Το επεισόδιο ανάμεσα στον Γιώργο Μπαρτζώκα και οπαδούς του Παναθηναϊκού στο Ντουμπάι αποτελεί τις τελευταίες ώρες κυρίαρχο θέμα συζήτησης στην αθλητική μας κοινωνία. Και εννοείται ότι, ως είθισται σε ανάλογες περιπτώσεις, η υποκρισία και η ευαισθησία εξαρτάται από την οπαδική ταυτότητα των σχολιαστών. Ανάλογα με το συλλογικό χρώμα που πρεσβεύει ο πρωταγωνιστής βαφτίζεται με την ίδια ευκολία «ήρωας» ή «αλήτης».
Δυστυχώς το πιο επικίνδυνο δεδομένο είναι ένα: Η τοξικότητα και το μίσος που ρέουν στις φλέβες της κοινωνίας μας ξεπερνούν πλέον ακόμη και τα όρια της αρρώστιας. Φτάσαμε στο σημείο να βλέπουμε οπαδούς μιας ομάδας να πληρώνουν πανάκριβα εισιτήρια σε μια χώρα, όπως το Ντουμπάι, για να βρεθούν πίσω από τον πάγκο ενός αντίπαλου προπονητή και να τον βρίζουν χυδαία για δύο ώρες.
Είδαμε έναν προπονητή να σκαρφαλώνει στην εξέδρα για να τους ζητάει τον λόγο εκτός εαυτού! Καθημερινά πολλαπλασιάζονται τα φαινόμενα ιδιοκτητών ΠΑΕ και ΚΑΕ που εισβάλλουν στους αγωνιστικούς χώρους και συμπεριφέρονται ως κοινοί χούλιγκαν. Συνολικά, δηλαδή, παρατηρούμε ανθρώπους (επώνυμους ή ανώνυμους) να παραδίδονται σε μια αρρωστημένη λαίλαπα, αλλοιώνοντας σε στιγμές έντασης ακόμη και τον χαρακτήρα ή τις συνήθειες της, εκτός αθλητισμού, καθημερινότητάς τους. Το τέρας του μίσους, πλέον, μοιάζει ανίκητο!
Εφημερίδα Απογευματινή
