Τα Ίμια ανέδειξαν με τον πιο καθαρό τρόπο τις συνέπειες της απουσίας στρατηγικού βάθους, του δισταγμού και των θολών πολιτικών χειρισμών στη διαχείριση μιας κρίσης. Η Ελλάδα βρέθηκε στο χείλος μιας σύγκρουσης χωρίς σαφές πλαίσιο ελέγχου, πληρώνοντας ένα μάθημα που αποδείχθηκε ακριβό και διαχρονικό.
Τριάντα χρόνια μετά την κρίση των Ιμίων, η επέτειος αφορά πρώτα απ’ όλα τη μνήμη. Τη μνήμη μιας νύχτας που κόστισε ανθρώπινες ζωές και σημάδεψε την ελληνική εξωτερική πολιτική. Αφορά όμως και τη σύγκριση. Το πού βρισκόταν η χώρα το 1996 και το πού βρίσκεται σήμερα στο πιο ευαίσθητο πεδίο της, το Αιγαίο.
Η σημερινή γραμμή διαχείρισης διαφοροποιείται, καθώς έχουν αποσαφηνιστεί συγκεκριμένες πτυχές της τότε κρίσης που ανέδειξαν αστοχίες στους χειρισμούς. Η εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών δείχνει ότι η σταθερότητα στο Αιγαίο δεν είναι συγκυριακή, αλλά αποτέλεσμα συγκεκριμένων κυβερνητικών και στρατηγικών επιλογών. Τα «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο δεν υποδηλώνουν απουσία προκλήσεων, αλλά αντανακλούν μια προσέγγιση που βασίζεται στον σχεδιασμό και στη συστηματική διαχείρισή τους.
Η κυβερνητική πολιτική των τελευταίων ετών κινήθηκε με συνέπεια σε αυτή τη γραμμή. Η αποτρεπτική ισχύς της χώρας ενισχύθηκε χωρίς ρητορικές εξάρσεις, οι διεθνείς συμμαχίες αναβαθμίστηκαν και οι δίαυλοι επικοινωνίας λειτούργησαν ως παράγοντας σταθερότητας. Παράλληλα, τα ελληνοτουρκικά εντάχθηκαν σε ένα ευρύτερο διεθνές πλαίσιο, παύοντας να αντιμετωπίζονται ως αποκλειστικά διμερές ζήτημα.
Η διαφορά με το 1996 δεν αφορά μόνο τους χειρισμούς εκείνης της νύχτας, αλλά τον τρόπο με τον οποίο η ηγεσία αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο της κρίσης. Τότε, οι εξελίξεις προηγήθηκαν των αποφάσεων. Σήμερα, οι αποφάσεις προηγούνται των εξελίξεων. Τριάντα χρόνια μετά τα Ίμια, η σταθερότητα δεν κρίνεται από την απουσία εντάσεων, αλλά από τον έλεγχο της έντασης πριν αυτή αποκτήσει δυναμική.
