Το Final Four της Euroleague ολοκληρώθηκε, ο Ολυμπιακός… ξόρκισε την κακοδαιμονία της τελευταίας πενταετίας, τα ποτάμια σαμπάνιας στα αποδυτήρια του ΣΕΦ σφουγγαρίστηκαν, οι ημιτελικοί της Basket League αποδείχθηκαν για άλλη μία σεζόν (ελπίζουμε για τελευταία) τυπική διαδικασία και έφτασε η ώρα οι πρωταθλητές Ευρώπης και Ελλάδας να τεθούν αντιμέτωποι με τον «πληγωμένο» Παναθηναϊκό AKTOR για τη διατήρηση των σκήπτρων του «βασιλιά» της Basket League.
Εδώ και κάμποσα εικοσιτετράωρα τα ερωτήματα που τίθενται στο τραπέζι, αναφορικά με τη σειρά των φετινών τελικών, είναι αμιγώς αγωνιστικά.
Πολλά σχετίζονται με την… παραζάλη που μπορεί να προκαλέσει σε έναν οργανισμό μια ιστορική επιτυχία, όπως η κατάκτηση της Euroleague μέσα στην έδρα του «αιωνίου» αντιπάλου. Θα εμφανιστεί ο Ολυμπιακός απόλυτα συγκεντρωμένος μετά το έπος του Telekom Center ή θα επιδείξει την αυτοκαταστροφική νοοτροπία που είχε εμφανίσει το 2013, μετά το τρίτο αστέρι του, όταν και επέτρεψε στον Παναθηναϊκό του Αργύρη Πεδουλάκη να τον… σκουπίσει, στη μεγαλύτερη ανατροπή προγνωστικών στην ιστορία των τελικών των δύο ομάδων;
Θα μπορέσουν στο «στρατόπεδο» του «τριφυλλιού» να συσπειρωθούν άπαντες στο κυνήγι του μοναδικού στόχου που έχει μείνει ζωντανός, σε μια συνολικά καταστροφική σεζόν, ή θα βγουν στην επιφάνεια όλα τα προβλήματα ανάμεσα σε Αταμάν και μερίδα παικτών, ύστερα από μια χρονιά… πλήρους αποδόμησης και απαξίωσης των περισσότερων αθλητών από τον ίδιο τους τον προπονητή;
Θα πιάσουν τόπο οι φωνές του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στην τελευταία προπόνηση της ομάδας πριν από την αποψινή κάθοδο στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας ή θα πάνε και αυτές στον βρόντο, επιβεβαιώνοντας απλώς ότι οι πληγές που έχουν ανοίξει τους τελευταίους μήνες στα αποδυτήρια του ΟΑΚΑ είναι αδύνατο να κλείσουν;
Μια σημαντική διαφορά
Θα μιλήσει ο εγωισμός των παικτών του Παναθηναϊκού AKTOR ή θα επικρατήσει η συνολική ποιότητα και ανωτερότητα του Ολυμπιακού, όπως αυτή καταγράφηκε στο μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν;
Μπορούμε να συζητήσουμε για ό,τι θέλετε, να ανταλλάξουμε απόψεις, να διαφωνήσουμε, να συμφωνήσουμε, να κουβεντιάσουμε για ελληνικούς κορμούς, οκτάδες ξένων, πλεονεκτήματα, μειονεκτήματα.
Μόνο που για να το πράξουμε αυτό, θα πρέπει να μας δοθεί η δυνατότητα να συζητάμε τις επόμενες ημέρες μόνο για μπάσκετ. Πόσο εύκολο, όμως, είναι να συμβεί αυτό έναν χρόνο μετά τις περσινές θλιβερές εικόνες στους αντίστοιχους τελικούς; Πόσο πιθανό είναι να αφήσουν στην άκρη όλοι οι πρωταγωνιστές την τοξικότητα που έχει δηλητηριάσει τη σχέση των ομάδων και να μην παρασυρθούν για άλλη μια φορά σε συμπεριφορές και πράξεις που δεν τιμούν κανέναν τους;
Πόσο εύκολο είναι οι ίδιοι οι αθλητές να στήσουν το δικό τους ανάχωμα στη διασπορά δηλητηρίου στις εξέδρες και να αφοσιωθούν αποκλειστικά στο μπάσκετ; Με την ελπίδα η κατάκτηση της Euroleague από τον Ολυμπιακό να λειτουργήσει ευεργετικά στην όλη ατμόσφαιρα και να μην την ηλεκτρίσει ακόμη περισσότερο, η διαχείριση της συγκεκριμένης σειράς από τους Γιώργο Μπαρτζώκα και Εργκίν Αταμάν (στην τελευταία μονομαχία τους στους συγκεκριμένους πάγκους) παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον.
Δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι ο Έλληνας τεχνικός μπορεί να αισθάνεται πιο ασφαλής σε σχέση με τον Τούρκο συνάδελφό του, σε ό,τι αφορά το κλίμα που υπάρχει στα αποδυτήρια και προς το δικό του πρόσωπο.
Ίσως αυτή να είναι μία σημαντική παράμετρος των φετινών τελικών. Οι παίκτες του Ολυμπιακού θα παίξουν δεδομένα και για τον Μπαρτζώκα. Οι παίκτες του Παναθηναϊκού θα παίξουν για τον δικό τους «στρατηγό»; Και αν ναι, πόσοι θα το πράξουν με όλη την καρδιά τους; Το παρκέ θα μας δώσει την απάντηση!
Εφημερίδα Απογευματινή
