Η αναστολή µέχρι την 6η Απριλίου, Μεγάλη ∆ευτέρα για εµάς τους Ορθόδοξους, την οποία φαίνεται πως δίνει ο πρόεδρος Τραµπ για χτυπήµατα κατά των ενεργειακών εγκαταστάσεων του Ιράν, φαίνεται να εξυπηρετεί τρεις συγκεκριµένους σκοπούς:
- Πρώτον, προσφέρει κάποιο λογικό, αλλά σύντοµο χρονικό διάστηµα, ώστε να δοθεί χώρος σε διαπραγµατεύσεις.
- ∆εύτερον, δίνει χρόνο στις ένοπλες δυνάµεις των ΗΠΑ να συγκεντρώσουν τις απαραίτητες δυνάµεις για την επόµενη φάση των επιχειρήσεων, οι οποίες εµπεριέχουν και κινητικότητα επί του εδάφους.
- Τρίτον, προετοιµάζει τη διεθνή κοινότητα, αλλά και τις αγορές, για το τι θα επακολουθήσει έτσι ώστε να µετριαστεί, στο µέτρο του δυνατού, το επικείµενο σοκ µιας επερχόµενης ενεργειακής κρίσης, η οποία θα επηρεάσει τους πάντες.
Εάν θα ήθελε κάποιος να εκτιµήσει το τι θα επακολουθήσει, η πιθανότητα ειρηνικής διευθέτησης του πολέµου υπό τις σηµερινές συνθήκες κρίνεται µικρή. Η Τεχεράνη αντιλαµβάνεται πως η µέχρι τώρα στρατηγική της έχει φέρει σε δύσκολη πολιτική θέση την Ουάσινγκτον, ενώ το καθεστώς φαίνεται, τουλάχιστον επιφανειακά, να αντέχει, παρά τα σηµαντικότατα πλήγµατα που έχει δεχθεί.
Ο πρόεδρος Τραµπ αντιλαµβάνεται πως µία αποκλιµάκωση τώρα στην ουσία θα χρεωθεί ως ήττα για τον ίδιο και τις ΗΠΑ, αφού δεν θα έχει καταφέρει τον βασικό στόχο, ο οποίος είναι η αλλαγή καθεστώτος, όπως ξεκάθαρα αναφέρθηκε στο διάγγελµά του την 28η Φεβρουαρίου.
Επίσης, οι τοποθετήσεις των δύο πλευρών αναφορικά µε τους όρους για µια ειρηνική διευθέτηση δεν φαίνεται να αντικατοπτρίζουν τη διάθεση εξεύρεσης µιας συµβιβαστικής λύσης, ενώ δεν είναι ξεκάθαρο µε ποιους ακριβώς και εάν διαπραγµατεύεται η αµερικανική πλευρά. Τέλος, στην εξίσωση θα πρέπει να βάλουµε το Ισραήλ, το οποίο µε τη σταδιακή κινητοποίηση 400.000 εφέδρων και τις επιχειρήσεις στον Λίβανο δεν φαίνεται διατεθειµένο να προχωρήσει για την ώρα σε κάποια συµφωνία.
Κατά συνέπεια, η πιθανότητα, όπως φαίνεται να έχουν τα πράγµατα, να οδηγηθούµε το αµέσως επόµενο χρονικό διάστηµα, µέσα στον Απρίλιο, σε µία «κάθετη»
και «οριζόντια» κλιµάκωση είναι µεγάλη. Με τον όρο «κάθετη» κλιµάκωση εννοείται η αύξηση της έντασης των πολεµικών επιχειρήσεων, αφού στην περιοχή συγκλίνουν επίλεκτες δυνάµεις ειδικών επιχειρήσεων, πεζοναυτών, καθώς και αεροµεταφερόµενες των ΗΠΑ, µαζί µε το απαραίτητο υλικό, οι οποίες προϊδεάζουν για επιχειρήσεις κατάληψης νήσων ή/και εδαφών πέριξ του Στενού του Ορµούζ και του Περσικού Κόλπου.
Προφανέστατα µια τέτοια επιχείρηση θα πρέπει να υποστηριχθεί και από βάσεις διοικητικής µέριµνας και λογιστικής υποστήριξης, ο οποίες δεν µπορεί να βρίσκονται πουθενά αλλού παρά στις γειτονικές του Ιράν χώρες του Περσικού Κόλπου και της Μέσης Ανατολής. Είναι προφανές πως οι χώρες αυτές θα θεωρηθούν ως άµεση στρατιωτική απειλή για το Ιράν, µε αποτέλεσµα η κλιµάκωση να είναι και «οριζόντια», δηλαδή να εµπλέξει άµεσα και άλλες χώρες της περιοχής.
Του Γεώργιου Κ. Φίλη
*Ο Γεώργιος Κ. Φίλης είναι PhD, καθηγητής ∆ιεθνών Σχέσεων και Στρατηγικής στο Ledra College Λευκωσίας, διδάσκων σε Παραγωγικές Στρατιωτικές Σχολές, καθηγητής στο International Baccalaureate Diploma της Ιονίου Σχολής, αναλυτής διεθνών ζητηµάτων του Alpha, µέλος της Επιστηµονικής Επιτροπής του Ιδρύµατος της Βουλής των Ελλήνων
Κυριακάτικη Απογευματινή
