Η πορεία του Αλέξανδρου Παπαδόγγονα αποτελεί ιστορικό σημείο αναφοράς για την αντιδικτατορική δράση των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς απέδειξε ότι η στρατιωτική εξουσία δεν ήταν απολύτως υποταγμένη στη χούντα της 21ης Απριλίου 1967. Το Κίνημα του Ναυτικού το 1973, αν και απέτυχε, έδειξε την ύπαρξη συνειδητών αξιωματικών που έθεταν το δημόσιο συμφέρον και τη δημοκρατική νομιμότητα πάνω από προσωπικούς ή καθεστωτικούς υπολογισμούς.
Σήμερα, οι στρατιωτικοί και οι πολιτικοί καλούνται να αντιμετωπίσουν διαφορετικές προκλήσεις: εξωτερικές απειλές, τεχνολογικές κρίσεις, και θέματα εθνικής ασφάλειας. Η εμπειρία του Παπαδόγγονα θυμίζει ότι η δημοκρατική συνείδηση δεν είναι δεδομένη και ότι οι αποφάσεις των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων έχουν πολιτικές και ηθικές συνέπειες.
Η Μεταπολίτευση έθεσε τον πήχη για την ένταξη των αντιστασιακών στη δημοκρατική πολιτική ζωή, και οι συγκρούσεις του Παπαδόγγονα με οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα αποτυπώνουν τη δυσκολία μετατροπής της αντίστασης σε θεσμική διακυβέρνηση. Σήμερα, η ισορροπία μεταξύ στρατιωτικής πειθαρχίας και δημοκρατικού ελέγχου παραμένει κρίσιμη, ειδικά σε εποχές διεθνών προκλήσεων και έντονων πολιτικών αντιπαραθέσεων.
Η ιστορική μνήμη του Παπαδόγγονα διδάσκει ότι οι αξίες της δημοκρατίας, της πατριωτικής ευθύνης και της ηθικής αποφασιστικότητας πρέπει να καθοδηγούν κάθε επιλογή, ώστε η Πολιτεία να παραμένει ισχυρή και υπεύθυνη απέναντι στους πολίτες.
