Ενα κορίτσι κάνει σουτάκια σε ένα ανοιχτό γήπεδο στην Κρήτη. Κλείνει τα µάτια και ονειρεύεται τα µεγάλα παρκέ. Φτάνει στο σήµερα, που τη βρίσκει να αγωνίζεται στο κορυφαίο επίπεδο, να φορά το εθνόσηµο στο στήθος και να φωνάζει: Ναι, τα κατάφερα! Τα όνειρα δεν έχουν ταβάνι για τη Ρένια Καρλάφτη, που το µπάσκετ µπήκε από νωρίς στη ζωή της, µιας και οι δύο γονείς της έπαιζαν και όχι απλά έµαθε να το αγαπά, αλλά να γίνει το πιο µεγάλο κοµµάτι της ζωής της. Με υπερήφανη καταγωγή από το Ηράκλειο και την Ιεράπετρα, το µπασκετικό της ταξίδι την οδήγησε στον Ολυµπιακό, στη Euroleague, το EuroCup και την εθνική γυναικών. Τι θα άλλαζε, αν είχε ένα µαγικό ραβδί, στο πώς αντιµετωπίζεται το µπάσκετ γυναικών στην Ελλάδα; Τι θα έλεγε σε ένα κορίτσι που θέλει να ξεκινήσει µπάσκετ; Και επειδή διανύουµε τη µαγική περίοδο των Χριστουγέννων, η ίδια προτρέπει τον Αγιο Βασίλη να φέρει δώρο µια µπάλα του µπάσκετ σε κάθε παιδί εκεί έξω που ονειρεύεται να ακολουθήσει το όνειρό του στα παρκέ.
Μεγαλωµένη στην Κρήτη, ονειρεύτηκες και έφτασες στο κορυφαίο επίπεδο. Γυρνάς τον χρόνο πίσω και βλέπεις ότι όντως το έκανες. Κι όλα αυτά σε ένα νησί που γενικότερα έχουµε δει το πόσο αγκαλιάζει τον αθλητισµό.
Ακου εκεί τώρα, ναι κι όµως… Σκεφτόµουν πού ήµουν. Από εκεί που έπαιζα µπάσκετ στα ανοιχτά γήπεδα και έκανα προπόνηση ακόµα και µε αγόρια, τώρα
παίζω στο ΣΕΦ και στα ευρωπαϊκά παρκέ. Εγώ από µικρή ήµουν στα γήπεδα, γιατί έπαιζαν οι γονείς µου µπάσκετ. Από νεάνιδες, εφηβικά, κορασίδες έπαιζα σε γεµάτα γήπεδα. Ολες οι οµάδες γέµιζαν τα γήπεδα. Το έχω ζήσει πολύ. Τα θυµάµαι όλα τώρα και πραγµατικά µπορώ να πω το πόσο τα έχω ευχαριστηθεί. Στην Κρήτη το µπάσκετ το αγκάλιαζαν πολύ σαν άθληµα, αλλά και γενικά τον αθλητισµό γι’ αυτό παίρνουν και διοργανώσεις. Πραγµατικά υπάρχει απήχηση και πολλά µπασκετικά ταλέντα. Βλέπουµε ότι τα κορίτσια από την Κρήτη που ξέρω, γιατί είναι και ο τόπος µου, έχουν την ευκαιρία να τα δουν.
