Συμπληρώνονται τρία χρόνια από τη νύχτα που πάγωσε τη χώρα. Πενήντα επτά άνθρωποι, στην πλειονότητά τους νέα παιδιά, δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους. Το δυστύχημα στα Τέμπη αποτύπωσε με τον πιο σκληρό τρόπο τις αδυναμίες ενός συστήματος που για χρόνια λειτουργούσε με κενά.
Τρία χρόνια μετά, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο τι συνέβη τη μοιραία νύχτα. Είναι αν διορθώθηκε ό,τι το προκάλεσε. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι έχουν γίνει βήματα στην αναβάθμιση του δικτύου και στην ενίσχυση των συστημάτων ασφαλείας, ιδιαίτερα στον άξονα Αθήνα–Θεσσαλονίκη. Παρέδωσε πρόσφατα και το Train Tracker μέσω του railway.gov, ως εργαλείο παρακολούθησης της κυκλοφορίας των συρμών σε πραγματικό χρόνο. Μιλά για επιτάχυνση έργων τηλεδιοίκησης και σηματοδότησης και για ενίσχυση προσωπικού.
Η εμπιστοσύνη όμως δεν αποκαθίσταται με ανακοινώσεις και ψηφιακές πλατφόρμες. Αποκαθίσταται με αποτέλεσμα. Με τρένα που κινούνται σε ένα αξιόπιστο δίκτυο και με πολίτες που αισθάνονται ασφαλείς να τα χρησιμοποιούν. Η ευθύνη για όσα συνέβησαν το μοιραίο βράδυ είναι και προσωπική και διαχρονική. Όσοι βρίσκονταν σε θέσεις ευθύνης το μοιραίο βράδυ οφείλουν να λογοδοτήσουν πρώτοι. Μαζί τους κρίνονται και οι επιλογές ετών που διαμόρφωσαν το πλαίσιο μέσα στο οποίο συνέβη η τραγωδία. Η ευθύνη δεν διαχέεται. Δεν αραιώνει με τον χρόνο. Κατανέμεται, ονοματίζεται και αποδίδεται.
Η κοινωνία έχει κουραστεί από την αίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει και τα Τέμπη έγιναν σύμβολο αυτής της κόπωσης. Αν κάτι οφείλουμε στους 57, είναι να μη χαθεί η ουσία. Η μνήμη δεν αρκεί όταν μένει στη συγκίνηση της επετείου. Χρειάζεται δέσμευση για ένα κράτος που λειτουργεί με κανόνες και πρωτόκολλα ασφαλείας, με διαρκή εποπτεία και με ξεκάθαρη λογοδοσία όταν κάτι δεν πάει καλά. Η ασφάλεια είναι υποχρέωση της Πολιτείας. Και η υποχρέωση αυτή κρίνεται καθημερινά στη διαφάνεια των έργων, στους ελέγχους που δεν παρακάμπτονται και στη συνέπεια ανάμεσα σε όσα ανακοινώνονται και σε όσα εφαρμόζονται.
Τα Τέμπη δεν πρέπει να γίνουν απλώς ένα ακόμη τραύμα στη συλλογική μνήμη. Πρέπει να παραμείνουν σημείο αναφοράς για το πώς ένα κράτος διορθώνει τα λάθη του και προοδεύει. Αλλιώς, το χρέος μας απέναντι στους 57 θα μείνει ανεκπλήρωτο.
