Μπορούμε για μία φορά να συζητήσουμε για τη διαιτησία στον ελληνικό αθλητισμό, τηρώντας κάποιους κανόνες στοιχειώδους ειλικρίνειας, ανεξαρτήτως της ομάδας που υποστηρίζουμε; Ας αρχίσουμε από το αυτονόητο: Διαβάζοντας την είδηση περί καταγγελιών εις βάρος Ελλήνων διαιτητών για χρηματισμό… πέσατε από τα σύννεφα; Αισθανθήκατε σοκαρισμένοι; Πιστεύατε ότι ο χώρος του ελληνικού επαγγελματικού αθλητισμού είναι αγγελικά πλασμένος;
Αν η απάντησή σας είναι καταφατική, πιθανότατα να είστε η απόδειξη ότι κυκλοφορούν… εξωγήινοι ανάμεσά μας. Δεν χωρά η παραμικρή αμφιβολία ότι οι καταιγιστικές εξελίξεις στον χώρο του ελληνικού μπάσκετ με τη σύλληψη του προέδρου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, Βαγγέλη Λιόλιου, και πλειάδας εν ενεργεία διαιτητών και στελεχών της ελληνικής διαιτησίας, συνιστά βόμβα μεγατόνων.
Είναι μια τόσο σοβαρή υπόθεση που, ούτε… χαρταετό μπορείς να πετάξεις ούτε να αγνοήσεις, επειδή φοράς στον λαιμό πράσινο, ερυθρόλευκο, κιτρινόμαυρο ή ασπρόμαυρο κασκόλ. Δεν αναφερόμαστε πλέον σε επώνυμες καταγγελίες που εντάσσονται στον επικοινωνιακό πόλεμο παραγόντων ή αθλητικών ανώνυμων εταιρειών, αλλά σε νομικά και αστυνομικά ευρήματα, όπως η ύπαρξη 820.000 ευρώ στο σπίτι ενός εκ των συλληφθέντων διαιτητών. Τι στα κομμάτια; 820.000 ευρώ δεν βγάζει ο μέσος Έλληνας ούτε σε τρεις ζωές!
Εννοείται ότι ουδείς από τους συλληφθέντες μπορεί να κριθεί αυτομάτως ένοχος από εμάς, εσάς ή τους «δικαστές» των social media. Όταν (και αν) βρεθεί στο εδώλιο μιας δικαστικής αίθουσας, θα έχει τη δυνατότητα (αν μπορεί) να απαντήσει στις εις βάρος του κατηγορίες ενώπιον κανονικών δικαστών και εισαγγελέων.
Η ευθύνη που έχουμε όλοι εμείς ως μέλη μιας -δεδομένα- διεφθαρμένης αθλητικής κοινωνίας εδώ και δεκαετίες, είναι να συμφωνήσουμε σε μία και μόνο ευχή: Αν η συγκεκριμένη υπόθεση γίνει η πρώτη στα χρονικά της χώρας μας που θα επιβάλει τον νόμο του φόβου σε όποιους επιχειρήσουν στο μέλλον να χρησιμοποιήσουν αθέμιτα μέσα για να χειραγωγήσουν το αποτέλεσμα ενός αγώνα ή την έκβαση μιας διοργάνωσης, ας φτάσει μέχρι και τη φυλάκιση των ενόχων.
Η μεγαλύτερη γάγγραινα
Ας μην κοροϊδεύουμε άλλο τους εαυτούς μας! Όλοι, μα όλοι οι «μεγάλοι» του ελληνικού αθλητισμού έχουν μετατρέψει με αποκλειστική δική τους ευθύνη τα δύο λαοφιλέστερα σπορ (το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ) σε αρένα μονομαχίας ελεφάντων! Όποιος επικρατεί, δηλώνει περήφανος για τα επιτεύγματά του και αφήνει τους ηττημένους να… σκούζουν για το διαβρωμένο παρασκήνιο. Όποτε αλλάζουν οι συσχετισμοί δυνάμεων, απλώς αλλάζουν οι ρόλοι, αλλά όχι το περιεχόμενο της υποκριτικής.
Η μεγαλύτερη γάγγραινα του συγκεκριμένου μικρόκοσμου λέγεται αθλητικές ομοσπονδίες. Υπάρχει βλέπετε ένα άτυπο «τρίγωνο των Βερμούδων» που συνδέει ομάδες, ομοσπονδίες και διαιτησία με την κυριαρχία στους αγωνιστικούς χώρους. Χωρίς να θέλουμε να τσουβαλιάσουμε όλους τους παράγοντες που έχουν εμπλακεί κατά καιρούς με την ΕΠΟ και την ΕΟΚ, η κατοχή μιας θέσης στο διοικητικό συμβούλιο ή μιας Εκτελεστικής Επιτροπής μύριζε… χρυσάφι. Όχι μόνο μεταφορικά, αλλά και κυριολεκτικά.
Για ποιον λόγο -άραγε- συνέβαινε αυτό; Επειδή… κόπτονταν οι ισχυροί του ελληνικού αθλητισμού για την ανάπτυξη των αθλημάτων; Εννοείται πως όχι! Πολύ απλά, επειδή η κατοχή της πλειονότητας του διοικητικού συμβουλίου μιας Ομοσπονδίας εγγυάται το «πάνω χέρι» στον έλεγχο της διαιτησίας!
Επαναλαμβάνουμε, ευχή κάθε υγιούς φίλαθλου πρέπει να είναι μία: Είτε στο ποδόσφαιρο είτε στο μπάσκετ να βρεθούν οι υπεύθυνοι χειραγώγησης αγώνων και να τιμωρηθούν παραδειγματικά όσοι παίζουν με τις ψυχές εκατομμυρίων ανθρώπων. Να αρχίσει επιτέλους ο φόβος να φωλιάζει στη σκέψη όσων θέλουν μελλοντικά να παίξουν με τις καρδιές μας. Αφού μέχρι σήμερα, εδώ και δεκαετίες, η ατιμωρησία και η λαμογιά αποτελούσαν τους διαχρονικούς πρωταθλητές μιας δηλητηριασμένης αθλητικής κοινωνίας.
Εφημερίδα Απογευματινή
