π. Ανδρέας Γκατζέλης
Πρόεδρος του Πνευματικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Γονέων
Καθοριστικό ρόλο για την ενότητα μέσα στην οικογένεια διαδραματίζει η διάθεση συγχωρητικότητας. Δεν είναι εύκολο να συγχωρεί ο ένας τον άλλον. Και όμως, αξίζει να σταθούμε στη σημασία της λέξης. Συγχωρώ σημαίνει «συν-χωρώ», αφήνω χώρο να υπάρχει ο άλλος δίπλα μου. Τον αποδέχομαι όπως είναι, με τον τρόπο που εκφράζεται, με τον ρυθμό που ωριμάζει, με τα όρια και τις δυνατότητές του.
Όταν μέσα στο σπίτι καλλιεργείται αυτή η στάση τότε υπάρχει και ανάσα. Κάθε μέλος χρειάζεται να νιώθει ότι μπορεί να υπάρχει χωρίς φόβο απόρριψης και χωρίς το βάρος της συνεχούς σύγκρισης. Έτσι οι διαφορές δεν γίνονται αιτία απόστασης, αλλά αφορμή βαθύτερης κατανόησης.
Στον γάμο, οι μεγάλες κρίσεις συνήθως δεν συμβαίνουν από ένα σοβαρό λάθος, αλλά από τη συσσώρευση μικρών παραπόνων: απότομα λόγια, σιωπές που κράτησαν περισσότερο απ’ όσο έπρεπε, εγωισμοί που δεν υποχώρησαν την κατάλληλη στιγμή. Όταν οι σύζυγοι αρχίζουν να μετρούν ο ένας τα λάθη του άλλου, οι καρδιές τους απομακρύνονται αθόρυβα και η ζεστασιά της οικειότητας ψυχραίνεται.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά. Ένα παιδί που φοβάται ότι θα στιγματιστεί για το λάθος του, μαθαίνει να κρύβεται. Αντίθετα, όταν γνωρίζει ότι η αγάπη παραμένει ακόμη κι αν σφάλλει, βρίσκει το θάρρος να διορθωθεί και να ωριμάσει.
Όταν η συγχώρηση δεν είναι αισθητή μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον εύκολα γεννιέται η υποκρισία. Τα μέλη προσαρμόζουν την εικόνα τους για να μη συγκρουστούν και να μη χάσουν την αποδοχή. Έτσι όμως χάνεται η αυθεντικότητα, που αποτελεί τη βαθύτερη δύναμη συνοχής ενός σπιτιού.
Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή, όπου τα παιδιά εκτίθενται σε έντονες ιδέες και ομάδες που υπόσχονται βεβαιότητα και απόλυτες λύσεις -συχνά πίσω από ένα ελκυστικό αλλά όχι πάντοτε ειλικρινές προσωπείο- η οικογένεια οφείλει να παραμένει χώρος αλήθειας και διαλόγου. Οι ακραίες ιδεολογίες και οι κλειστές ομάδες, θρησκευτικές ή μη, προσελκύουν συνήθως ανθρώπους που αναζητούν αποδοχή και σαφήνεια. Η υγιής οικογένεια μπορεί να προσφέρει αυτό που συχνά αναζητείται αλλού: αγάπη χωρίς όρους, σταθερά όρια και ουσιαστικό διάλογο. Όταν το σπίτι λειτουργεί έτσι, γίνεται στήριγμα και όχι απλώς τόπος συμβίωσης.
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη παιδαγωγική πράξη να μην είναι οι πολλές συμβουλές, αλλά η ταπείνωση να πούμε έγκαιρα «συγγνώμη» και η τρυφερότητα να επαναλαμβάνουμε «σε αγαπώ». Σε μια τέτοια ατμόσφαιρα γεννιέται η ελευθερία και διαμορφώνεται το βαθύτερο νόημα της οικογενειακής ζωής: μια ενότητα που στηρίζεται στην αποδοχή και τη συγχώρεση.
Η οικογένεια γίνεται σχολείο εκμάθησης της αγάπης.
Εφημερίδα Απογευματινή
