Όσοι είστε τακτικοί θαμώνες της τελευταίας σελίδας της «Απογευματινής» τα τελευταία τρία χρόνια θα γνωρίζετε τα… κουσούρια και τις συνήθειές της. Σε μια αθλητική κοινωνία όπου ζουν και βασιλεύουν οι «μετά Χριστόν προφήτες» ή οι «εκ του ασφαλούς δικαστές», εμείς προτιμάμε να μοιραζόμαστε την άποψή μας πριν από τα γεγονότα και όχι… κατόπιν εορτής. Το ίδιο θα πράξουμε και στο ιδιαίτερα λεπτό ζήτημα της συνεργασίας του Ολυμπιακού με τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ.
Λεπτό για τα δεδομένα του ποδοσφαιρικού μας μικρόκοσμου, όπου βασιλεύει η λήθη για το χθες και κυριαρχεί αποκλειστικά το συναίσθημα του σήμερα.
Να διευκρινίσουμε το εξής: ο… πελάτης στο ποδόσφαιρο δεν έχει πάντα δίκιο. Είναι τόσο έντονα τα συναισθήματα του ενθουσιασμού ή της απογοήτευσης που τον διακατέχουν (αυτός είναι και ο ρόλος του, άλλωστε, στο οικοσύστημα του αθλήματος, να εκφράζει συναισθήματα, όχι να διοικεί), που πολλές φορές έχει οδηγήσει τις ομάδες που υποστηρίζει στο μονοπάτι της αυτοκαταστροφής.
Ο Ολυμπιακός έχει διαχρονικά στο DNA του το «πρέπει» της νίκης ακόμη και στα… οικογενειακά διπλά. Στον Πειραιά δεν έχει σημασία αν έχεις κατακτήσει οκτώ ή εννιά διαδοχικά πρωταθλήματα. Αν χάσεις το δέκατο, θα ακούσεις τους «ερυθρόλευκους» φιλάθλους να τραγουδάνε ότι αλλιώς ονειρεύονται τον Ολυμπιακό.
Υπάρχει, βέβαια, μία ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στη θεμιτή απογοήτευση ή την οργή ενός οπαδού για την κακή εικόνα της ομάδας του και την ισοπέδωση προσώπων, σαν αυτή που υπέστησαν το βράδυ της περασμένης Κυριακής στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» παίκτες όπως ο Ντανιέλ Ποντένσε ή ο Ροντινέι, οι οποίοι έχουν προσφέρει τα μέγιστα στον σύλλογο και είχαν τεράστια συνεισφορά στις θρυλικές επιτυχίες της τελευταίας διετίας. Η πρώτη συμπεριφορά είναι αυτονόητη στον Ολυμπιακό, η δεύτερη -συγχωρήστε μας- συνιστά τεκμήριο αγνωμοσύνης. Άλλο να τραγουδάς μαζικά «αλλιώς ονειρευόμαστε τον Ολυμπιακό» και άλλο να σηκώνεσαι από τη θέση σου και να αποδοκιμάζεις με μίσος ποδοσφαιριστές που σε έστειλαν στα ουράνια!
Οι… άπιστοι Θωμάδες
Στην ουσία του ζητήματος, είναι προφανές ότι ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ βρίσκεται για πρώτη φορά σε καθεστώς τόσο μεγάλης πίεσης, ακόμη και αμφισβήτησης, λόγω της άκρως προβληματικής παρουσίας των «ερυθρόλευκων» στις εγχώριες διοργανώσεις από το ξεκίνημα της σεζόν.
Είναι επίσης ηλίου φαεινότερον ότι αν ο Ολυμπιακός δεν κερδίσει στο «Απόστολος Νικολαΐδης» την Κυριακή του Θωμά, αυτομάτως θα πολλαπλασιαστούν στο διαδίκτυο οι… άπιστοι Θωμάδες που δεν θα δίνουν στον Βάσκο προπονητή ούτε μισή επιπλέον ημέρα για να διορθώσει την κατάσταση.
Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι τι θα λέει ο κάθε πικραμένος (κυριολεκτικά και μεταφορικά) φίλος του Ολυμπιακού στα social media, τι θα ακούγεται στις ραδιοφωνικές εκπομπές ή τι θα γράφει ο κάθε Σόμογλου στις εφημερίδες ή στο διαδίκτυο.
Το μόνο που θα μετράει είναι τα… μάτια του Βαγγέλη Μαρινάκη και του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ τη στιγμή που θα βρεθούν πρόσωπο με πρόσωπο στο ίδιο τραπέζι.
Αν θυμηθούν τη μέθοδο της επιτυχίας της πρώτης διετίας της συνεργασίας τους και τα «κλειδιά» που τοποθέτησαν με χρυσά γράμματα τα ονόματά τους στην εγκυκλοπαίδεια των θρύλων του Ολυμπιακού, θα είναι αυτοκτονικό να χωρίσουν για ένα χαμένο πρωτάθλημα ή μια κάκιστη παρουσία των Πειραιωτών σε playoffs.
Είναι πολλά περισσότερα αυτά που έχουν πετύχει ως δίδυμο, αλλά και αυτά που μπορούν να πετύχουν στο μέλλον, αρκεί να υπάρχει μεταξύ τους ειλικρίνεια και να είναι πλήρως εναρμονισμένοι ο ένας στα «θέλω» του άλλου. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουν τη συνταγή της επιτυχίας. Να την επαναφέρουν πρέπει. Δικό τους δημιούργημα ήταν άλλωστε!
Εφημερίδα Απογευματινή
