Πρωτοπόρος της πρωινής ζώνης, εξού και «πατριάρχης», «δάσκαλος» κορυφαίων σήµερα δηµοσιογράφων, ο συνδετικός κρίκος της πολιτικής µε την κοινωνία, ο µόνος που κατάφερε να «σπάσει» το… γυαλί που χωρίζει τα ιλουστρασιόν τηλεοπτικά πλατό από τους απλούς πολίτες. Μόλις έξι µήνες µετά την αποχώρησή του από την τηλεόραση, ο Γιώργος Παπαδάκης, στα 75 του χρόνια, έφυγε από τη ζωή. Και µπορεί το τέλος από τη µικρή οθόνη να γράφτηκε σταδιακά, ωστόσο η είδηση του θανάτου του ήταν τόσο ξαφνική που «πάγωσε» το πανελλήνιο.
Στο τελευταίο αντίο, παρών και ο πρόεδρος του οµίλου ΑΝΤ1, Θοδωρής Κυριακού, συνοδευόµενος από τη σύζυγό του ∆ήµητρα. «Ο Γιώργος Παπαδάκης ήταν ένας πολύ σπουδαίος άνθρωπος, ανεκτίµητος συνεργάτης, φανταστικός οικογενειάρχης, αυθεντικός άνθρωπος. Θα µας λείψει πολύ και του ευχόµαστε καλό ταξίδι», δήλωσε ο ιδιοκτήτης του ραδιοτηλεοπτικού οµίλου, µε τον οποίο ήταν άρρηκτα συνδεδεµένη η καριέρα του Γιώργου Παπαδάκη.
Η καριέρα του
Είχε παρουσία 35 χρόνια συνολικά στο κανάλι του Αµαρουσίου, εκ των οποίων τα 33 ήταν στο «Καληµέρα Ελλάδα», την εκποµπή που ίδρυσε και διαµόρφωσε την τυπολογία της πρωινής ενηµερωτικής ζώνης στην ελληνική τηλεόραση. Και µπορεί η µακροβιότερη καθηµερινή ενηµερωτική εκποµπή να καθόρισε επαγγελµατικά τον δηµοσιογράφο, σίγουρα όµως η αφετηρία ήταν εξίσου σηµαντική.
Γεννηµένος στο Χαλάνδρι στις 4 Φεβρουαρίου 1951, µε καταγωγή από την Κρήτη, ο Παπαδάκης δεν προερχόταν από έναν κόσµο εύκολο ή προνοµιούχο. Πριν βρει τον δρόµο του στη δηµοσιογραφία γνώρισε τη σκληρή πλευρά της ζωής. ∆ούλεψε σε οικοδοµές, σε περίπτερο, ακόµα και σε νεκροταφείο σηκώνοντας στεφάνια, για να στηρίξει οικονοµικά την οικογένειά του. Αυτές οι εµπειρίες τον σηµάδεψαν και τον διαµόρφωσαν ως άνθρωπο, καλλιεργώντας µέσα του ενσυναίσθηση, σεβασµό και βαθιά κατανόηση για τον απλό πολίτη, στοιχεία που αργότερα αποτυπώθηκαν και στη δηµοσιογραφική µατιά του.
Το «µικρόβιο» της δηµοσιογραφίας το κόλλησε από έναν φίλο του αδελφού του και το υπηρέτησε µε πάθος και πειθαρχία. Ξεκίνησε από το ραδιόφωνο µε την εκποµπή «Κάθε µέρα παντού» και από τον έντυπο Τύπο, µαθαίνοντας τη δουλειά από τα θεµέλια. Στα µέσα της δεκαετίας του 1980 ήρθε η τηλεόραση µε το «Τρεις στον Αέρα» της ΕΡΤ, µε τη Σεµίνα ∆ιγενή, τον Νάσο Αθανασίου και τον Γιώργο Παπαδάκη (στη συνέχεια και τον Γιάννη ∆ηµαρά), το οποίο τάραξε τα «λιµνάζοντα ύδατα» του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού µονοπωλίου και στην πορεία αναγνωρίστηκε ως η πρώτη επί της ουσίας infotainment εκποµπή της ελληνικής τηλεόρασης, θίγοντας θέµατα που εκείνη την εποχή ήταν ταµπού όχι µόνο για τους διοικούντες το Ραδιοµέγαρο, αλλά και για µεγάλο κοµµάτι της κοινωνίας.
Ακολούθησαν σηµαντικοί σταθµοί στην καριέρα του, τόσο στην ΕΡΤ όσο και στον ΑΝΤ1, µε τον οποίον και ταύτισε το όνοµά του. Παρουσίασε εκποµπές όπως το «Ελλάς, το µεγαλείο σου», η «Κόκκινη Κάρτα», το «∆έκα µε τόνο» και η «Αρένα». Ωστόσο, το πραγµατικό του αποτύπωµα γράφτηκε στην πρωινή ζώνη, εκεί όπου από το 1992 βρέθηκε σταθερά στο τιµόνι της ενηµέρωσης. Ακόµα και όταν η εκποµπή µετονοµάστηκε σε «Πρωινό ΑΝΤ1», ήταν δική του επιθυµία να επιστρέψει το όνοµα «Καληµέρα Ελλάδα», γιατί αυτό δεν ήταν απλώς ένα brand, αλλά µια φιλοσοφία.
