Εχουν περάσει 75 χρόνια από εκείνη την Πρωτοχρονιά του 1950, που οι Αθηναίοι και οι Αθηναίες, αλλά και όλοι οι Ελληνες θα τη γιόρταζαν έχοντας αφήσει πίσω τους έναν αιµατηρό Πόλεµο, µία Κατοχή και κυρίως έναν αδελφοκτόνο Εµφύλιο. Εκείνη την Πρωτοχρονιά του 1950 όλοι ένιωθαν µία αισιοδοξία ότι τα όσα είχαν ζήσει ήταν ένα κακό παρελθόν και πως µπροστά τους ανοιγόταν ένα λαµπρό αύριο. Και δεν είχαν άδικο, αν κάνει σήµερα κανείς µία αναδροµή από το
τότε µέχρι το σήµερα.
Με αυτήν την αισιοδοξία στην ψυχή και στον νου ο κόσµος υποδέχθηκε τον Νέον Ετος, το έτος που άρχιζε µία δεκαετία µε πολλά πολιτικά γεγονότα, ξεφαντώνοντας στα κοσµικά κέντρα και στις ταβέρνες, αλλά και στα σπίτια, όπως συνηθιζόταν από παλιά τέτοιες χρονιάρες µέρες. Είναι χαρακτηριστική η περιγραφή της Πρωτοχρονιάς του 1950 από την πένα του Γιάννη Καιροφύλα, γνωστού δηµοσιογράφου της εποχής και αφηγητή των συνθηκών και γεγονότων της ελληνικής πρωτεύουσας τα χρόνια εκείνα. Πολλές αθηναϊκές οικογένειες, έγραφε ο Καιροφύλας, υποδέχθηκαν τον καινούργιο χρόνο και µε τον απαραίτητο «τζόγο» , έτσι για το καλό, όπως έλεγαν ανέκαθεν και οι πλέον σεσηµασµένοι χαρτοπαίκτες.
Ανήµερα την Πρωτοχρονιά όµως γέµισαν ασφυκτικά και οι αίθουσες σχεδόν όλων των κινηµατογράφων, οι οποίοι πρόβαλλαν πολυδιαφηµισµένες ταινίες, αλλά γέµισαν περισσότερο οι κερκίδες στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, όπου για µποναµά στους φιλάθλους προσφέρθηκε ένας αγώνας µεταξύ των δύο «αιώνιων» αντιπάλων, του Παναθηναϊκού και του Ολυµπιακού, για το Κύπελλο των Εορτών, που κατέληξε σε νίκη του πρώτου µε 1-0. Ακόµη γέµισαν από φανατικούς φίλους του λυρικού θεάτρου τα καθίσµατα στο θέατρο «Ολύµπια» της οδού Ακαδηµίας, όπου ανήµερα την Πρωτοχρονιά, σε δύο
παραστάσεις, απογευµατινήβραδινή, παίχτηκαν ο «∆ον Πασκουάλε» και «Το δακτυλίδι της Μάνας».
Κλήρωνε την παραµονή
Εκείνη τη χρονιά ο πρώτος τυχερός του Λαχείου Συντακτών, που κλήρωνε κάθε παραµονή Πρωτοχρονιάς, ήταν ένας Αθηναίος δικηγόρος, ο Γιώργος Γιοµπρές, που κέρδισε ολόκληρη πολυκατοικία στην Πλατεία Αγάµων, αξίας δύο δισεκατοµµυρίων εκατό εκατοµµυρίων δραχµών. Ολη αυτή η ιστορία έµοιαζε σαν παραµύθι και τα όνειρα πολλών Αθηναίων, που είχαν πάρει λαχείο και δεν κέρδισαν, έµειναν δυστυχώς όνειρα… Οµως έχει ενδιαφέρον η ιστορία αυτού του λαχείου, στο οποίο –όπως έγραφε και ο Καιροφύλας- πολλοί εναπέθεταν τις ελπίδες και τα όνειρά τους για ένα καλύτερο αύριο. Ενσάρκωνε τις ελπίδες εκατοµµυρίων Ελλήνων για αλλαγή του βιοτικού τους επιπέδου.
Οι ελπίδες αυτές βασίζονταν πρωτίστως στην τύχη. Και την τύχη αυτή την κουβαλούσε το λαχείο αυτό, ίσως το δηµοφιλέστερο στην ιστορία των λαχνών.
Το Λαχείο Συντακτών, επί πολλά χρόνια, µέχρι τα χρόνια της δικτατορίας, το διαχειριζόταν η Ενωση Συντακτών Ηµερησίων Εφηµερίδων Αθηνών, η γνωστή ΕΣΗΕΑ.
Κάθε ∆εκέµβριο όλοι έτρεχαν να προµηθευθούν από τους λαχειοπώλες το συγκεκριµένο λαχείο που µοίραζε στους τυχερούς µετρητά, αυτοκίνητα, διαµερίσµατα αλλά και πολυκατοικίες… Την πρώτη εµφάνισή του το λαχείο την είχε κάνει πριν από 97 χρόνια, το 1928. Κλήρωνε αρχικώς στον πρωτοχρονιάτικο χορό των δηµοσιογράφων της εποχής. Εκείνη την εποχή οι δηµοσιογράφοι δεν ήταν ιδιαιτέρως καλοπληρωµένοι και το λαχείο αποσκοπούσε στην οικονοµική ενίσχυση των µελών του κλάδου.
Επτα χρόνια µετά, το 1935, το Λαχείο των Συντακτών µετατράπηκε σε αυτό που επί χρόνια ήξεραν και περίµεναν όλοι οι Ελληνες: ένας πανελλήνιος
λαχνός που µοίραζε πλούσια δώρα, θα λέγαµε πρωτόγνωρα για τα δεδοµένα και τις οικονοµικές συνθήκες σκληρών για την επιβίωση ετών.
Κλήρωνε την παραµονή κάθε Πρωτοχρονιάς και όλοι περίµεναν µε αγωνία την κλήρωση που θα τους έκανε πλούσιους.
Οταν έγινε δικτατορία στη χώρα, το 1967, οι συνταγµατάρχες, που δεν καλόβλεπαν βεβαίως την ελευθερία του Τύπου, θέλησαν να καταφέρουν ένα πλήγµα στον
κλάδο. Ετσι κατήργησαν το λαχείο που ενίσχυε τον δηµοσιογραφικό κόσµο µε τα έσοδά του και στη θέση του καθιέρωσαν ένα άλλο λαχείο, που το ονόµαζαν Κρατικό. Για να αντικατασταθούν µε κάτι άλλο τα έσοδα από το Λαχείο Συντακτών η δικτατορία δέχθηκε να δηµιουργηθεί ο Ενιαίος ∆ηµοσιογραφικός Οργανισµός Επικουρικής Ασφάλισης και Επικούρησης, ο Ε∆ΟΕΑΠ, οι πόροι του οποίου προέρχονται από το λεγόµενο αγγελιόσηµο.
Το οποίο είναι µία ποσοστιαία επιβάρυνση επί των διαφηµίσεων που καταχωρίζονται στα έντυπα Μέσα ή µεταδίδονται από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση (πλέον και στο ∆ιαδίκτυο).
