Του Μητροπολίτη Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνου
Οι γεωπολιτικές εντάσεις στη Μέση Ανατολή, η αστάθεια στους αεροδιαδρόμους και οι διαρκείς ανακατατάξεις ασφαλείας επαναφέρουν έναν ασυνήθιστο φόβο. Τι θα συμβεί αν, φέτος ή κάποια χρονιά, το Άγιο Φως δεν μπορέσει να μεταφερθεί από τα Ιεροσόλυμα στην Ελλάδα; Θα υπάρξει Ανάσταση; Θα σβήσει το πασχαλινό μας βίωμα αν δεν φτάσει το Φως με τιμές αρχηγού κράτους;
Το ερώτημα δεν είναι απλώς πρακτικό. Αγγίζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πίστη. Συχνά τη μετατρέπουμε σε κάτι που πρέπει να επιβεβαιώνεται ορατά. Να συνοδεύεται από τελετουργική επισημότητα, σαν να αναζητούμε απτές αποδείξεις για να νιώσουμε βεβαιότητα. Όμως η Ορθοδοξία δεν οικοδομήθηκε ως σύστημα εγγυήσεων ή μαγικών εντυπωσιασμών. Είναι πρόταση σχέσης. Τρόπος ύπαρξης που βιώνεται.
Το Άγιο Φως, όπως τελείται στον Πανάγιο Τάφο εδώ και αιώνες, αποτελεί σημείο αναφοράς για τους πιστούς. Δεν αποτελεί όμως το θεμέλιο της σωτηρίας. Η Εκκλησία δεν στηρίζει την πίστη της σε μια υλική φλόγα. Η Ανάσταση δεν είναι γεγονός που χρειάζεται σκηνική ενίσχυση. Είναι η νίκη επί του θανάτου, η υπέρβαση του φόβου, η πρόσκληση σε ζωή που δεν εγκλωβίζεται στη φθορά.
Για μεγάλες ιστορικές περιόδους οι ελληνικές κοινότητες δεν είχαν δυνατότητα μεταφοράς του Φωτός από τα Ιεροσόλυμα. Και όμως, η Αναστάσιμη Λειτουργία τελούνταν κανονικά. Χωρίς πτήσεις και κρατικές αποστολές. Το «Χριστός Ανέστη» ακουγόταν με την ίδια δύναμη. Διότι το Φως της Ανάστασης δεν είναι αντικείμενο που διακινείται. Είναι εμπειρία που μοιράζεται μέσα στην κοινότητα. Είναι η παρουσία του Χριστού.
Στη σύγχρονη Ελλάδα, η άφιξή του απέκτησε και εθνική διάσταση. Ωστόσο, η Εκκλησία ποτέ δεν συνέδεσε την εγκυρότητα της Αναστάσιμης Ευχαριστίας με τη φυσική παρουσία του Φωτός. Κάθε ενορία τελεί πλήρως το Μυστήριο. Η Εκκλησία δεν εξαρτάται από υλικά τεκμήρια. Είναι κοινότητα που ζει την εμπειρία της Ανάστασης.
Αν, εξαιτίας διεθνών εξελίξεων, το Άγιο Φως δεν μεταφερθεί, δεν θα λείψει ο Αναστάς Χριστός. Θα λείψει μόνο ένα σύμβολο που ίσως έχουμε θεωρήσει απαραίτητο. Ο κίνδυνος δεν είναι η απουσία της, αλλά να περιορίσουμε την πίστη στην ανάγκη του θεάματος. Το Άγιο Φως δεν είναι φυλαχτό ούτε μηχανισμός προστασίας.
Υπενθυμίζει ότι ο Θεός ενεργεί μέσα στην ιστορία χωρίς να επιβάλλεται ως απόδειξη.
Η Ανάσταση δεν εξαρτάται από αεροδιαδρόμους ούτε από κρατικά πρωτόκολλα. Εξαρτάται από τη διάθεση του ανθρώπου να εξέλθει από τον κλειστό του εαυτό και να μετάσχει σε σχέση ζωής. Αν η καρδιά παραμένει σφραγισμένη, και το λαμπρότερο φως να φτάσει, θα παραμείνει εξωτερικό γεγονός. Αν όμως υπάρχει πίστη, τότε κάθε κερί στο «Δεύτε λάβετε φως» γίνεται συμμετοχή σε πραγματικότητα που δεν περιορίζεται από γεωγραφικά όρια. Και το Φως που θα παραλάβεις τότε από τον Ιερέα δεν θα διαφέρει από το Άγιο Φως.
Ο Θεός δεν μετακινείται με πτήσεις. Είναι παρών όπου υπάρχει κοινωνία αγάπης. Και η Ανάσταση δεν ακυρώνεται από τις συγκυρίες. Φανερώνεται μέσα σε αυτές.
Εφημερίδα Απογευματινή
