Η πρεμιέρα των playoffs για τις θέσεις 5-8 μπορεί να μην ανέδειξε νικητή στα δύο παιχνίδια της, δεδομένα όμως ολοκληρώθηκε με έναν τεράστιο χαμένο! Την ομάδα που… άνευ ανταγωνισμού κερδίζει τον τίτλο της μεγαλύτερης απογοήτευσης της σεζόν που διανύουμε.
Αφού αυτό ακριβώς είναι ο αποκαρδιωτικός Άρης που παρακολουθούμε από την πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος. Ή μάλλον -για να είμαστε πιο ακριβείς- από τον ταπεινωτικό καλοκαιρινό αποκλεισμό στον 2ο προκριματικό γύρο του Conference League από την παντελώς άγνωστη Αράζ.
Φυσικά η αγωνιστική κατρακύλα των «κίτρινων» της Θεσσαλονίκης δεν συνιστά οιασδήποτε μορφής έκπληξη. Αντίθετα, αποτελεί τη φυσιολογική κατάληξη μιας συστηματικής κακοποίησης του Οργανισμού και μιας πολυετούς καταστρατήγησης κάθε έννοιας ορθολογικού προγραμματισμού.
Εδώ και μία δεκαετία (από τη μέρα που ανέλαβε τα ηνία της ΠΑΕ ο Θεόδωρος Καρυπίδης) ο Άρης δεν λειτουργεί ως ποδοσφαιρικός οργανισμός, αλλά ως… σούπερμαρκετ της γειτονιάς. Την ώρα που ακόμη και ερασιτεχνικά σωματεία παλεύουν να οργανωθούν τηρώντας βασικούς κανόνες οργάνωσης και ανάπτυξης, στο «Βικελίδης» έμαθαν να λειτουργούν με τη λογική… ράβε-ξήλωνε κάθε καλοκαίρι.
Όροι όπως «σταθερότητα», «χημεία», «κορμός» που πρέπει να διέπουν κάθε Οργανισμό, στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχουν καν στο λεξικό διοίκησης της ΠΑΕ.
Ακόμη και ύστερα από πετυχημένες χρονιές, στην εκκίνηση κάθε προετοιμασίας τα αποδυτήρια του προπονητικού κέντρου του Άρη γέμιζαν από άγνωστους που έπρεπε πρώτα να συστηθούν και εν συνεχεία να συνεργαστούν. Και όταν ύστερα από μήνες μπορούσαν όλοι μαζί να λειτουργήσουν ως καλά οργανωμένο σύνολο, στο φινάλε κάθε σεζόν… αγκαλιάζονταν και αναχωρούσαν προς άλλες πολιτείες.
Ειλικρινά δεν πρέπει να υπάρχει άλλη ομάδα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου που συνήθισε να… πυροβολεί με τόσο μεγάλη ευκολία τα δικά της πόδια.
Τα σενάρια εν όψει καλοκαιριού
Ο φετινός, σχεδόν βέβαιος πλέον, αποκλεισμός από τις διασυλλογικές διοργανώσεις της UEFA έρχεται να αποτελέσει μοιραία τον προορισμό μιας πορείας η οποία ήταν προκαθορισμένη να… γίνει σμπαράλια σε ένα παγόβουνο.
Και αν δεν υπήρχε το ειδικό βάρος της κίτρινης φανέλας ή ο γεμάτος πάθος κόσμος του Άρη, πιθανότατα το καράβι να είχε… βουλιάξει προ πολλού στα φουσκωμένα νερά της απαξίωσης και του άκρατου ποδοσφαιρικού παραλογισμού.
Τι θα γίνει το καλοκαίρι που μας έρχεται; Στην ποδοσφαιρική πιάτσα κυκλοφορούν εδώ και μήνες ουκ ολίγα σενάρια για το μέλλον του Θεόδωρου Καρυπίδη στον προεδρικό θώκο της ΠΑΕ. Το πρόβλημα του Άρη, όμως, είναι υπεράνω προσώπων.
Τίποτα δεν θα αλλάξει αν αποτελέσει παρελθόν ο σημερινός διοικητικός ηγέτης, αλλά δεν αλλάξει η νοοτροπία που έχει φωλιάσει εδώ και χρόνια στα έγκατα του «Βικελίδης».
Και τίποτα φυσικά δεν θα διαφοροποιηθεί αν μείνει στην ηγεσία της ΠΑΕ ο Καρυπίδης και… δεν αλλάξει μυαλά και συνήθειες. Είναι τόσο… κακοποιημένος ως Οργανισμός ο Άρης που θα χρειαστεί μεγάλη υπομονή για να μπορέσει ξανά να λειτουργήσει με στοιχειώδη ποδοσφαιρική ορθότητα. Και πάνω απ’ όλα θα χρειαστεί ανθρώπους με τεχνογνωσία γύρω από τις δομές και τους κανόνες οργάνωσης ενός σύγχρονου ποδοσφαιρικού μοντέλου.
Οι «κίτρινοι» δεν αντέχουν ούτε άλλες προσθαφαιρέσεις ούτε άλλα μαζικά ξηλώματα. Το ρόστερ δεν είναι τόσο κακό όσο φαίνεται στο χορτάρι. Ταλέντο και ποιότητα υπάρχουν σε πληθώρα στην ομάδα, αλλά μοιάζει αδύνατο να αναδειχτούν όσο σε κάθε νέο παίκτη που φτάνει στη Θεσσαλονίκη παραδίδεται εκτός από τον καθιερωμένο εξοπλισμό και ένας… ζουρλομανδύας.
Αν ο Άρης καταλάβει πώς πρέπει να λειτουργήσει (ανεξαρτήτως προσώπων) κι αν σταματήσει τα… προπονητικά αυτογκόλ τύπου Μανόλο Χιμένεθ, δεν θα αργήσει η μέρα που θα ξημερώσει μια εποχή ελπίδας για τους χιλιάδες φίλους του.
Εφημερίδα Απογευματινή
