Όταν ο Κύριος μας καλεί να αγαπήσουμε τον πλησίον, δεν αναφέρεται σε έναν αφηρημένο άνθρωπο, αλλά σε εκείνον που βρίσκεται δίπλα μας, στον άνθρωπο της οικογένειάς μας. Δεν είναι εύκολο να αγαπήσει κανείς τον άνθρωπο που είναι κοντά του, γιατί σε αυτήν τη σχέση θα δοκιμαστεί και συχνά θα πληγωθεί. Στην ίδια όμως σχέση θα αγαπήσει και θα αγαπηθεί. Με τους ανθρώπους του σπιτιού μας αλληλοεπηρεαζόμαστε και μοιραζόμαστε κάθε λύπη και χαρά. Γι’ αυτό η οικογένεια γίνεται ο χώρος του πνευματικού μας αγώνα, το πραγματικό σχολείο της αγάπης.
Αυτόν τον δρόμο της αγάπης φανερώνει και το Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής. Ο Κύριός μας δείχνει ότι η αληθινή αγάπη γεννιέται όταν ο άνθρωπος ταπεινώνεται και προσφέρει τον εαυτό του για χάρη του άλλου. Γι’ αυτό και λέει «ὃς ἂν θέλῃ μέγας γενέσθαι… ἔσται διάκονος» (Μαρκ. 10, 43).
Με τον λόγο αυτό ο Χριστός μας βοηθά να κατανοήσουμε τι σημαίνει αληθινό μέγεθος στη ζωή του ανθρώπου. Όταν ο άνθρωπος επιδιώκει να ξεχωρίσει και να επιβληθεί, δυσκολεύεται να δημιουργήσει ουσιαστικές σχέσεις. Όταν πλησιάζει τους άλλους με ταπείνωση και στέκεται δίπλα τους με διάθεση διακονίας και προσφοράς, γίνεται αγαπητός και εμπνέει εμπιστοσύνη. Αυτό φαίνεται στις απλές στιγμές της καθημερινότητας, όταν ακούει με προσοχή, στηρίζει στις δυσκολίες και βοηθά χωρίς να το προβάλλει. Έτσι μαθαίνει να δίνει χώρο στους άλλους, να χαίρεται με τη χαρά τους και να μεγαλώνει πνευματικά, ακόμη και όταν μένει αφανής.
Αυτός ο λόγος εφαρμόζεται με απλό τρόπο μέσα στην οικογένεια. Η αγάπη οδηγεί τους συζύγους να ζουν με υπομονή, να συγχωρούν και να στηρίζουν ο ένας τον άλλον μέσα από μικρές καθημερινές πράξεις. Οι γονείς παιδαγωγούν τα παιδιά τους με την παρουσία τους, με το παράδειγμά τους και με τη σταθερή και θυσιαστική φροντίδα τους. Τα παιδιά, μέσα σε αυτό το κλίμα, μαθαίνουν τον σεβασμό, την εμπιστοσύνη και την προσφορά.
Η αγάπη αυτή δεν αποκτάται από τη μια στιγμή στην άλλη. Καλλιεργείται σιγά σιγά μέσα στην καθημερινή ζωή. Όταν ο άνθρωπος ανοίγεται προς τον άλλον και δεν μένει κλεισμένος στον εαυτό του, η καρδιά του φωτίζεται, ειρηνεύει και γεμίζει χαρά.
Στη σύγχρονη εποχή προβάλλονται συχνά τρόποι ζωής που δίνουν έμφαση στον ατομισμό και σε μια πιο επιφανειακή σχέση με τους άλλους. Τα παιδιά και οι νέοι έρχονται σε επαφή με τέτοιες αντιλήψεις που υπόσχονται εύκολη ευτυχία και άμεση ικανοποίηση. Η εμπειρία δείχνει ότι η χαρά δεν διαρκεί όταν λείπουν η προσφορά και η φροντίδα για τον άλλον. Για τον λόγο αυτό η ευθύνη της οικογένειας είναι μεγάλη. Μέσα στο σπίτι τα παιδιά μπορούν να γνωρίσουν βιωματικά τι σημαίνει αληθινή, θυσιαστική αγάπη.
Όταν καλλιεργείται αυτό το πνεύμα μέσα στην οικογένεια τότε το σπίτι γεμίζει από τη χάρη και την ευλογία του Θεού. Οι σχέσεις θεραπεύονται, η χαρά μοιράζεται και η αγάπη ωριμάζει. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα ο άνθρωπος ανακαλύπτει ότι η ζωή αποκτά νόημα όταν προσφέρει και αγαπά.
• Ο π. Ανδρέα Γκατζέλης είναι πρόεδρος του Πνευματικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Γονέων
Εφημερίδα Απογευματινή
