Η διαχείριση των ταραχών στη Γαλλία από πλευράς αστυνομίας και υπουργείου Εσωτερικών δεν πήγε καθόλου καλά. Έλλειψαν η καλή προετοιμασία, το σωστό σχέδιο για την κατανομή των δυνάμεων και φυσικά κάποιες κρίσιμες πληροφορίες για τον σχεδιασμό των κουκουλοφόρων και όχι των ειρηνικών διαδηλωτών. Ο όγκος του πλήθους δεν βοήθησε. Ούτε φυσικά η μανία και το πλιάτσικο στο οποίο επιδόθηκαν οι χιλιάδες των προαστίων, μουσουλμάνοι, που έσπασαν και άρπαξαν από τους οίκους πολυτελείας και όχι μόνον τα σουπερμάρκετ. Οι ταραχές πέραν των αναλύσεων περί της δομικής απορρύθμισης όχι μόνον της Γαλλίας αλλά ολόκληρης της Ευρώπης, έσπασαν στην κυριολεξία τη «βιτρίνα» της πλέον περιώνυμης και μιας από τις πιο εμβληματικές δυνάμεις της Δύσης.
Η απορρύθμιση της Γαλλίας έχει μεγαλύτερο βάθος και μια σημαντική παραμετροποίηση. Ουσιαστικά το όλον πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης της χώρας είναι σε αποδρομή. Και όχι μόνον ο πρόεδρος Μακρόν. Η σύμπλευση Κεντροδεξιάς και Σοσιαλιστών έχει καταρρεύσει από χρόνια. Ο ίδιος ο πρόεδρος Μακρόν, ένα από τα κυβερνητικά στελέχη του προέδρου Ολάντ, στον τομέα των Οικονομικών υπήρξε παραγόμενο αποτέλεσμα αυτής της συστημικής κατάρρευσης. Ναι, αλλά ο πρόεδρος Μακρόν, τελευταίο «οχυρό» του αποϊδεολογικοποιημένου Κέντρου και παιδί των ελίτ των τραπεζών και των ανώτερων οικονομικών κύκλων της Γαλλίας, απέτυχε στρατηγικά και μία δεκαετία μετά αφήνει τη χώρα πίσω του σε κατάσταση κοινωνικού χάους και δημοσιονομικής χρεοκοπίας.
Η Γαλλία και οι Γάλλοι κατ’ αρχάς εμπιστεύονται το κράτος. Στην προκειμένη περίπτωση αυτά που εξελίχθηκαν τις προηγούμενες ημέρες με επίκεντρο το Παρίσι και τις κεντρικές πόλεις σε όλη τη Γαλλία δεν είναι το τέλος της εποχής Μακρόν, αλλά το τέλος εποχής για το βαθύ πολιτικό σύστημα της Γαλλίας. Οι πολίτες τώρα δείχνουν να κατευθύνονται στα δύο επονομαζόμενα από τους φιλελεύθερους και συστημικούς, ως άκρα.
Από την πλευρά του δεξιού κρατισμού το κόμμα της Εθνικής Συσπείρωσης, μετεξέλιξη του Εθνικού Μετώπου, είναι από το τέλος της αποικιοκρατίας υπό τη μόνιμη ηγεσία της οικογένειας Λεπέν. Στις δημοσκοπήσεις δείχνει ο κυρίαρχος παίκτης της επόμενης ημέρας των εκλογών. Από την άλλη, υπάρχει μια ιδιαίτερη έκφραση της Αριστεράς που συνδέεται με την οχλαγωγία της παγκοσμιοποίησης και την πολιτική τζιχάντ του Ισλάμ, υπό την ηγεσία Μελανσόν. Το κόμμα Λεπέν έχει απορροφήσει την Γκολική αντίληψη για το κράτος, την Ευρώπη, τον κόσμο. Το κόμμα Μελανσόν την ατζέντα των «δικαιωματιστών», της πολυπολιτισμικότητας και των «ανοιχτών συνόρων» προς τους μετανάστες στη Δύση.
Οι δύο αυτοί κόσμοι δεν συγκλίνουν, ούτε συναντιόνται κάπου. Ναι, αλλά το κράτος είναι ενιαίο. Αφορά όλους τους Γάλλους. Και στη βάση αυτή δημιουργείται μια βασική ιδέα για την επόμενη φάση όχι μόνον στη Γαλλία, αλλά και στην Ευρώπη. Το κράτος των δυτικών εθνικών αξιών έχει απεριόριστη κανονικότητα να επιβάλει την τάξη έναντι του εξισλαμισμού της Δύσης που επιδιώκουν αδελφότητες όπως η μουσουλμανική και οι «δικαιωματιστές» της άκρας Αριστεράς. Οι κρατικές δομές της Ευρώπης έχουν το βάθος και την ενέργεια να αμυνθούν έναντι της περίπτωσης η Μουσουλμανική Αδελφότητα να δοκιμάσει μια «Ευρωπαϊκή Άνοιξη» στο πρότυπο της Αραβικής Άνοιξης των αρχών της προηγούμενης δεκαετίας. Το Ισλάμ που αρνείται να ενσωματωθεί αλλά επιδιώκει την κυριαρχία θα ανασχεθεί με τη βία, τον αυταρχισμό και την επιβολή του νόμου και της τάξης από τους θεσμούς και την κρατική ισχύ της Δύσης εντός συνόρων. Οι παράτυποι μετανάστες, οι οποίοι για παράδειγμα στη Γαλλία μόνον το τελευταίο διάστημα καταγράφονται περί τα 5.000.000, θα φορτωθούν σε καράβια όπως ήρθαν και θα εγκατασταθούν σε τρίτες χώρες. Ακόμη και ο στρατός θα βρει νέο ρόλο σε αστυνομικά καθήκοντα. Ναι, αλλά εδώ βρίσκεται και η «παγίδα».
Ο στρατός στους δρόμους των πόλεων θα ασκήσει τη βία και την καταστολή για την οποία έχει εκπαιδευθεί. Και τότε η ισλαμοαριστερά θα καταφύγει στην ένοπλη ανταρσία και εξέγερση εντός των πόλεων της Ευρώπης. Υπάρχουν όρια στο παιχνίδι ενός πανικόβλητου αυταρχισμού και της θεσμικής άμυνας μιας εμπεδωμένης Δημοκρατίας.
Eφημερίδα Απογευματινή