Ο Γιώργος Παπαδάκης δεν ήταν ένας τυπικός παρουσιαστής ειδήσεων. Ηταν δηµοσιογράφος µε βαθύ σεβασµό στις αξίες της ενηµέρωσης, της αντικειµενικότητας και της δηµοκρατίας. Είχε τη σπάνια ικανότητα να απλοποιεί τα σύνθετα, χωρίς να τα υποβαθµίζει, και να δίνει χώρο στον ουσιαστικό διάλογο. Στην εκποµπή του συνυπήρχαν πολιτικοί, ειδικοί, φορείς και απλοί πολίτες. Και όλοι ένιωθαν ότι η φωνή τους είχε σηµασία. Η τελευταία του εκποµπή, στις 4 Ιουλίου, αποτέλεσε ένα βαθιά συγκινητικό τηλεοπτικό αντίο. Παρότι ζήτησε από τους συνεργάτες του να τον βοηθήσουν να µη συγκινηθεί, τα δάκρυα πρόδωσαν τη συγκίνησή του. Το τελευταίο «Καληµέρα Ελλάδα» ειπώθηκε µε σπασµένη φωνή και έκλεισε υπό τους ήχους της Αρλέτας, σαν µια αυλαία ζωής γεµάτης αλήθεια και αξιοπρέπεια.
Το πρωινό ξύπνημα
Συχνά τον ρωτούσαν πώς ξυπνούσε τόσο νωρίς κάθε µέρα για τόσα πολλά χρόνια. Οπως είχε πει σε πρόσφατη συνέντευξή του: «Ξυπνάω στη 01.45 χωρίς ξυπνητήρι! Είχα κάνει “προπόνηση” στο ραδιόφωνο, στο ∆εύτερο Πρόγραµµα της κρατικής ραδιοφωνίας, όπου έκανα το “Κάθε µέρα παντού” µετά τον ∆ηµήτρη Σαπρανίδη. Μια θρυλική εκποµπή που το σήµα της, µάλιστα, το είχε γράψει ο Γιώργος Χατζηνάσιος. Μας το είχε “κεράσει”. Μου άρεσε να ξεκινάω τη µέρα µου από το πρωί, είχα συνηθίσει εκτός δουλειάς δηµοσιογραφικής να ξυπνάω πολύ νωρίς µε άλλες δουλειές που έκανα στο παρελθόν και δεν µε ενοχλούσε καθόλου. Είµαι πρωινός τύπος. Λειτουργώ πολύ καλύτερα το πρωί». Πρόσθεσε µάλιστα και το κάζο που έπαθε κατακαλόκαιρο: «Μου έχει τύχει να ξυπνήσω καλοκαίρι, γιατί δεν ήµουν και τόσο καλά στα µυαλά µου, να σηκωθώ, να προετοιµαστώ και µόλις έφτασα µέχρι τη µηχανή για να ξεκινήσω να έρθω στο στούντιο, είπα… “πού πας, ρε Καραµήτρο;”. Αφού είναι καλοκαίρι και έχουµε διακοπές. Και ξαναγύρισα πάλι πίσω».
Και όπως έχει δηλώσει η σύζυγός του, Τίνα Παπαδέλη, «τα παιδιά γνώριζαν ότι όταν ξυπνούσαν ο Γιώργος δεν θα ήταν σπίτι. Ασθένεια δεν υπήρξε ποτέ για τον Γιώργο… Θα έπρεπε να είναι του “θανατά” για να µπορέσει να µην πάει στην εκποµπή»… ∆εν έλειψε ποτέ µέχρι την τελευταία εκποµπή, στις 4 Ιουλίου 2025. Και έφυγε ξαφνικά στην αυγή του 2026.
