Tόνοι µελάνης έχουν χυθεί για τη θρυλική «Μπε-Μπε» (Μπριζίτ Μπαρντό), την τελευταία Γαλλίδα σούπερ σταρ-αιώνιο σύµβολο του σεξ, που άφησε τα
εγκόσµια την προηγούµενη Κυριακή. Πλήρης ηµερών στα 91 της, υπέφερε εδώ και πολύ καιρό. Κάποιοι βιάστηκαν να την πεθάνουν περίπου ενάµιση
µήνα νωρίτερα. Για να απαντήσει: «Είµαι εδώ». ∆εν έµελλε να µείνει εδώ για πολύ. «Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα» και την πήρε κοντά του… Μια γυναίκα
συνώνυµη µε την ελευθεριότητα, ένας θηλυκός ∆ον Ζουάν. Γεννήθηκε αυθεντική κοκέτα Παριζιάνα, µε τα µπερεδάκια, αλλά και τα statement καπέλα και
τα ασφυκτικά στενά, χαµηλόµεσα κάπρι παντελόνια. Και τη χαρακτηριστική κόµη «λάχανο», που άφησε εποχή. Με την ενηλικίωσή της µεταµορφώθηκε σε
«θηρεύτρια», ζώντας την κάθε στιγµή ελεύθερη. Για να κάνει ό,τι θέλει. Γιατί της δόθηκε η δυνατότητα, έχοντας µεγαλώσει στα φρου φρου και τα πούπουλα, σε πλούσια επιχειρηµατική οικογένεια. Με 48 ταινίες µέχρι τα 39, οπότε αποφάσισε να εγκαταλείψει το σινεµά, γυρίζοντας επιδεικτικά την πλάτη στο
Χόλιγουντ. Και ασχολήθηκε µε τον έρωτα: 100 εραστές και ερωµένες (ως πανηδονίστρια), 4 γάµοι – ο τελευταίος έµελλε να διαρκέσει σχεδόν 33 χρόνια, έως την τελευταία ανάσα… Της έγραψε τραγούδια ο iconic Σερζ Γκενσµπούρ -φυσικά και υπήρξε για µόλις 100 µέρες το lover boy της-, ενώ η «µούσα» του, Τζέιν Μπίρκιν, την αποθέωσε ως το «µόνο αψεγάδιαστο θηλυκό -ακόµα και οι… πατούσες της είναι τέλειες».
Μεταστροφή
Η ίδια τραγούδησε τον έρωτα, το φλερτ, το παιχνίδι, µε εκείνη την ανεπανάληπτη τσαχπινιά και τον αυθεντικό ερωτισµό της… Μεγαλώνοντας, άλλαξε. Κουρασµένη από τους παπαράτσι που την καταδίωκαν πάντα, µε µεγαλύτερη ακόµη εµµονή αφότου έκλεισε την πόρτα του κινηµατογράφου για να επιδοθεί στον έρωτα και στα ζώα (και από συστηµατικές φιλοζωικές δράσεις από το οµώνυµο ίδρυµά της), κυρίως στην προστασία της φώκιας για την οποία βραβεύτηκε από την PETA, προέβη σε µεταστροφή στα πολιτικά. Ηταν µια µεταστροφή που δίχασε: υπερασπίστηκε δύο φορές (το 2012 και το 2017) τη Μαρίν Λεπέν. Μια προσωπικότητα «ταγµένη στην ελευθερία – αρχέτυπο της απελευθερωµένης Γαλλίδας, που µετατόπισε τον άξονα της ποπ κουλτούρας», όπως θα έλεγε και η Σιµόν Ντε Μποβουάρ, εκείνη που περπατούσε ξυπόλυτη αδιαφορώντας για σχόλια και στην Κυανή Ακτή και στα πλακιώτικα στενά και στη Λαγουδέρα στην Υδρα (στα τέλη των ’60s), να αλλάξει τόσο;
Ναι, είχε αλλάξει. ∆εν θα µάθουµε ποτέ αν όντως αγάπησε τον εαυτό της (και τα ντεφό της) όσο την αγάπησαν (και όσο τα αγάπησαν) οι άλλοι. ∆εν χόρταινες να την κοιτάζεις, ήταν καθηλωτική: µε βλέµµα που σε «σκάναρε», φουλ στο sexiness, επιτηδευµένα µισάνοιχτα λάγνα χείλη, ντελικάτο λεπτό κορµί που άφηνε σε κοινή θέα και στα πάρτι της -κυκλοφορούσε πάντα ολόγυµνη.
