηδόν να παρακολουθήσουν διπλωματικές διεργασίες για την επόμενη ημέρα και την εκεχειρία. Στην περίπτωση αυτή θα αποφευχθούν οι μεγάλες καταστροφές στις ενεργειακές ζωτικές εγκαταστάσεις του Ιράν, στις δομικές υποδομές όπως τα εργοστάσια ηλεκτροδότησης, η αναίτια θυσία των στελεχών και των δυνάμεών τους, η καταστροφή ακόμη και του νησιού Χαργκ. Όχι με χερσαίες επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακος, όπως πολλοί εικάζουν, αλλά με αεροπορικές μαζικές επιχειρήσεις, που ήδη έχουν ξεκινήσει σε βάρος εργοστασίων και αποθηκών πυρομαχικών και στρατιωτικού εξοπλισμού από την πλευρά των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων.
Στην άλλη περίπτωση, που το καθεστώς στην Τεχεράνη το οποίο ελέγχουν οι Φρουροί της Επανάστασης επιμείνει στη στρατηγική μέχρις εσχάτων και με το μεγαλύτερο κόστος για όλους, η κατάληξη στο Ιράν θα είναι ανάλογη με εκείνη της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ή και της Ιαπωνίας στη συνέχεια αν εξαιρέσουμε τη χρήση πυρηνικών όπλων. Οι ισλαμιστές θα έχουν οδηγήσει τη χώρα τους στην πλήρη καταστροφή και στις μεγαλύτερες απώλειες. Επίσης τους εαυτούς τους (πλην αυτών σε όλα τα επίπεδα από τα ανώτερα μέχρι τα κατώτερα που θα οδηγήσουν το Ιράν στη νέα Περσία ως μεταβατικό καθεστώς) σε ένα έκτακτο δικαστήριο τύπου Νυρεμβέργης για τα όσα αποφάσισαν, σχεδίασαν και έπραξαν σε βάρος των πολιτών τους και άλλων χωρών, γειτονικών ή μη, όλες αυτές τις δεκαετίες από το 1979.
Ο πρόεδρος Τραμπ έχει ήδη, πλέον, εκδηλώσει τις προθέσεις του στην περίπτωση που οι ισλαμιστές του καθεστώτος δεν αλλάξουν προσανατολισμό. Οι ΗΠΑ σε συντονισμό με το Ισραήλ θα οδηγήσουν τη χώρα σε ερήμωση και το καθεστώς σε απελπισία. Οι Αμερικανοί έχουν να χρησιμοποιήσουν πολλά ακόμη από τα όπλα τους που δεν έχουν καν παρουσιάσει μέχρι σήμερα στο πεδίο. Στην Τεχεράνη θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι τη νέα αρχιτεκτονική για τη Δυτική Ασία αλλά και το καθεστώς των στενών και των περασμάτων δεν θα την επιβάλουν αυτοί. Θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους ότι δεν θα επιτραπεί από τις ναυτικές δυνάμεις να χρεώνεται κάθε πλοίο που θα περνά τα Στενά του Ορμούζ με διόδια 2.000.000 δολάρια. Δεν θα υποκλίνονται στην Τεχεράνη οι ηγεσίες των Αράβων, ούτε θα μείνουν τα κράτη τους έκθετα στην απειλή των βαλλιστικών πυραύλων και των μη επανδρωμένων του Ιράν. Ούτε όμως οι αγορές μπορούν να είναι συμβατές με μια μόνιμη απειλή στην κρίσιμη περιοχή της Δυτικής Ασίας. Όλοι, ακόμη και οι σύμμαχοί τους, η Κίνα και η Ρωσία, προτιμούν διαπραγματεύσεις και συμφωνίες τύπου Γιάλτας παρά να εξαρτούν τις συνθήκες εξέλιξής τους από τους αγιατολάχ και τους Φρουρούς τους.
Μπορεί τα πράγματα να ήταν διαφορετικά στην περίπτωση που το Ιράν είχε πιθανότητες να κερδίσει ολιστικά τον πόλεμο. Δεν συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο.
Όπως το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη αποτέλεσε αφετηρία για μια νέα αρχιτεκτονική ισορροπίας ισχύος, σφαιρών επιρροής και ανασυγκρότησης για την ήπειρο, το ίδιο θα συμβεί και στη Δυτική Ασία. Η επόμενη ηγεσία στην Τεχεράνη θα είναι αναγκασμένη να διαχειρισθεί όχι μόνον την ανοικοδόμηση της χώρας, που θα χρηματοδοτηθεί εν πολλοίς από το φυσικό αέριο που παράγει μετά την άρση των κυρώσεων. Αλλά και τις αποζημιώσεις που ενδεχομένως θα προβάλουν ως απαιτήσεις τα αραβικά κράτη ή τα εμπόλεμα κράτη ΗΠΑ και Ισραήλ. Αλλά και τις συμμαχίες και την οικονομική συνεργασία στα δεδομένα του δομικού αναπτυξιακού σχεδιασμού της νέας Περσίας που από δύναμη τρομοκρατίας και ρήξης θα κληθεί να εξελιχθεί σε πόλο σταθεροποίησης και αναδιάρθρωσης στην τεράστιας γεωπολιτικής σημασίας ενότητα από τη Μεσόγειο στην Ινδία. Το τέλος είναι οριοθετημένο. Η διαδικασία μέσα από την οποία θα φθάσουμε εκεί είναι στην επιλογή του σημερινού καθεστώτος στην Τεχεράνη.
Εφημερίδα Απογευματινή
