Γράφει ο π. Ανδρέας Γκατζέλης
Στα γεγονότα που εορτάζουμε την Αγία και Μεγάλη Πέμπτη φανερώνεται ότι η σωτηρία που προσφέρει ο Χριστός είναι καρπός της ολοκληρωτικής αγάπης Του, η οποία εκφράζεται ως ταπεινή και σταυρική αυτοπροσφορά. Η Εκκλησία αναδεικνύει αυτή την αλήθεια μέσα από τον Ιερό Νιπτήρα, τον Μυστικό Δείπνο, την προσευχή στη Γεθσημανή και την προδοσία του Ιούδα.
Ο Χριστός, λίγο πριν από το Πάθος, στο τελευταίο δείπνο με τους μαθητές Του, γονατίζει και πλένει τα πόδια τους, ανατρέποντας κάθε ανθρώπινη αντίληψη εξουσίας και μεγαλείου. Εκείνος που είναι ο Διδάσκαλος και Κύριος γίνεται υπηρέτης όλων. Η πράξη αυτή αποκαλύπτει έναν νέο τρόπο υπάρξεως· φανερώνει ότι η αληθινή ζωή θεμελιώνεται στη διακονία και την ελεύθερη προσφορά. Η αγάπη χαμηλώνει, πλησιάζει, σκύβει πάνω στον άλλον με απέραντο σεβασμό. Έτσι γεννιέται η αληθινή κοινωνία. Όποιος θέλει να ανήκει στον Χριστό καλείται να μαθητεύσει στη σιωπηλή γλώσσα της διακονίας.
Κατά τον Μυστικό Δείπνο, ο Χριστός παραδίδει στους μαθητές Του τον ίδιο Του τον εαυτό. Ιερουργεί τη θυσία Του πριν από το ιστορικό γεγονός της Σταυρώσεως και αφήνει εντολή για σωτήρια μετοχή στην ύπαρξή Του διά της Θείας Κοινωνίας. Ο άρτος και ο οίνος γίνονται Σώμα και Αίμα Του, θεμελιώνοντας το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Ο Θεός γίνεται τροφή για τον άνθρωπο, για να τον ενώσει μαζί Του — για να τρώμε Αυτόν και να μην τρωγόμαστε μεταξύ μας. Έτσι φανερώνεται ότι η σωτηρία είναι μετοχή στη θεανθρώπινη ζωή Του. Η Εκκλησία γίνεται τράπεζα αγάπης, όπου ο άνθρωπος ενώνεται με τον Χριστό και, διά του Χριστού, με κάθε άνθρωπο.
Στην προσευχή του Κυρίου μας στη Γεθσημανή αποκαλύπτεται το περιεχόμενο της καρδιάς Του. Η ψυχή Του είναι «περίλυπος ἕως θανάτου» και ο αγώνας Του φθάνει μέχρι του αιματηρού ιδρώτος, καθώς προσλαμβάνει μέσα στην αγάπη Του τον πόνο και την πτώση της ανθρωπότητας. Αγωνιά για την πορεία του ανθρώπου που οδηγείται μέχρι τη σταύρωση του Θεού και προσεύχεται για τη σωτηρία όλου του κόσμου, φανερώνοντας την πλήρη συμφωνία του ανθρώπινου θελήματός Του με το θέλημα του Πατέρα. Η οικουμενική αυτή προσευχή παραμένει ζωντανή μέσα στην Εκκλησία και βιώνεται ως περιεχόμενο της Θείας Λειτουργίας. Με τη συμμετοχή στη Θεία Λατρεία ο άνθρωπος εισέρχεται στο ζωντανό ρεύμα αυτής της προσευχής και μαθαίνει να εντάσσει το θέλημα του Θεού στη ζωή του.
Στα γεγονότα που η Εκκλησία μας υπενθυμίζει τη Μεγάλη Πέμπτη συγκαταλέγεται και η προδοσία. Ο απόστολος Ιούδας παραδίδει τον Χριστό για τριάντα αργύρια, την τιμή με την οποία τότε αγόραζαν τον πιο ασήμαντο δούλο. Η πράξη αυτή αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση της τραγικότητας της ανθρώπινης ελευθερίας, καθώς φανερώνει ότι ο άνθρωπος μπορεί να αρνηθεί την αγάπη ακόμη και όταν τη ζει από κοντά. Ο Χριστός, σεβόμενος μέχρι τέλους την ελευθερία του ανθρώπου, δεν στερεί τη Θεία Κοινωνία από τον Ιούδα στον Μυστικό Δείπνο ούτε τον εκθέτει ενώπιον των άλλων μαθητών, αλλά αφήνει την προδοσία να εκδηλωθεί. Παρά το τραγικό αυτό γεγονός, η αγάπη Του παραμένει σταθερή και ανεξάντλητη, συνεχίζοντας να προσφέρεται.
*Ο πατήρ Γκατζέλης είναι πρόεδρος του Πνευματικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Γονέων (ΠΕΓ)
Εφημερίδα Απογευματινή
