Ημέρα τρίτου τελικού η σημερινή στην Basket League, αλλά ειλικρινά υπάρχει έστω και ένας υγιής φίλαθλος που να περιμένει με αγωνία την έκβαση της μονομαχίας Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού AKTOR εντός παρκέ; Αφήστε στην άκρη ποιος φταίει, ποιος παρασύρει τον άλλο, ποιος είναι υπεύθυνος για τη δράση και ποιος για την αντίδραση. Συνολικά το προϊόν που μπαίνει για δεύτερη διαδοχική σεζόν σε κάθε ελληνικό σπίτι θεωρείται τιμητικό για δύο τόσο τεράστιους οργανισμούς; Οι άνθρωποι που έχουν ξοδέψει τόσα εκατομμύρια επί σειρά ετών για να φέρουν στο ελληνικό μπάσκετ ορισμένα από τα μεγαλύτερα αστέρια του αθλήματος στην Ευρώπη, δαπάνησαν αυτά τα υπέρογκα ποσά για να πρωταγωνιστούν σε ένα αποκρουστικό ριάλιτι;
Ειλικρινά είναι σοκαριστικό να διαπιστώνεις ότι ομάδες οργανώνουν πλέον ολόκληρη επικοινωνιακή στρατηγική στη διάρκεια των αγώνων με αποκλειστικό στόχο να εκθέσουν όποιον στόχο των αντιπάλων θεωρούν πιο… ευάλωτο. Να στήνουν επαγγελματίες ή ερασιτέχνες εικονολήπτες σε κάθε γωνιά του παρκέ, περιμένοντας να απαθανατίσουν το παραμικρό στραβοπάτημα συμπεριφοράς για να το εμπορευτούν εν συνεχεία διαδικτυακά.
Συγχωρήστε μας, αλλά πώς είναι δυνατό να μιλήσουμε σήμερα για μπάσκετ ύστερα από όσα ακολούθησαν και τον δεύτερο τελικό του Telekom Center; Να συζητήσουμε για τον Βεζένκοφ και τον Ναν; Και ποιος ασχολείται; Ούτε οι ίδιες οι ομάδες δεν το πράττουν. Οι μεν έχουν αφοσιωθεί σε μια πολυετή προσπάθεια εξόντωσης του χαρακτήρα του Γιώργου Μπαρτζώκα, οι δε έχουν αναγάγει σε νούμερο ένα στόχο της δικής τους στρατηγικής τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Σωστό, λάθος, δεν έχει πλέον σημασία, γιατί η αντιπαλότητα των δύο «αιωνίων» έχει ξεφύγει προ πολλού από τα όρια της «έχθρας» δύο συλλόγων.
Mια άρρωστη κατάσταση
Πιθανότατα να βρίσκετε το σημερινό κείμενο κουραστικό. Να θεωρείτε ότι επαναλαμβανόμαστε, ότι γράφουμε ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα, λες και θα αλλάξει καθόλου η κατάσταση.
Αντιλαμβανόμαστε επίσης τον κίνδυνο που διατρέχει διαχρονικά οποιοσδήποτε συντάκτης τέτοιων κειμένων να στηθεί και αυτός στο… απόσπασμα για δημόσιο λιθοβολισμό με την κατηγορία του «διπλωμάτη», του «ισαποστάκια», του «παπατζή». Όποιον χαρακτηρισμό και αν αποδώσετε στον υπογράφοντα, δεν υπάρχει περίπτωση να σας κατηγορήσει. Θα τον αποδεχθεί και θα σκύψει το κεφάλι δίνοντάς σας δίκιο.
Δυστυχώς, οι δημοσιογράφοι έχουμε συμβάλει στη νομιμοποίηση αλλεπάλληλων θλιβερών φαινομένων, είτε με την απάθειά μας, είτε με τη σιωπή μας, είτε επειδή απλώς γινόμαστε υπέρμαχοι της βολικής ρητορικής «έλα, μωρέ, εμείς θα γίνουμε οι κακοί; Ας καθίσουμε στα αυγά μας, μην μπλέξουμε»…
Να το προχωρήσουμε λίγο παραπάνω; Και ο φόβος που μπορεί να αισθάνεται οποιοσδήποτε αθλητικός συντάκτης που θέλει απλώς να καταγράψει μια πραγματικότητα που στα δικά του μάτια μοιάζει θλιβερή, και αυτός λογικός είναι.
Δεν είναι εύκολο να γνωρίζεις ότι σε περιμένουν στη γωνία… ολόκληροι επικοινωνιακοί στρατοί έτοιμοι να σε ξεφτιλίσουν ακόμη και ως άνθρωπο, αν κρίνουν ότι τα γραφόμενά σου δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα που οι ίδιοι εμπορεύονται.
Για άλλη μία φορά συγχωρήστε μας για το σημερινό κείμενο. Πάμε να απολαύσουμε όλοι μαζί παρέα τον τρίτο τελικό της Basket League. Για μπάσκετ δεδομένα δεν θα μιλήσουμε το βράδυ, οπότε ας περιμένουμε να διαπιστώσουμε τι άλλο μάς επιφυλάσσει το ριάλιτι των δύο «αιωνίων». Γιατί όσα ζήσαμε την Παρασκευή (και όχι μόνο) δεν παρέπεμπαν σε αθλητική αναμέτρηση αλλά σε επεισόδιο της περίφημης… Candid Camera. Εκεί έχουμε καταντήσει. Να μην ασχολούμαστε με το πώς θα τοποθετήσουν στο πινακάκι τους παίκτες τους οι Μπαρτζώκας και Αταμάν, αλλά σε ποια σημεία της εξέδρας έχουν τοποθετηθεί… ελεύθεροι σκοπευτές φωτογράφοι με στόχο να εκθέσουν τη ρητορική του οχτρού απέναντι!
Εφημερίδα Απογευματινή
