«Πού το πάει ο Ταγίπ Ερντογάν;». Αυτό είναι το ερώτηµα που επανέρχεται επίµονα στο προσκήνιο, ολοένα και συχνότερα, το τελευταίο διάστηµα, από τη στιγµή που οι διώξεις εναντίον των πολιτικών αντιπάλων του συνεχίζονται µε έναν ρυθµό ιλιγγιώδους ταχύτητας. Οι προσπάθειες φίµωσης των αντιπάλων του, µε έµφαση στον κυριότερο µόνιµο εφιάλτη του, Εκρέµ Ιµάµογλου, εντείνονται σταδιακά (ήδη από το 2016), σε σηµείο που η ∆ύση ανησυχεί για «αποµάκρυνση από τις αρχές που προσιδιάζουν σε ένα κράτος δικαίου».
Τη στιγµή, όµως, που η δυτική κοινότητα παρατηρεί το εµφανές δηµοκρατικό ολίσθηµα, ο Τούρκος πρόεδρος και αρχηγός του AKP στέλνει αντιφατικά µηνύµατα, καθώς εµφανίζεται πιο διαλλακτικός σε θέµατα συνεργασιών, ειδικά µε τις ΗΠΑ, ανοίγοντας παράθυρο για απελευθέρωση παλαιότερων έως και «ξεχασµένων» από τη νεότερη γενιά αντιπάλων του, όπως ο Οτσαλάν. Η φηµολογία αυτή συµπίπτει µε την πιο ήπια προσέγγιση στο κουρδικό ζήτηµα, που µέχρι πρότινος αποτελούσε σηµείο ζωηρής αντιπαράθεσης ανάµεσα σε Αγκυρα και Ουάσινγκτον. Οσο επιταχύνει τις πράξεις εχθρότητας απέναντι στον Ιµάµογλου, ο Ερντογάν προχωρά σε ορισµένες κινήσεις ασφαλείας για να χτίσει γέφυρες φιλίας µε τη ∆ύση και παράλληλα να µη χάσει τη δίοδο επικοινωνίας µε την Αµερική.
Ο Εκρέµ Ιµάµογλου έγινε γνωστός το 2014 ως δήµαρχος Μπεϊλίκντουζου και το 2019 ανέλαβε τον ∆ήµο Κωνσταντινούπολης, νικώντας τον εκλεκτό του Ερντογάν, Μπιναλί Γιλντιρίµ.
Νοµικός γολγοθάς
Ο νοµικός γολγοθάς κορυφώνεται πλέον για τον πρώην δήµαρχο Κωνσταντινούπολης, που αντιµετώπιζε µέχρι πρότινος βαρύ κατηγορητήριο για πλαστογραφία, διαφθορά και προσβολή δηµόσιου λειτουργού. Τώρα τα εµπόδια πολλαπλασιάστηκαν, αφού, σύµφωνα µε τη νέα πρόταση του εισαγγελέα, του επιβλήθηκε ποινή από 828 έως και 2.352 χρόνια κάθειρξης.
Οπως φαίνεται, ο Ερντογάν δοµεί ένα δικό του «αφήγηµα» γύρω από τον Ιµάµογλου, κατηγορώντας τον πως έχει ενορχηστρώσει ένα εγκληµατικό δίκτυο ως «ηγέτης εγκληµατικής οργάνωσης» που προκάλεσε -κατά το κατηγορητήριο που θυµίζει µανιφέστο- ζηµία σχεδόν 4 δισ. δολαρίων στο τουρκικό κράτος σε διάστηµα 10 ετών.
