Ο Γιάννης Παναγόπουλος δεν είναι τυχαίο πρόσωπο στο ελληνικό συνδικαλιστικό σύστημα. Επικεφαλής της ΠΑΣΚΕ, της παράταξης που ιστορικά πρόσκειται στο ΚΙΝΑΛ, είναι ο μακροβιότερος πρόεδρος της ΓΣΕΕ, εκλεγόμενος αδιάλειπτα από το 2006. Η διαδρομή του ξεκινά ήδη από το 1974, στον τραπεζικό συνδικαλισμό, με θητεία σε ΣΥΕΤΕ και ΟΤΟΕ και με καθοριστικό ρόλο στο πλευρό του Χρήστου Πολυζωγόπουλου. Πρόκειται για μια πορεία που δεν εξέφρασε απλώς τον συνδικαλισμό, αλλά ενίσχυσε την ταύτισή του με τα κόμματα εξουσίας.
Σήμερα, η εικόνα του προέδρου της ΓΣΕΕ να παρεμβαίνει στη Βουλή για τις συλλογικές συμβάσεις, ενώ ταυτόχρονα ελέγχεται από την Αρχή για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος για υπόθεση υπεξαίρεσης κονδυλίων, προκαλεί εύλογη αμηχανία. Ο ίδιος επιχειρεί να υποβαθμίσει τον έλεγχο, περιγράφοντάς τον ως προσωπική «περιπέτεια». Όμως δεν πρόκειται για ατομικό επεισόδιο. Είναι σύμπτωμα ενός βαθύτερου πολιτικού και κοινωνικού προβλήματος.
Ο συνδικαλισμός, από εργαλείο συλλογικής διεκδίκησης, έχει σε πολλές περιπτώσεις μετατραπεί σε κλειστό σύστημα εξουσίας και εργαλείο προσωπικού πλουτισμού. Το αποκαλυπτικό δημοσίευμα της «Απογευματινής» και του Γιώργου Κατσίγιαννη στη στήλη «Αλάτι και Πιπέρι» για την πολυτελή κατοικία στα χωριά Σέρβου και το θηριώδες SUV Volvo XC90 αξίας περίπου 100.000 ευρώ δεν αποτέλεσε απόδειξη ενοχής, αλλά ήταν ένα «καμπανάκι».
Έθεσε, ένα αμείλικτο κοινωνικό ερώτημα: πώς συμβαδίζει αυτός ο τρόπος ζωής με την εκπροσώπηση των εργαζομένων;
Όταν λοιπόν ο κ. Παναγόπουλος βαφτίζει τον έλεγχο για υπεξαίρεση απλά μια «δύσκολη κατάσταση» και η λογοδοσία για τη διαχείριση χρημάτων από Ευρωπαϊκά και Εθνικά ταμεία γίνεται ζήτημα προσωπικής διαχείρισης, τότε μιλάμε για ανοσία κοινωνικής ευθύνης και για κανονικοποίηση της ατιμωρησίας.
Σε κάθε περίπτωση η Δικαιοσύνη θα κρίνει τα νομικά. Η κοινωνία, όμως, θα βγάλει τα συμπεράσματα της.