Σεμίνα Διγενή
«Γελούσαµε και θυµώναµε µε τα ίδια πράγµατα τότε, αυτό µας ένωνε»
Με τον Νάσο, τον Γιάννη, τον Γιώργο και µια εξαιρετική οµάδα ρεπόρτερ αποτολµήσαµε στα µέσα της δεκαετίας του ’80 να στήσουµε µια ζωντανή εκποµπή-«γαλατικό χωριό» στην ΕΡΤ. ∆ηλαδή ανεξάρτητη, ανυπάκουη, απείθαρχη, µαχητική. Το «Τρεις στον Αέρα». Λογικό ήταν, έπειτα από δύο χρόνια να µην την ανεχθούν οι τότε κυβερνώντες, η Ζαλοκώστα να απαιτήσει να την κόψουν και να µας διώξουν όλους µε τις κλοτσιές. Με τον Γιώργο όµως δεν σταµατήσαµε να το παλεύουµε. Συνεχίσαµε µαζί στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 µε την εκποµπή «Ελλάς το µεγαλείο σου», ενώ τις συσκέψεις για το περιεχόµενό της τις κάναµε στο ουζερί του Μήτσου, στο Χαλάνδρι. Γελούσαµε και θυµώναµε µε τα ίδια πράγµατα τότε, αυτό µας ένωνε. Θυµάµαι που ερχόταν στο σπίτι µας µε τον γιο του, που έπαιζε µε την κόρη µου, κι εκείνη τον έλεγε «Παπαγιάκια» και του τράβαγε το µουστάκι. Κι εκεί ανάµεσα στα παιδιά µας που έπαιζαν και τους αντικαταστάτες µας να πρωταγωνιστούν στην τηλεόραση, εµείς απτόητοι δεν σταµατούσαµε να σχεδιάζουµε τηλεοπτικές εκποµπές που θα καθήλωναν τους θεατές… Πάλι τώρα, σχεδίαζε µία τέτοια. Μόνο που αυτή τη φορά την ξεκίνησε ανάποδα, από τους τίτλους τέλους. Ποιος ξέρει τι είδους τρελή του ιδέα είναι αυτή πάλι…
Νάσος Αθανασίου
«Με πολύ κέφι και ελευθερία κάναµε καθηµερινή, ζωντανή δηµοσιογραφία»
Με τον Γιώργο γνωριστήκαµε στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ. Ηµασταν και οι δύο στην πρωινή ζώνη. Γεννηθήκαµε την ίδια χρονιά µε διαφορά ενός µήνα. Τα µεγάλα µας παιδιά έχουν ακριβώς την ίδια ηλικία. Συναντηθήκαµε πάλι στο «Τρεις στον Αέρα». Μια ιδέα του τότε προέδρου της ΕΡΤ, του αείµνηστου Θοδωρή Χαλάτση, που έφυγε πρόωρα, και του φίλου µου Μάκη Γιοµπαζολιά. Ηµασταν µια οµάδα νέων που µε πολύ κέφι και ελευθερία -τολµώ να πω- κάναµε καθηµερινή, ζωντανή δηµοσιογραφία. Η εκποµπή αγαπήθηκε πολύ από τον κόσµο και αποτέλεσε ώθηση για τα επόµενα βήµατά µας. Εγώ βρέθηκα στο Mega, η Σεµίνα στον ΑΝΤ1 και ο Γιώργος στην πρωινή ζώνη του ΑΝΤ1, όπου έγραψε ιστορία µπαίνοντας µε το «Καληµέρα Ελλάδα» στο σπίτι όλων των Ελλήνων µε την αµεσότητα και την ανθρωπιά του. Για τον Γιώργο έχουν ειπωθεί όλα που του αξίζουν και µε το παραπάνω. Εγώ θα πω πως αναπολώ τα γλέντια της αθώας εποχής. Την Πέµπτη οικογένεια, φίλοι και συνάδελφοι αποχαιρέτησαν πολύ πρόωρα τον Γιώργο. Εγώ θα πω: «Καλό παράδεισο, Γιώργο. 3, 2, 1 πάµε».
Γιάννης Δημαράς
«Ζήσαµε στιγµές απερίγραπτες, που δύσκολα τις ξεχνά κανείς»
Ο Γιώργος Παπαδάκης τίµησε την ιδιότητα του δηµοσιογράφου, αγάπησε και στήριξε την κοινωνία και τα προβλήµατά της. Εδωσε κοινωνικούς και δηµοσιογραφικούς αγώνες, για τους οποίους εγώ είµαι υπερήφανος. Εχουν φύγει πολλοί αυτή την περίοδο… Είναι πικρό… Κώστας Χαρδαβέλλας, Γιώργος Παπαδάκης, Αντώνης Κοκορίκος, Λήδα Μοσχονά, ∆ηµήτρης Κωνσταντάρας. Μια ολόκληρη γενιά. Τους αγάπησα και συνεχίζω να τους αγαπώ και εύχοµαι στη νέα γενιά των δηµοσιογράφων να ζήσει αυτή τη χαρά της ανταπόκρισης από την κοινωνία. Θυµάµαι πολύ έντονα µια αποστολή στην Πορτογαλία µετά την Επανάσταση των Γαριφάλων. Είχαµε κανονίσει συνέντευξη µε τον αρχηγό του κινήµατος. Ηταν αρχικά να πάει ο Γιώργος, όµως λόγω ενός προβλήµατος πήγα τελικά εγώ. Η αγωνία του να µε παίρνει συνεχώς τηλέφωνο, να µε ρωτά αν χρειάζοµαι κάτι, αν µπορεί να βοηθήσει σε κάτι… Είναι στιγµές απερίγραπτες, που δύσκολα τις ξεχνά κανείς.
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