Τι πιστεύεις ότι κάνουν καλύτερα άλλες χώρες ως προς τη στήριξη των γυναικείων αθληµάτων το οποίο δεν κάνει η Ελλάδα;
Νοµίζω πως είναι η προβολή, η διαφήµιση, στο πώς πλασάρουν τον γυναικείο αθλητισµό. Η δουλειά η οποία γίνεται, τα χρήµατα όσον αφορά τη χρηµατοδότηση
των οµάδων. Εµείς δυστυχώς δεν έχουµε καταφέρει να υπάρξει τόση προβολή και να φέρουµε στα ίσα, όχι µόνο οικονοµικά, αλλά και ως κουλτούρα, τον γυναικείο µε τον ανδρικό αθλητισµό. Το µπάσκετ είναι ένα, αυτό δεν έχουµε µπορέσει να αφοµοιώσουµε ως Ελληνες. Μπασκετικά και σε γήπεδα και σε προγράµµατα,
τα οποία οι αθλήτριες έχουν την ευκαιρία να δουλέψουν, οι εγκαταστάσεις είναι τροµερές στο εξωτερικό. Εχουµε βελτίωση και το έχουµε δει ότι πλέον ακόµη
και στην προβολή υπάρχουν κάποια παιχνίδια στο µπάσκετ γυναικών τα οποία τα δείχνει η τηλεόραση. Κάναµε και πολύ καλή δουλειά µε το να γεµίσει το ΣΕΦ για
την εθνική οµάδα γυναικών στο Ευρωµπάσκετ. Ο κόσµος θέλει να έρθει, απλά θα πρέπει λίγο να ωθήσουµε παραπάνω στο να γίνει.
Αρα ως κοινωνία τι κάνουµε για να φέρουµε περισσότερα κορίτσια στο γήπεδο;
Μια Κυριακή, ένα Σάββατο ένα παιδί, είτε παίζει µπάσκετ είτε όχι, είναι ωραίο να πάει στο γήπεδο. Μπορεί να ξυπνήσει κάτι όλο αυτό, µπορεί να θαυµάζει
το άθληµα και έτσι να έχει τη δυνατότητα να έρθει να µας δει. Το έχουµε δει να συµβαίνει µε την εθνική γυναικών, το καταφέραµε. Αυτό συζητούσαµε και µεταξύ µας οι παίκτριες στην Εθνική. Μπορεί να µην καταφέραµε να φτάσουµε εκεί που µπορούσαµε και θέλαµε στο Ευρωµπάσκετ, αλλά είχαµε γλυκόπικρη γεύση
έπειτα απ’ όλα αυτά γιατί κερδίσαµε τον κόσµο. Το ένα κορίτσι, το ένα αγόρι, τον έναν γονιό. Ηταν κάτι το οποίο λέγαµε ότι όντως το ζούµε και χαρήκαµε που το µοιραστήκαµε µε τον κόσµο. Ενα χειροκρότηµα, ένα «πάµε κορίτσια», νιώσαµε ότι δώσαµε και εµείς χαρά σε εκείνους µε το πάθος και την ενέργειά µας.
∆εν είναι στενάχωρο το ότι δεν αντιµετωπίζουµε τα γυναικεία αθλήµατα ως κάτι το επαγγελµατικό, ενώ επί της ουσίας είναι, αφού γίνεται η ίδια ακριβώς δουλειά και υπάρχουν οι ίδιες υποχρεώσεις σε σχέση µε τον ανδρικό αθλητισµό;
Οντως, η λίγκα µας δεν θεωρείται επαγγελµατική. Εχουµε τις ίδιες υποχρεώσεις, προπονήσεις, παίζουµε σε δύο διοργανώσεις, Ελλάδα δηλαδή και Ευρώπη, ίδια ταξίδια, ρουτίνα. ∆εν αντιµετωπιζόµαστε ως επαγγελµατίες δυστυχώς στη χώρα µας, ενώ αυτό δεν συµβαίνει στις άλλες χώρες και αυτό είναι µια διαφορά που υπάρχει στην Ελλάδα σε σχέση µε το εξωτερικό. ∆εν έχουµε κάποια ασφάλεια, όχι µόνο στο µπάσκετ, αλλά σε όλο τον γυναικείο αθλη- τισµό και είναι κάτι το οποίο προσπαθούµε να αλλάξουµε και να ακουστούµε. Γιατί πραγµατικά είναι όλη µας η ζωή και είναι η δουλειά µας. Στην Ελλάδα προσπαθούµε να διεκδικήσουµε ως γυναίκες και γυναικείος αθλητισµός να µας αντιµετωπίζουν ως επαγγελµατίες, µε ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Στην Ελλάδα τι κάνει αν µια µπασκετµπολίστρια µείνει έγκυος;
Από ό,τι γνωρίζω γενικά, αν συµβεί κάτι τέτοιο σταµατά το συµβόλαιο. ∆εν υπάρχει ασφάλεια ή κάτι. Απλά µένεις άνεργη. Με το που συµβεί αυτό ξέρεις ότι δεν έχεις εισόδηµα, παίρνεις τον τελευταίο σου µισθό µέχρι εκεί που έχεις δουλέψει και µετά τίποτα. Η εγκυµοσύνη είναι µεγάλο θέµα για συζήτηση και πρέπει να του δώσουµε βαρύτητα γιατί είναι η ζωή µας.
