Γιορτάζοντας οι Χριστιανοί απανταχού της Γης την Εβδομάδα των Παθών, που κορυφώθηκε με την Ανάσταση του Κυρίου, παρέλκει κάθε πεζή αναφορά στην πολιτική, στα όσα συμβαίνουν με επίκεντρο αυτήν. Ακόμη μοιάζει παράταιρη για το Πένθος και την τελική Λύτρωση κάθε αναφορά στην καθημερινότητά μας, στα ανθρώπινα προβλήματα και στις μικρότητες που τα χαρακτηρίζουν. Για κάθε πιστό Χριστιανό η Εβδομάδα των Παθών έχει εξαγνιστική επίδραση. Ή τουλάχιστον πρέπει να έχει. Το θέμα είναι αν η καλπάζουσα τα τελευταία χρόνια υλιστική αφοσίωση του ανθρώπου μπορεί να του επιτρέψει να δει τον κόσμο και τον πλησίον του με το πνεύμα της διδασκαλίας Εκείνου που πρόθυμα σταυρώθηκε για να στείλει το μήνυμα της θυσίας του σε έναν κόσμο «τυφλόν τα τ’ ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμματα». Δεν είναι ανακριβές δυστυχώς πως οι πνευματικές ανησυχίες του σύγχρονου ανθρώπου θεωρούνται μάταιη ενασχόληση, χάσιμο χρόνου, άκαρπος στόχος. Τέτοια τυφλότητα!
Αιώνες τώρα -και σήμερα βεβαίως στον κόσμο των σκεπτόμενων ανθρώπων- το ιστορικό και θρησκευτικό πρόσωπο του Ιησού είναι αντικείμενο μελέτης και προβληματισμού. Αυτό που ενδεχομένως πολλοί αρνούνται σήμερα να κατανοήσουν όσον αφορά τον Χριστό και το μεγαλείο του πνεύματός του το είχε συλλάβει και αποτυπώσει ένας σύγχρονος σοφός, ο Μαχάτμα Γκάντι. Που είχε πει ότι «η παράδοση για τον Ιησού, ανεξάρτητα από το αν έχει αποδειχθεί ιστορικά ή όχι, είναι για μένα αληθινότερη και από την ίδια την Ιστορία. Και τη θεωρώ πιθανή γιατί αντιπροσωπεύει έναν αιώνιο Νόμο. Τον Νόμο του Πάθους του Αθώου»!
Ακόμη εκφράζει τη δυσπιστία του ο σύγχρονος άνθρωπος και αναζητεί συνεχώς επιβεβαιώσεις της ύπαρξης αυτού του Αθώου που θυσιάστηκε για εκείνον. Αλλά ακόμη και έπειτα από αποδείξεις της ύπαρξής του, που και οι ινδουιστικές Βέδες παραδέχονται και το Κοράνι, ακόμη σε πολλούς η δυσπιστία αυτή παραμένει ζωντανή. Ακόμη και σε αυτούς που κατά τα άλλα προσεύχονται εκλιπαρώντας τη βοήθειά Του. Πόση αλήθεια άραγε κρύβει αυτό που είπε ο Νίτσε και που στην ουσία αναδεικνύει ένα υποκριτικό στοιχείο της πίστης του καθενός μας σε Εκείνον… Στο έργο του «Ο Αντίχριστος» έγραψε ότι «ουσιαστικά υπήρξε ένας μόνο Χριστιανός κι αυτός πέθανε πάνω στον Σταυρό. Το Ευαγγέλιο πέθανε πάνω στον Σταυρό…». Θέλοντας να πει με αυτά τα λόγια ότι πώς μπορούμε να λογιζόμαστε Χριστιανοί, όταν ούτε κατανοούμε ούτε εφαρμόζουμε το μήνυμα της διδασκαλίας Του κατ’ αρχάς και της θυσίας Του στη συνέχεια!
Και πόσο δίκιο έχει ο μεταφυσικός φιλόσοφος και θεολόγος Σόρεν Κίρκεργκορ λέγοντας πως, «αν ο Ιησούς ερχόταν σήμερα στον κόσμο, δεν θα Τον θανάτωναν, αλλά θα Τον εχλεύαζαν. Αυτό είναι το μαρτύριο στην εποχή της λογικής, ενώ στην εποχή του συναισθήματος και του πάθους σκότωναν τους ανθρώπους».
Κυριακάτικη Απογευματινή
