Ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο πόλεμος εναντίον του καθεστώτος στο Ιράν πλέον συνδέονται. Μέσω της Κασπίας από όπου η Μόσχα περνά όπλα και μη επανδρωμένα στην Τεχεράνη. Επίσης μέσω μιας στάσης αμφισημίας ως προς το κατά πόσον Μόσχα και Πεκίνο θα παρακολουθήσουν την οικονομική D-DAY που κήρυξε η Ουάσινγκτον στο ισλαμικό καθεστώς της Τεχεράνης. Οι ΗΠΑ μοιάζουν απειλητικές για όσους δεν ακολουθήσουν τον οικονομικό πόλεμο. Αυτό μπορεί να έχει ως επιπλοκή έναν νέο γύρο αμοιβαίων κυρώσεων στο τρίγωνο ΗΠΑ-Ρωσίας-Κίνας. Μία ακόμη ένταση στις διεθνείς αγορές. Πέραν αυτού ο πληθωρισμός και η ακρίβεια αυξάνονται στα κράτη της Δύσης εξαιτίας της συνολικής αποτυχίας να κλείσει κάποιος από τους ενεργούς πολέμους. Ελάχιστους πλέον μήνες πριν από τις «ενδιάμεσες εκλογές», τον Νοέμβριο στις ΗΠΑ, τα αμοιβαία πλήγματα Ρωσίας και Ουκρανίας σε λιμάνια, υποδομές και πλοία του αντιπάλου προκαλούν μεγάλα προβλήματα στις εξαγωγές των σιτηρών μέσω της Μαύρης Θάλασσας. Εμπλοκή δηλαδή στη διακίνηση του 25% της παγκόσμιας παραγωγής. Οι τιμές στα τρόφιμα εκτοξεύονται. Από την άλλη το αδιέξοδο και η ρευστότητα ως προς την ασφάλεια κίνησης από τα Στενά του Ορμούζ και η όλη ταραχώδης ατμόσφαιρα στη Δυτική Ασία, προκαλεί σημαντικές επιπλοκές και πληθωριστικές πιέσεις στα καύσιμα. Διυλιστήρια και αποθηκευτικές εγκαταστάσεις επλήγησαν και πλήττονται και στα δύο μέτωπα.
Η προσπάθεια του προέδρου Τραμπ να φέρει ανακωχή και συμφωνίες αρχικά στο μέτωπο της Ρωσίας – Ουκρανίας, με τη συναίνεση στην Αλάσκα με Πούτιν, για παράδειγμα, και στη συνέχεια να υπάρξει μια τελική λύση με το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη έχουν πέσει στο κενό. Ο πλήρης οικονομικός πόλεμος που ξεκινούν οι ΗΠΑ σε βάρος του Ιράν, χωρίς χρήση στρατιωτικής βίας πλέον, χρειάζεται χρόνο. Το σενάριο που ακολουθούν είναι να υπάρξει πολιτική και κοινωνική κρίση στο Ιράν αφού το εθνικό τους νόμισμα έχει καταστραφεί και ο πληθωρισμός στην αγορά τροφίμων, για παράδειγμα, τρέχει στο επίπεδο του 90%. Στόχος να υπάρξουν ανατροπές ως προς τη δεσποτική εξουσία των Φρουρών της Επανάστασης και να βρεθούν στην ηγεσία της χώρας οι μετριοπαθείς δυνάμεις και προσωπικότητες. Αυτή όμως η προοπτική είναι επί τους παρόντος θεωρία και όχι πραγματικότητα.
Άρα το ενδιαφέρον επικεντρώνεται ύστερα από μήνες στο μέτωπο της Ουκρανίας. Το Κρεμλίνο δείχνει ότι ακολουθεί τη μακρά, επίπονη και πολύ αιματηρή στρατηγική του πολέμου στην Τσετσενία και στην περίπτωση της Ουκρανίας. Εκεί χρειάσθηκε ένας πόλεμος δεκαετίας (ένα χάος βίας, θανάτου και καταστροφής) για να επικρατήσει η Ρωσία. Στην περίπτωση της Ουκρανίας όμως οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Ακόμη και αν κατορθώσει ο ρωσικός στρατός να καταλάβει το Ντόνετσκ, η νίκη αν απαιτηθούν δέκα χρόνια, θα κηρυχθεί «πύρρειος». Αφού η Ρωσία θα έχει καταστραφεί οικονομικά και στο πεδίο των υποδομών θα βρεθεί υπό τον πλήρη έλεγχο της Κίνας. Η γεωπολιτική «στρατηγική αυτονομία» της θα ακυρωθεί.
Η Μόσχα με πιο ευέλικτη τακτική έχει την ευκαιρία να δημιουργήσει συνθήκες κινητικότητας για μία συμφωνία.
Η Ουκρανία -όπως το έθεσε και ο δημοφιλής πρώην υπουργός Άμυνας, Μιχαΐλο Φεντόρεφ- χρειάζεται εθνικές εκλογές. Το καθεστώς Ζελένσκι στηριγμένο στον στρατιωτικό νόμο λόγω πολέμου αλλά και στις πραγματικές συνθήκες κινείται σε απόλυτη αδιαφάνεια και διαφθορά. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν δεν θέλει συνομιλητή τον Ζελένσκι και τους Αζοφ. Αυτό μπορεί και να συμβεί. Να κηρυχθεί εκεχειρία με διεθνείς εγγυήσεις που θα προτείνει και θα ακολουθήσει η Μόσχα, ώστε η Ουκρανία να έχει εκλογές. Οι Ουκρανοί μπορεί να επιλέξουν αντί του Ζελένσκι, τον Φεντόρεφ ή ενδεχομένως τον πρώην αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων Ζαλούζνι. Οι συνθήκες θα έχουν αλλάξει. Η αγγλική και γερμανική αρχιτεκτονική ενός πολέμου στην Ευρώπη με παγκόσμια διάσταση θα έχει υπονομευθεί…
Εφημερίδα Απογευματινή