Αν είχες µαγικό ραβδί τι θα άλλαζες στον τρόπο που αντιµετωπίζουµε ως χώρα τον γυναικείο αθλητισµό, εν
προκειµένω το µπάσκετ;
Τη νοοτροπία – και έτσι θα άλλαζαν πολλά. Οταν θα αντιµετωπιζόµαστε ως επαγγελµατίες, που η δουλειά µας είναι αυτή, και ο κόσµος θα ερχόταν να µας δει και
τα πράγµατα θα ήταν πιο επαγγελµατικά. Ο εκσυγχρονισµός επίσης, να πηγαίνουµε µε τα βήµατα του εξωτερικού. Οταν υπάρξει προβολή τότε θα έρθουν και
οι χορηγίες και όλο αυτό είναι νοοτροπία. Να δεις τον γυναικείο αθλητισµό ως αθλητισµό γιατί είναι ένας. Το µπάσκετ είναι ένα. Να µας δουν σαν ένα και να είµαστε ίσοι, γιατί και τα δύο φύλα αγωνίζονται και ιδρώνουν στο γήπεδο και έτσι θα ανεβεί και το επίπεδο στην Ελλάδα. Και αυτό όχι µόνο στο µπάσκετ, αλλά σε
όλα τα αθλήµατα. Οι γυναικείες οµάδες δουλεύουν ακριβώς το ίδιο, όπως οι ανδρικές. Τα γήπεδα είναι γεµάτα σε άλλες χώρες και γνωρίζουµε ότι το µπάσκετ είναι επαγγελµατικό σε όλα τα επίπεδα.
Εσείς, στη γυναικεία οµάδα του Ολυµπιακού, που πάτε στο ΣΕΦ να δείτε αγώνα της ανδρικής οµάδας και το βλέπετε κατάµεστο µε αυτή την ατµόσφαιρα, δεν αισθάνεστε αυτό το… εµείς γιατί όχι;
Σίγουρα το νιώθεις. Αυτό θέλουµε οι αθλητές. Γεµάτα γήπεδα, αυτό µας πωρώνει. Οντως ο έκτος παίκτης σε µια οµάδα είναι ο κόσµος. Είναι αυτό που χρειαζόµαστε.
Τι λέµε σε ένα κορίτσι που είναι 10 χρόνων και θέλει να ξεκινήσει το µπάσκετ στην Ελλάδα;
Στην Ελλάδα έχεις µέλλον. Υπάρχει τεράστια διαφορά στο πώς έχουµε προβάλει το γυναικείο µπάσκετ σε σχέση µε παλαιότερα. Τα πράγµατα βελτιώνονται, είµαι
θετική και φαντάζοµαι το πόσα πράγµατα θα µπορούµε να κάνουµε σε άλλα τόσα χρόνια. Κάτι πολύ σηµαντικό είναι ότι πλέον τα νέα κορίτσια έχουν πραγµατικά την ευκαιρία να τα… δούνε, καθώς κάνουν πολλές δράσεις στην οµοσπονδία που παίρνει πολλές πρωτοβουλίες. Εχουµε δείξει ότι µπορούµε. Μας έχουν στηρίξει πολλοί άνθρωποι, απλά θα πρέπει να επισηµαίνουµε συνέχεια τα βήµατα που θα πρέπει να γίνουν. Θέλουµε να διεκδικήσουµε οτιδήποτε µπορούµε όχι µόνο
για εµάς, αλλά και για τα παιδιά που θα έρθουν ύστερα από εµάς. Το αξίζουµε.
