Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι λίγο μετά τη 12η ώρα, αφού ο πρόεδρος Τραμπ μετακίνησε έστω και ελάχιστα τον λεπτοδείκτη του ρολογιού της ιστορίας, προκρίθηκε η εκεχειρία αντί του… Αρμαγεδδώνα που θα ακολουθούσε. Είναι καλύτερα να γίνουν οι συζητήσεις για την επόμενη Δυτική Ασία με τις πόλεις στις θέσεις τους, τις ενεργειακές υποδομές που έχουν απομείνει και τα Στενά σε λειτουργία, τις διεθνείς αγορές της ενέργειας και του χρήματος πιο σταθερές και αισιόδοξες. Οι συζητήσεις που θα ακολουθήσουν θα έχουν και τον χρόνο και το πλαίσιο για να προκρίνουν αποτελέσματα πιο βάσιμα, ηγεσίες πιο συγκροτημένες, ειδικά στην Τεχεράνη που πλέον στερείται ηγεσίας.
Επίσης, επειδή στην Ανατολή τα οικονομικά συμφέροντα αλλά ειδικά οι φιλοδοξίες είναι πολύπλοκες και η έννοια της εθνικής ή φυλετικής αξιοπρέπειας μη αναστρέψιμη είναι πολύ πιο ενδιαφέρον οι στρατηγοί να δίνουν τη θέση τους στην πολιτική και τη διπλωματία πριν από την τελική φάση του πολέμου, παρά μετά. Ο πρόεδρος Τραμπ, ο πρωθυπουργός Νετανιάχου, το Βασίλειο των Σαούντ, τα εμιράτα, οι άλλες μοναρχίες του Αραβικού και όχι πλέον Περσικού Κόλπου, η Ινδία ή το Πακιστάν, οι δυνάμεις της Ανατολικής Μεσογείου καλούνται, στην παρούσα πλέον φάση, να πάρουν μια βαθιά ανάσα, να αφήσουν το όπλο τους και να διαπραγματευθούν με τους άλλους το τι θα προκύψει για λογαριασμό όλων. Ο πόλεμος που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου εναντίον του Ιράν και των «παρόχων ισχύος» του στον Λίβανο, απλώθηκε σε όλη την περιοχή και τα κράτη των Αράβων με πρωτοβουλία του υποχωρούντος καθεστώτος των Φρουρών της Επανάστασης στην Τεχεράνη.
Το αποτέλεσμα όλης αυτής της πολεμικής δράσης και από τις δύο πλευρές των εμπολέμων δεν έγινε απολύτως ευδιάκριτο το πρωινό της Μεγάλης Τετάρτης. Μέσα σε λίγες εβδομάδες μαζικών συγκρούσεων εξαϋλώθηκε όχι μόνον το καθεστώς των Αγιατολάχ, με πορεία μισού αιώνα από την πλευρά του Σιίτικου ριζοσπαστισμού. Αλλά και η τάξη των Αγγλογάλλων στην Ανατολή με τη συναίνεση της Ρωσίας, που επηρεάζει μέχρι και σήμερα, 110 χρόνια μετά, τη μοίρα και τον χάρτη της περιοχής. Ουσιαστικά ο λόγος για την αρχικά μυστική συμφωνία Σάικς – Πικό (1916) εν μέσω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη, για την τάξη των πραγμάτων μετά το τέλος της αποικιοκρατίας στην Εγγύς Ανατολή. Οι δύο κεντρικές ναυτικές δυνάμεις της Ευρώπης ανέδειξαν τη βρετανική αρχιτεκτονική δομώντας ένα σύμπαν τεχνικών κρατών, φυλετικών και εθνικών εντάσεων και μόνιμων εστιών συγκρούσεων. Η τάξη εκείνη είχε ως επίκεντρο το Ισλάμ των Σουνιτών, αλλά εξυπηρετήθηκε ως λογική μια χαρά και από τον Σιιτικό θεοκρατισμό της Περσίας.
Στην παρούσα φάση, που ξεκινά από μια εκεχειρία δύο εβδομάδων, οι πρώην αυτοκρατορικές ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν είναι στο κεντρικό τραπέζι, αλλά μόνον σε αυτό που σχετίζεται με τα θαλάσσια περάσματα. Οι παίκτες είναι άλλοι και κυρίαρχη δύναμη οι Αμερικανοί από την πλευρά της Δύσης που έχουν λόγους να κινήσουν την ιστορία ανατολικά, δίνοντας βάρος στην αυτοτέλεια των συμφωνιών της περιοχής. Τα πλήγματα του Ιράν σε βάρος Ισραήλ και Αράβων σωρευτικά δημιουργεί μια κοινότητα εταίρων που συναποτελούν τον διάδρομο από την Ινδία στην Ευρώπη, τον περίφημο IMEC, ενώ η αναστροφή των αγωγών προς τη Μεσόγειο μέσω Ισραήλ αλλάζουν τον χάρτη. Φυσικά ζητούμενο στην παρούσα φάση είναι να ενταχθεί και το Ιράν στον «κύκλο της ευημερίας» και να πάψει να αποτελεί «αίρεση».
Όμως οι μεγάλες αυτές αλλαγές από τον πόλεμο στην ειρήνη χρειάζονται χρόνο. Επιμονή και σταθερότητα συνθηκών. Και το ζητούμενο σε αυτήν τη φάση μαζί με τις συνομιλίες στο Πακιστάν ή τη συνέχεια των εκκαθαρίσεων στον Λίβανο, είναι να αρχίσουν να μπαίνουν σε τάξη επιπλέον κομμάτια του νέου παζλ. Η ιστορία δεν γράφεται μόνον με πόλεμο αλλά εμπεδώνεται μέσα από τις ειρηνευτικές συμφωνίες που ακολουθούν. Αυτό είναι ένα ζήτημα που σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να αντιληφθεί εγκαίρως και η ηγετική τάξη του Ισραήλ. Το κράτος τους δεν είναι πλέον εν μέσω… λύκων.
Εφημερίδα Απογευματινή
