Η Βιολάντα δεν ήταν απλώς μια ακόμη βιομηχανία τροφίμων. Για τα Τρίκαλα, αλλά και για χιλιάδες καταναλωτές σε όλη τη χώρα, ήταν μια ιστορία καθημερινής επιτυχίας, ένα παράδειγμα ελληνικού success story που ξεκίνησε ταπεινά και έφτασε στην κορυφή. Από ένα μικρό αρτοποιείο και τον φούρνο του πεθερού του, το 2003, ο Κωνσταντίνος Τζιωρτζιώτης, με αφοσίωση στη ζαχαροπλαστική και εμμονή στην ποιότητα, έχτισε μια επιχείρηση που κέρδισε την εμπιστοσύνη του κοινού.
Η μικρή οικογενειακή επιχείρηση των Τρικάλων εξελίχθηκε σε σύγχρονη βιομηχανία μπισκότων, με τρία μεγάλα εργοστάσια, παρουσία σε ολόκληρη την Ελλάδα και περισσότερους από 250 εργαζόμενους. Τα μπισκότα της Βιολάντα, η γνώριμη γλυκιά γεύση που συνόδευσε πρωινά, σχολικές τσάντες και οικογενειακά τραπέζια, έγιναν μέρος της καθημερινότητας. Ακόμη και σήμερα, αυτή η γεύση μένει στο στόμα – όμως πια συνοδεύεται από ένα βάρος.
Η γεμιστή γκοφρέτα, σύμβολο επιτυχίας και εξωστρέφειας, μοιάζει πλέον να έχει την πικρή γεύση της τραγωδίας. Η έκρηξη και η φωτιά δεν κατέστρεψαν μόνο εγκαταστάσεις· διέκοψαν ζωές, όνειρα, ρουτίνες. Η απογοήτευση για τις εργαζόμενες που χάθηκαν επισκιάζει τον θαυμασμό για την επιχειρηματική διαδρομή.
Τραγική ειρωνεία: η Βιολάντα ειδικευόταν και σε προϊόντα υγιεινής διατροφής, την ώρα που στον χώρο εργασίας γράφτηκε μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας της. Ήδη έχουν αρχίσει τα ερωτήματα για τα αίτια της πυρκαγιάς, για τις ευθύνες, για το αν και πώς θα ξανασταθεί στα πόδια της η επιχείρηση.
Όμως το πιο δύσκολο ερώτημα παραμένει κοινωνικό και ανθρώπινο: πώς θα δικαιωθούν οι νεκρές εργάτριες; Πώς θα επιστρέψουν οι συνάδελφοί τους σε εγκαταστάσεις όπου χάθηκαν άνθρωποι με τους οποίους μοιράζονταν βάρδιες, κόπο και ζωή; Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στην παραγωγή και στην ανάκαμψη, αλλά στη μνήμη, στη δικαιοσύνη και στον σεβασμό.