Το Ευρωµπάσκετ γυναικών… άνοιξε τον δρόµο;
Τον άνοιξε 100% και έφερε πόσα παιδιά στο γήπεδο… Κάναµε ρεκόρ προσέλευσης. Αυτό είναι ένα τεράστιο βήµα για τον γυναικείο αθλητισµό και για το µπάσκετ. Και ας άργησε. Το θέµα είναι να υπάρχει κίνητρο και να υπάρξει συνέχεια, να επενδύσουµε πάνω σε αυτό. Κάνουµε βήµατα στο να φτάσουµε εκεί που θέλουµε. Και όσο για την Εθνική, είναι η οµάδα της καρδιάς µας.
Εχουµε καταφέρει να φτιάξουµε µια οικογένεια, µε τα δύσκολα και τα εύκολα είµαστε εκεί και παλεύουµε. Εκεί δεν υπάρχει «εγώ», υπάρχουν το «εµείς»
και το «µαζί». Το να ακούς τον εθνικό ύµνο πριν από το τζάµπολ είναι ανατριχιαστικό. Είναι κάτι πολύ µεγάλο το να εκπροσωπείς τη χώρα σου και είµαι
ευλογηµένη που το έχω ζήσει σε κατάµεστο γήπεδο µε τόσους χιλιάδες ανθρώπους, να τραγουδάµε όλοι µαζί τον εθνικό ύµνο.
Με τη φανέλα του Ολυµπιακού ευτύχησες να αγωνιστείς στο κορυφαίο επίπεδο της Euroleague γυναικών. Κάνοντας αναδροµή στο παρελθόν, λες: Ναι, τα κατάφερα;
∆ουλεύεις και λες θέλω να φτάσω εκεί. Λες τα κατάφερα από µέσα σου. ∆εν έχω ταβάνι στη ζωή µου. Λίγο πριν βγω στο παρκέ για το πρώτο µου µατς στη Euroleague έλεγα: Κοίτα πού είσαι… Είσαι όντως εδώ. Εχεις το ωραίο άγχος.
Πέρα από το µπάσκετ, σπούδασες και µάλιστα ολοκλήρωσες τη σχολή σου σε τέσσερα χρόνια. Πόσο εύκολο είναι να συνδυάσεις σπουδές µε πρωταθλητισµό;
Εγώ σπούδασα Γυµναστική Ακαδηµία στη Θεσσαλονίκη. Θέλει πειθαρχία, είναι εφικτό. Επίσης, θέληση, να αγαπάς αυτό που κάνεις. Μπορείς να βρεις χρόνο και
να διαβάσεις και να παίξεις. Σίγουρα είναι δύσκολο και θέλει προσπάθεια. Μπορεί να έρθουν οι µέρες που θα πεις ότι κουράστηκα. Αν όµως υπάρχει θέληση και
πάθος και ξέρεις πού πατάς και ξέρεις ότι θες να παλέψεις και για τα δύο, µπορείς να τα καταφέρεις.
Βρισκόµαστε στην πιο µαγική περίοδο του χρόνου, τα Χριστούγεννα. Τι θα ήθελες να ευχηθείς;
Υγεία, ανθρώπους που αγαπάµε δίπλα µας. Αυτά τα δύο είναι τα σηµαντικότερα. Να παλεύουµε, να µην τα παρατάµε, ο νέος χρόνος να φέρει ό,τι ποθεί ο καθένας και κάτι… παραπάνω. Και όσο για τα µικρά κορίτσια ή τα αγόρια που θέλουν να ξεκινήσουν ένα άθληµα, όποιο κι αν είναι αυτό, ο Αγιος Βασίλης να τους φέρει
µια µπάλα µπάσκετ, ποδοσφαίρου ή ό,τι άλλο επιθυµεί η καρδούλα τους.
Κυριακάτικη Απογευματινή