Μαζί µε την επιχείρηση πολιτικής αποκαθήλωσης του 54χρονου πολιτικού, καταβάλλεται µία ατέρµονη προσπάθεια από πλευράς του τουρκικού καθεστώτος ώστε να αφανιστεί ολοκληρωτικά το Ρεπουµπλικανικό Λαϊκό Κόµµα (CHP) που ίδρυσε ο ίδιος ο Κεµάλ Ατατούρκ. Εκτοξεύοντας βολές κατά ριπάς, ο Ερντογάν εγκαλεί το κόµµα της αντιπολίτευσης, που από το 2019 γνωρίζει την ανιούσα στα ποσοστά του, για εξαπάτηση και νοθεία. Αλλωστε, είναι δεκάδες τα στελέχη του κόµµατος του Ιµάµογλου που διώκονται µε την κατηγορία της διαφθοράς και δωροδοκίας.
Μπροστά στον φόβο απωλειών, µε τη λαϊκή δυσαρέσκεια για τις πληθωριστικές πιέσεις, στις οποίες έχει εγκλωβιστεί η Τουρκία, να είναι φανερή, ο Ερντογάν µετέρχεται κάθε µέσο για να εξασφαλίσει µία νέα προεδρική θητεία και µετά το 2028, διασφαλίζοντας -µε τον τρόπο του- πως δεν θα απειλείται από το πολλά υποσχόµενο, πολιτικά, Ρεπουµπλικανικό Κόµµα. Επιχειρεί ίσως να επαναλάβει την ίδια ιστορία µε τους Κούρδους -κάτι που αρχικά φαίνεται αδιανόητο, όµως δεν είναι µακρινό- καθώς ο Ερντογάν φαίνεται να προσπαθεί να κλείσει κάθε σύνδεση που έχει το Ρεπουµπλικανικό Κόµµα, το µεγαλύτερο κόµµα της τουρκικής αντιπολίτευσης, µε τους ψηφοφόρους.
«Χαϊδεύει» τους Κούρδους
Την ίδια ώρα, όµως, παρατηρείται κάτι οξύµωρο: Ο Ερντογάν προσπαθεί να φανεί πιο διαλλακτικός µε παλαιότερους αντιπάλους του, υιοθετώντας τελευταία µία προσέγγιση, που µεταφράζεται, από καλά γνωρίζοντες επί του θέµατος, ως πιο ήπια πάνω στο κουρδικό ζήτηµα.
Ισως ο 71χρονος σουλτάνος να επιδίδεται σε µία προσπάθεια αλίευσης ψήφων και από τη δεξαµενή των Κούρδων ή µε την απελευθέρωση και επαναφορά παλαιότερων αντιπάλων του να επιχειρεί τον διχασµό στα αντίπαλα κόµµατα.
Το σχέδιο της πολυδιάσπασης της τουρκικής αντιπολίτευσης οργανώνεται σταδιακά από τον Ερντογάν και πριν από τις επόµενες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές του 2028. Ενα αποδυναµωµένο CHP, που θα συνέπιπτε µε την αποδυνάµωση του φιλο κουρδικού Κόµµατος Ισότητας και ∆ηµοκρατίας των Λαών (DEM), θα έδινε ίσως τη δυνατότητα στον Ερντογάν να ελιχθεί µε ακόµη µεγαλύτερη άνεση στην πολιτική σκηνή.
Οσο και εάν ο Τούρκος πρόεδρος θεωρείται από τη ∆ύση προβλέψιµος ως προς την πολιτική του επεκτατισµού, δεν παύει να είναι απρόβλεπτος στο εσωτερικό του τόπου του, αφού ακόµη δεν είναι πλήρως ξεκάθαρο τι επιχειρεί να πράξει µε την αντιπολίτευση της χώρας του. Το σίγουρο όµως είναι πως µε µεθόδους φίµωσης και καταστολήςέχει επιτύχει µία ανησυχητική σίγαση.
Μένει να φανεί εάν θα καταφέρει το επιδιωκόµενο, δηλαδή τον απόλυτο παραγκωνισµό των αντιπάλων του, ή εάν ένα κύµα λαϊκής δυσαρέσκειας που θα επιζητήσει µία διαφορετική φωνή υψωθεί και «πνίξει» τις µεγαλοϊδεατικές βλέψεις του.
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
