Οι βίαιες διαδηλώσεις στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές πόλεις δίνουν την εικόνα μιας χώρας σε κοινωνικό αναβρασμό. Προφανώς οι διαδηλώσεις που ξεκίνησαν από τα λύκεια και πήραν μεγάλη έκταση οφείλονται σε πολλούς και διαφορετικούς παράγοντες. Είναι λανθασμένη κάθε προσπάθεια μονομερούς ερμηνείας. Βεβαίως υπάρχουν αίτια και προβλήματα. Όμως ο καλόπιστος παρατηρητής βλέπει ξεκάθαρα την προσπάθεια χειραγώγησης από ισλαμιστικά κινήματα και από ακροαριστερές οργανώσεις.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αποδίδει την εξέγερση αποκλειστικά στους μετανάστες. Ανεπαρκής η ερμηνεία του, αλλά όχι τελείως αβάσιμη. Ας δούμε από κοντά μερικές χρήσιμες λεπτομέρειες:
Η εξέγερση των μαθητών επικεντρώνεται κυρίως στα σχολεία των μουσουλμανικών συνοικιών του Παρισιού και άλλων πόλεων.
Στα συνθήματα, στα πανώ, στις σημαίες κ.λπ. γίνεται σαφής αναφορά σε σύγχρονα προβλήματα της Μέσης Ανατολής.
Μία από τις κατηγορίες των διαδηλωτών κατά της κυβέρνησης Μακρόν είναι ότι διαπνέεται από «ισλαμοφοβία».
Η ηλεκτρονική έκδοση του μεγάλης κυκλοφορίας περιοδικού «Le Point» δημοσιεύει καταγγελία μετριοπαθούς ιμάμη ότι η «Μουσουλμανική Αδελφότητα» επιχειρεί να ελέγξει ή έστω να επηρεάσει το μαθητικό κίνημα.
Και όλα αυτά γίνονται σε μία χώρα, η οποία δίνει τη δυνατότητα σε μουσουλμάνους μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς να γίνονται υπουργοί, βουλευτές και καθηγητές πανεπιστημίων. Και μάλιστα σε μία χώρα, η οποία υπό την επίδραση των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης απαρνήθηκε σε επίπεδο νομοθεσίας και διοίκησης τις χριστιανικές ρίζες της και χαρακτηρίζεται ουδετερόθρησκη.
Χωρίς να υποτιμούμε τα άλλα υπαρκτά αίτια της εξέγερσης είναι χρήσιμο να επισημάνουμε τα αδιέξοδα της πολυπολιτισμικότητας στη Γαλλία (και όχι μόνον). Μία χώρα με γλώσσα, ιστορία και πολιτισμό παγκόσμιας ακτινοβολίας δεν μπόρεσε να αφομοιώσει και να εντάξει στις αξίες της σημαντικό ποσοστό των μεταναστών. Η πολυπολιτισμικότητα απέτυχε στη Γαλλία και γενικότερα στην Ευρώπη. Οι Σκανδιναβοί Σοσιαλδημοκράτες το κατάλαβαν πρώτοι και το παραδέχθηκαν δημοσίως. Στη Γερμανία ο όρος «multi-kulti», ο οποίος αρχικά δήλωνε την πολυπολιτισμικότητα, κατέληξε να έχει ειρωνικό περιεχόμενο. Χρησιμοποιείται για να εκφράσει την ασυναρτησία, την αποτυχημένη ανάμειξη ετερόκλητων στοιχείων.
Δεν πρέπει, λοιπόν, να κάνουμε μονομερείς αναλύσεις ούτε είναι σωστό να αθωώνουμε την ακραία ισλαμική δοιείσδυση στις ομάδες των διαδηλωτών. Το γαλλικό πρόβλημα είναι πολυσύνθετο. Πιστεύω ότι ο πρόεδρος Μακρόν θα δυσκολευθεί να το αντιμετωπίσει σε όλο το φάσμα του.
Ο Παρισινός Μάιος του 1968 ήταν μία εξέγερση με διαφορετικό υπόβαθρο. Επειδή ορισμένοι από τους εκφραστές του, ο Αλτουσέρ, ο Φουκώ, ο Ντελέζ κ.ά. έχουν μυθοποιηθεί στην Ελλάδα από την αριστερή διανόηση, κρίνω σκόπιμο να υπογραμμίσω την επισήμανση του Βρετανού συντηρητικού συγγραφέα Ρότζερ Σκράτον. Καταγράφει την άρνηση αυτών των διανοούμενων να καταδικάσουν τα εγκλήματα των κομμουνιστικών ολοκληρωτικών καθεστώτων. Οι Παρισινοί διανοούμενοι της γενιάς του 1968 ουδέποτε καταδίκασαν τη σφαγή εκατομμυρίων αθώων στην Καμπότζη, για την οποία υπεύθυνος ήταν ο Πολ Ποτ, μέλος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Εφημερίδα Απογευματινή
