Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν στιγμές αδυναμίας που, είτε σε προσωπικό είτε σε οικογενειακό επίπεδο, δοκιμάζεται και πονά βαθιά. Σε τέτοιες στιγμές ο άνθρωπος συχνά νιώθει ότι δεν μπορεί να συνεχίσει μόνος του και αρχίζει να αναζητά βοήθεια, δοκιμάζοντας διαφορετικούς δρόμους για να βρει στήριξη και ελπίδα.
Η αναζήτηση αυτή είναι φυσιολογική. Εκφράζει τις βαθύτερες ανάγκες του ανθρώπου για νόημα μέσα στον πόνο, στήριξη στη δοκιμασία και ελπίδα στη ζωή.
Όμως χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, γιατί στη σύγχρονη πραγματικότητα εμφανίζονται διάφορες ομάδες και πρακτικές που υπόσχονται άμεσες λύσεις και γρήγορη αλλαγή χωρίς πάντοτε να οδηγούν σε όσα υπόσχονται.
Ορισμένες βασίζονται σε απλοϊκές υποσχέσεις, άλλες δημιουργούν εξαρτήσεις ή προκαλούν σύγχυση και τελικά δεν ανταποκρίνονται στις βαθύτερες ανάγκες του ανθρώπου, ούτε τον στηρίζουν ουσιαστικά στη ζωή του.
Γι’ αυτό χρειάζεται διάκριση, καθώς δεν οδηγούν όλοι οι δρόμοι στην ίδια κατεύθυνση και δεν έχουν όλες οι επιλογές την ίδια αξία και τα ίδια αποτελέσματα.
Στο Ευαγγέλιο συναντάμε έναν πατέρα που υποφέρει για το άρρωστο παιδί του και απευθύνεται στον Χριστό, αναζητώντας λύτρωση και θεραπεία. Ομολογεί όμως τη δυσκολία του να εμπιστευθεί τον Χριστό και κραυγάζει: «Πιστεύω, Κύριε• βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ». Δεν παρουσιάζεται ως τέλειος, αλλά ταπεινά ομολογεί ταυτόχρονα την πίστη και την αδυναμία του. Έτσι εκφράζει με απλότητα τον εσωτερικό του αγώνα.
Η στάση αυτή φανερώνει ότι η πίστη είναι μια ζωντανή σχέση με τον Θεό, που γεννιέται και αυξάνεται μέσα στην αλήθεια της καρδιάς. Ο άνθρωπος στέκεται ενώπιον του Θεού όπως είναι, με ταπείνωση και απλότητα, και Του ανοίγει την καρδιά του. Δεν φοβάται να φανερώσει την αδυναμία του, γιατί νιώθει ότι ο Θεός τον δέχεται με αγάπη, παρά τα λάθη του. Ο Θεός δεν μένει σε αυτό που είναι τώρα ο άνθρωπος, αλλά βλέπει τη δυνατότητά του να μεταμορφωθεί μέσα στη χάρη Του. Τον βλέπει ως πολύτιμο πρόσωπο, για το οποίο άξιζε να προσφέρει τον εαυτό Του στον Σταυρό, ως αγαπημένο Του παιδί.
Αυτή η ζωντανή σχέση μεταξύ Θεού και ανθρώπου καλλιεργείται μέσα στην Εκκλησία. Εκεί ο άνθρωπος δεν ακούει απλώς κάποιες συμβουλές, αλλά βρίσκει έναν τόπο στήριξης, καθοδήγησης και πνευματικής ανάπαυσης. Μαθαίνει να μιλά αληθινά στον Θεό, να μην κρύβει τον πόνο του, να μην ντρέπεται για την αδυναμία του και να μη ζητά μαγικές λύσεις. Σιγά σιγά μαθαίνει να στηρίζει τη ζωή του στον Χριστό και όχι μόνο στις δικές του δυνάμεις.
Μέσα σε αυτήν τη σχέση αλλάζει και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει όσα τον πληγώνουν. Όταν πονά, δεν αισθάνεται πια ότι ο πόνος του είναι χωρίς νόημα, γιατί βλέπει στον Σταυρό του Χριστού ότι η αγάπη φανερώνεται μέσα από την αυτοθυσία. Όταν δοκιμάζεται, δεν μένει μόνος με τον φόβο του, αλλά στηρίζεται στην παρουσία της Εκκλησίας και στην αγάπη του Θεού που δεν τον εγκαταλείπει. Και όταν όλα γύρω του σκοτεινιάζουν, δεν παραδίνεται στην απελπισία, γιατί εμπιστεύεται τον Θεό, ο οποίος ανοίγει μπροστά του δρόμο και του δίνει δύναμη να συνεχίσει.
Ο π. Ανδρέας Γκατζέλης είναι πρόεδρος του Πνευματικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Γονέων (ΠΕΓ)
Εφημερίδα Απογευματινή