Οµως, επί µακρόν «έλιωσε», καταναλώνοντας χειµάρρους αλκοόλ. Προέβη και σε απόπειρες αυτοκτονίας. Η πιο χαρακτηριστική ήταν ανήµερα των γενεθλίων της, στις 28.9.60, µε συνέπεια να πέσει σε κώµα και τελικά να ζήσει από θαύµα.
Εγραψαν ιστορία
Ιστορία έγραψε ως σύµβολο του σεξ και µέσα από ταινίες-σταθερές αξίες στην 7η Τέχνη, όπως η αγαπηµένη της «Αλήθεια» ή η επική «Περιφροσύνη». Εγραψε
στη µνήµη των αρσενικών ωστόσο κυρίως µε το φιλµ του ’73 του Ροζέ Βαντίµ «Αν ο ∆ον Ζουάν ήταν Γυναίκα» -όπου το κοινό την απόλαυσε σε ερωτικές σεκάνς µε την Μπίρκιν. Αρχικά είχε αναστολές για εκείνες τις σκηνές, αλλά τελικά το αποφάσισε. Με τα ΜΜΕ να σχολιάζουν ότι «έπαιξε τον εαυτό της, ζούσε για το σεξ». Το ’82 επέστρεψε για ηχογράφηση τραγουδιού αφιερωµένο στα ζώα («Toutes les bêtes sont à aimer»). Το ’85 ονοµάστηκε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιµής από τον Φρανσουά Μιτεράν, αλλά αρνήθηκε το αξίωµα. Την τετραετία 1989-1992 επανήλθε, παρουσιάζοντας 13 εκποµπές «SOS Animaux», αποσκοπώντας στην ευαισθητοποίηση του κοινού για τα ζώα. Και ο έρωτας, γύρω από τον οποίο περιστρέφονταν τα πάντα; Πώς τον είχε µετασχηµατίσει στο µυαλό της; «Κανείς δεν είναι ασφαλής όταν µε ερωτεύεται» έλεγε.
Με πολλούς εραστές (Ζαν Λουί Τρεντινιάν, Σερζ Γκενσµπούρ, Ζιµπέρ Μπεκό, Σάσα Ντιστρέλ…), παντρεύτηκε 4 φορές: τον πρώτο της έρωτα, Ροζέ Βαντίµ, τον Γερµανό κροίσο-κληρονόµο της Opel, Γκούντερ Ζακς, που την κέρδισε ρίχνοντάς της τριαντάφυλλα από ελικόπτερο, τον Ζακ Σαριέ, µε τον οποίο απέκτησαν τον Νικόλα τον οποίο δεν ήθελε («καλύτερα να είχα γεννήσει σκύλο», έλεγε), και τον Μπερνάρ ντ’ Ορµάλ, µε τον οποίο συνυπήρξε µέχρι το φινάλε. Απέρριψε τον Σον Κόνερι («εµφανίστηκε γυµνός στο κρεβάτι σε γυρίσµατα», έχει πει) και εκατοντάδες ακόµα… Τι επεδίωκε; Να ζει τη ζωή της: «Το βεντετιλίκι είναι βιτρίνα. Θέλω να αισθανθώ τον φρέσκο αέρα σπίτι µου. ∆εν µπορώ να ανοίξω το παράθυρο, γιατί θα υπάρχει ένας φωτογράφος καθισµένος στη στέγη απέναντι. Πολλά δεν µου ανήκουν»… Ανήκε όµως η ίδια. Στο κοινό της. Περισσότερο στα εκατοµµύρια των αντρών, που την ερωτεύονταν κεραυνοβόλα. Και καθηλώνονταν στη θέα των «καυτών» κλικ της.
Κυριακάτικη Απογευματινή
