Ένας ακόμη γύρος εσωστρέφειας και «συντροφικών» αντεγκλήσεων ανοίγει στο ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, μετά τη διαγραφή του Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος από την Κοινοβουλευτική Ομάδα και την απόφασή του να παραιτηθεί από βουλευτής, παραδίδοντας την έδρα στο κόμμα.
Η κίνηση του βουλευτή Αρκαδίας είχε έντονο συμβολισμό. Από τη μία, έδειξε ότι δεν θέλησε να μετατραπεί σε ανεξάρτητο πόλο αντιπολίτευσης μέσα στη Βουλή. Από την άλλη, άφησε πίσω του ένα πολιτικό αποτύπωμα που ήδη προκαλεί συζητήσεις, με το βλέμμα στραμμένο στο προσεχές συνέδριο του κόμματος.
Η απόφαση του Νίκου Ανδρουλάκη, προκάλεσε άμεσες αντιδράσεις από στελέχη πρώτης γραμμής. Ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας έστειλε σαφές μήνυμα προς την ηγεσία οτι το πρόβλημα –κατά τον ίδιο– δεν είναι η διαφωνία, αλλά ο τρόπος που το κόμμα τη διαχειρίζεται.
Ο Παύλος Γερουλάνος, επέλεξε έναν πιο πολιτικό τόνο λέγοντας οτι «δεν είναι ώρα να γινόμαστε λιγότεροι, αλλά περισσότεροι». Μια φράση που ερμηνεύεται ως έμμεση υπενθύμιση ότι η διεύρυνση του χώρου δεν περνά μέσα από εσωκομματικές αποβολές.
Πιο ξεκάθαρος ήταν ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, ένα από τα στελέχη που πολλοί θεωρούν ότι κοιτούν ήδη προς την «επόμενη μέρα» στο κόμμα, λέγοντας οτι «η διεύρυνση του χώρου δεν χτίζεται μέσα από διαδικασίες διαγραφών», δίνοντας με αυτό τον τρόπο πολιτικό βάθος στη συζήτηση.
Στο μεταξύ, ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Κωνσταντίνος Τσουκαλάς προσπάθησε να χαμηλώσει τους τόνους, προειδοποιώντας ότι «με λευκές απεργίες και τραβήγματα κάτω από το χαλί δεν μπορούμε να προχωρήσουμε».
Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο ποιος έχει δίκιο. Είναι αν το ΠΑΣΟΚ μπορεί να μπει στο συνέδριό του με πολιτική ατζέντα ή αν θα φτάσει εκεί κουβαλώντας –για ακόμη μία φορά– τα βάρη της εσωστρέφειας.
