Η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως εορτάζεται στο μέσο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και προβάλλει μπροστά μας τον Τίμιο Σταυρό. Η Εκκλησία τον υψώνει για να ενισχύσει τους πιστούς στον πνευματικό τους αγώνα και να τους θυμίσει την αγάπη του Χριστού, καθώς και ότι ο δρόμος προς την Ανάσταση περνά πάντοτε μέσα από τη θυσία αυτής της αγάπης. Ο Σταυρός δεν είναι σύμβολο θλίψεως, αλλά πηγή δύναμης και ζωής. Φανερώνει ότι η αληθινή αγάπη εκφράζεται μέσα από την αυτοπροσφορά και τη θυσία.
Στο Ευαγγέλιο αυτής της Κυριακής ο Χριστός λέει έναν λόγο που αρχικά μπορεί να φαίνεται δύσκολος ή ακόμη και σκληρός: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ» (Μαρκ. 8,34).
Η άρνηση του εαυτού δεν είναι αυτοϋποτίμηση, αλλά απελευθέρωση από τον εγωισμό. Σημαίνει ότι ο άνθρωπος μαθαίνει να υπερβαίνει το εγώ του και να απορρίπτει τη φανταστική εικόνα που πολλές φορές πλάθει για τον εαυτό του, μια εικόνα που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μαθαίνει να μη βάζει πάντοτε τον εαυτό του στο κέντρο των πάντων, αλλά να ανοίγει χώρο στην καρδιά του και στη ζωή του για τον άλλον.
Αυτή η στάση ζωής γίνεται ένα μικρό ασκητικό κατόρθωμα μέσα στην οικογένεια. Καθώς οι άνθρωποι ζουν καθημερινά ο ένας δίπλα στον άλλον, ο εγωισμός γίνεται συχνά αιτία μικρών ή μεγάλων συγκρούσεων. Όταν ο καθένας επιμένει στο δικό του θέλημα, θέλει πάντοτε να έχει δίκιο και δυσκολεύεται να ζητήσει συγγνώμη ή να συγχωρήσει, τότε η ειρήνη της οικογένειας τραυματίζεται. Αυτό συμβαίνει γιατί ο καθένας προσπαθεί να επιβάλει στους άλλους να τον βλέπουν όπως ο ίδιος φαντάζεται τον εαυτό του, σύμφωνα με μια εικόνα που συχνά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Ο λόγος του Χριστού μάς καλεί σε μια διαφορετική στάση ζωής. Να αφήσουμε αυτή την ψεύτικη εικόνα του εαυτού μας και να μάθουμε τον δρόμο της ταπείνωσης και της αγάπης. Από αυτή την εσωτερική αλλαγή γεννιούνται και οι απλές καθημερινές πράξεις αγάπης: η υπομονή απέναντι στον άλλον, η κατανόηση, η διάθεση να ακούσουμε και να υπακούσουμε, η προθυμία να κάνουμε ένα βήμα πίσω για να διατηρηθεί η ειρήνη, αλλά και η προσπάθεια να κάνουμε τον άλλον χαρούμενο και ευτυχισμένο, να του αναγνωρίζουμε την αξία του και να του δίνουμε προτεραιότητα.
Μαθαίνοντας ο άνθρωπος μέσα στην Εκκλησία να ζει με αυτόν τον τρόπο, αλλάζει και το κλίμα μέσα στο σπίτι. Η ένταση μειώνεται, η καρδιά μαλακώνει και οι άνθρωποι αρχίζουν να βλέπουν ο ένας τον άλλον με περισσότερη κατανόηση. Η οικογένεια γίνεται χώρος όπου οι άνθρωποι δεν αγωνίζονται να επιβληθούν ή να κυριαρχήσουν, αλλά προσφέρονται και αγαπούν ο ένας τον άλλον.
Έτσι, ο Σταυρός του Χριστού, που προβάλλει η Εκκλησία στο μέσο της Σαρακοστής, παύει να είναι ένα απλό σύμβολο και γίνεται δρόμος ζωής και ειρήνης· ένας δρόμος που μεταμορφώνει τη ζωή της οικογένειας και γεμίζει το σπίτι με αληθινή αγάπη και θεϊκή ευλογία.
Ο π. Ανδρέας Γκατζέλης είναι πρόεδρος του Πνευματικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Γονέων (ΠΕΓ)
Εφημερίδα Απογευματινή
