Η 8η Φεβρουαρίου του 1981 έχει χαρακτηριστεί ως η αποφράδα μέρα τόσο για τον Ολυμπιακό όσο και για τον ελληνικό αθλητισμό. Ήταν η μέρα που κόπηκε άδικα και ξαφνικά το νήμα της ζωής 21 φιλάθλων των «Πειραιωτών» που είχαν βρεθεί στις κερκίδες του Σταδίου Καραϊσκάκη για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα να συντρίβει την ΑΕΚ με 6-0 με τον Μάικ Γαλάκο να σημειώνει χατ-τρικ και τη λίστα των σκόρερς να συμπληρώνουν ο Κουσουλάκης, ο Ορφανός και ο Βαμβακούλας. Δευτερόλεπτα πριν λήξει ο αγώνας ένα τεράστιο κύμα φιλάθλων έφυγε από τη «Θύρα 7» με σκοπό να φτάσει στη «Θύρα 1» για να συναντήσει τους θριαμβευτές.
Τότε έγινε το μοιραίο. Ένας από τους φιλάθλους γλίστρησε στα σκαλοπάτια και στη συνέχεια ακολούθησαν και άλλοι. Η πόρτα της «7» ήταν σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες κλειστή, ενώ για άλλους μισάνοιχτη. Το κακό όμως είχε γίνει. Ενας από τους τραυματίες ο 18χρονος Ηλίας Λύτρας είχε δηλώσει πως «η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Όταν έφτασα όμως στα τελευταία σκαλοπάτια, γλίστρησα και έπεσα. Πριν καταλάβω καλά-καλά τι έγινε άρχισαν να πέφτουν πάνω μας ένας, δύο, τρεις, δέκα, εκατό..»
Η χαρά μέσα σε λίγα λεπτά μετατράπηκε σε θρήνο και οδύνη. Κάποιοι από τους αστυφύλακες που βρίσκονταν έξω από την «7» κατάφεραν με μεγάλη προσπάθεια να απεγκλωβίσουν αρκετό κόσμο. Νεκροί και τραυματίες μεταφέρθηκαν στο Τζάνειο που ήταν και το κοντινότερο νοσοκομείο. Εκεί έφτασαν συγγενείς αναζητώντας πληροφορίες για την τύχη των αγαπημένων τους. Λίγο αργότερα αναγνωρίστηκαν τα πρώτα θύματα. Ακολούθησαν και άλλοι. Ο κατάλογος των νεκρών σταμάτησε στους 21. Ήταν τέτοια η κατάσταση που ζητήθηκε συνδρομή από γιατρούς άλλων νοσοκομείων. Στο νοσοκομείο βρέθηκε από τις πρώτες στιγμές ο τότε υπουργός Υγείας Σπύρος Δοξιάδης και ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Ράλλης. Η τηλεόραση είχε διακόψει την κανονική ροή του προγράμματός της και μετέδιδε σοβαρή μουσική.
Η «Απογευματινή» πάντα στην πρώτη γραμμή των γεγονότων κάλυψε με εκτεταμένα ρεπορτάζ τη μεγαλύτερη τραγωδία που έχει βιώσει ο ελληνικός αθλητισμός. «Τραγωδία με 19 νεκρούς και 59 τραυματίες» ήταν ο κεντρικός τίτλος της εφημερίδας ενώ τονιζόταν ότι είχε κηρυχθεί εθνικό πένθος. Παράλληλα στις εσωτερικές σελίδες υπήρχε εκτενές ρεπορτάζ για όλα όσα είχαν διαδραματιστεί στο φαληρικό γήπεδο αλλά και στο Τζάννειο νοσοκομείο. Ομοίως και στις 10 Φεβρουαρίου η «Απογευματινή» αναφερόταν στην τραγωδία. «Παγίδα θανάτου η Θύρα 7» ήταν ο κεντρικός τίτλος της εφημερίδας, ενώ τονιζόταν ο θρήνος που είχε σκεπάσει τις κηδείες των θυμάτων.
Οι 21 αυτές αδικοχαμένες ψυχές (είκοσι φίλοι του Ολυμπιακού και ένας της ΑΕΚ) ήταν οι: Παναγιώτης Τουμανίδης, 14 ετών (ο πιο μικρός σε ηλικία), Κώστας Σκλαβούνης, 16, Ηλίας Παναγούλης, 17, Γεράσιμος Αμίτσης, 18 – οπαδός της ΑΕΚ, Γιάννης Κανελλόπουλος, 18, Σπύρος Λεωνιδάκης, 18, Γιάννης Σπηλιόπουλος, 19, Νίκος Φίλος, 19, Γιάννης Διαλυνάς, 20, Βασίλης Μάχας, 20, Ευστράτιος Λούπος, 20, Μιχάλης Κωστόπουλος, 21, Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου, 23, Σπύρος Ανδριώτης, 24, Κώστας Καρανικόλας, 26, Μιχάλης Μάρκου, 27, Κώστας Μπίλας, 28, Αναστάσιος Πιτσόλης, 30, Αντώνης Κουρουπάκης, 34, Χρήστος Χατζηγεωργίου, 34 και Δημήτριος Αδαμόπουλος, 41. Μέχρι και σήμερα κανένας από τους υπεύθυνους δεν λογοδότησε και δεν τιμωρήθηκε. Οι πέντε φύλακες της Θύρας 7, που πρωτόδικα είχαν καταδικασθεί σε φυλάκιση 10 ετών, αθωώθηκαν από το Τριμελές Εφετείο Πειραιά στις 22 Σεπτεμβρίου του 1986.
