Μεταξύ των πολλών όσο και αλληλοαναιρούμενων δηλώσεων του Αμερικανού προέδρου ήταν και η πρόσφατη που έλεγε ότι, στόχος μας δεν είναι η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, διότι αυτή ήδη έχει επέλθει, αλλά τα πετρελαϊκά αποθέματα της χώρας αυτής.
Πολλά μπορεί να καταλογίσει κανείς στον Κίσινγκερ και κυρίως το κυπριακό δράμα. Όσο όμως και αν διάκειται κανείς αρνητικά απέναντί του, δεν μπορεί παρά να του αναγνωρίσει οξυδερκή πολιτική διορατικότητα. Διότι σε ανύποπτο χρόνο είχε προβλέψει, μεταξύ άλλων, ότι ο αγώνας, τον 21ο αιώνα, για τα πετρελαϊκά αποθέματα θα είναι αντίστοιχος με τη μάχη για τις αποικίες που δόθηκε τον 19ο αιώνα.
Σήμερα, με την τιμή του πετρελαίου να καλπάζει, δεν αξιολογείται αυτή η δυσμενής εξέλιξη για την παγκόσμια οικονομία υπό το πρίσμα της κερδοσκοπίας των πετρελαιοπαραγωγών χωρών, αλλά καθαρά μέσα από το πρίσμα των γεωπολιτικών γεγονότων, που είναι ο εκεί πόλεμος και τα Στενά του Ορμούζ.
Μιλάμε πλέον για ένα σύνθετο πολιτικοοικονομικό πρόβλημα, με αρκετές παραμέτρους που το καθιστούν ακόμη πιο πολύπλοκο για την επίλυσή του καθώς αυτό συνδέεται άμεσα και με την πολιτική Τραμπ στην περιοχή και τις αλλοπρόσαλλες διαθέσεις του.
Οι προοπτικές για την παγκόσμια οικονομία -και πολύ περισσότερο για τη δικιά μας- είναι ιδιαίτερα δυσοίωνες. Η τιμή του βαρελιού έχει ξεπεράσει τα 100 δολάρια. Και επ’ αυτού αξίζει να υπενθυμίσουμε (μιας και η Ιστορία κάνει κύκλους) ότι προ 19 ετών που είχαμε κλιμάκωση προς τα άνω της τιμής του πετρελαίου, δύο Αμερικανοί γερουσιαστές, ένας Δημοκρατικός και ένας Ρεπουμπλικανός, είχαν κάνει μία μελέτη-προσομοιωτή (αν θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τη σχετική έκφραση) θέλοντας να δείξουν τι θα πάθαινε η αμερικανική οικονομία στην περίπτωση που το βαρέλι θα έφτανε τότε τα 100 δολάρια. Το συμπέρασμα στο οποίο είχαν καταλήξει ήταν μία παρατεταμένη ύφεση, χωρίς η αμερικανική κυβέρνηση να μπορεί να κάνει τίποτε για να την αντιμετωπίσει. Έτερο συμπέρασμα. Όλες οι οικονομίες που εξαρτώνται τόσο πολύ από το πετρέλαιο πρέπει να απεξαρτηθούν όσο το δυνατόν ταχύτερα, μέσω της αξιοποίησης άλλων πηγών ενέργειας.
Ανέφεραν το γιατί:
Πρώτον, διότι όλο και περισσότερο η δυτική οικονομία θα εξαρτάται από τις διαθέσεις των φονταμενταλιστών του Ισλάμ. Καλώς ή μάλλον κάκιστα, η πολιτική του πετρελαίου επηρεάζει τη διεθνή πολιτική. Και η στάση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή κάθε άλλο παρά χαλαρωτική των διαθέσεων των ισλαμιστών υπήρξε.
Δεύτερον, η Κίνα, η οποία δεν θέλει να χάσει την τροφοδοσία της από το Ιράν, έχει αναπτύξει στενές σχέσεις με τη χώρα αυτή (ήδη εκμεταλλεύεται μεγάλης έκτασης αποθέματα σε ιρανική περιοχή), γεγονός που καθιστά δυσχερείς τις διπλωματικές κινήσεις των ΗΠΑ για κυρώσεις στο Ιράν, αφού η Κίνα δεν συναινεί. Γι΄ αυτό άλλωστε ο Τραμπ επέλεξε την πολιτική των όπλων.
Εφημερίδα Απογευματινή
