Οι τραγικές ειδήσεις που καταγράφουν την έκρυθµη εµπόλεµη κατάσταση στη Μέση Ανατολή µαρτυρούν τις βασανιστικές, πλέον, συνθήκες διαβίωσης και τον τρόµο που κυριαρχεί στα πρόσωπα όλων όσοι µένουν µόνιµα σε χώρες της Μέσης Ανατολής. Ιράν και Ντουµπάι δέχονται ανελέητα σφυροκοπήµατα… Εκτός από τους εγκλωβισµένους Ελληνες στο Ντουµπάι, όπου µένουν µόνιµα περί τους 15.000, είναι και καλλιτέχνες made in Greece στο Ιράν, που παραµένουν εκεί αψηφώντας τον κίνδυνο…
Κάποιοι έζησαν το πρώην βασίλειο της Περσίας στα καλά, τα χλιδάτα του. Οµοίως και το Ντουµπάι. Τώρα; Οι απανωτές εκρήξεις, το «µεγαλείο» της φρίκης του πολέµου, καθιστούν τη σιωπή τους εκκωφαντική. Τώρα κάποιοι θυµούνται… Το 2020 οι Γιάννης Σπαλιάρας, Νίκος Πουρσανίδης, Μάνος Πίντζης, Μάρθα Λαµπίρη-Φεντόρουφ και Χριστίνα Σωτηρίου έπαιξαν στη σειρά «Σαλµάν Φαρσί», που σκηνοθέτησε ο διάσηµος Ιρανός σκηνοθέτης Νταβούντ Μιρµπακερί, σταρ στη χώρα του και σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, ο οποίος φηµίζεται για τις υπερπαραγωγές που στήνει. Επρόκειτο για σειρά εποχής της κρατικής ιρανικής τηλεόρασης που έφτασε τα 60 επεισόδια µε γυρίσµατα στο νησί Οέσµ (Qeshm) στον Περσικό Κόλπο, µε πυρήνα τη ζωή του Σαλµάν αλ-Φαρσί, από τους πιο στενούς συντρόφους του Προφήτη Μωάµεθ. Οι συντελεστές της θεωρούν εύλογα εαυτούς τυχερούς, γιατί φανταστείτε να γυριζόταν τώρα εκεί η σειρά…
«Αποµονωµένοι»
Ο Γιάννης Σπαλιάρας έπαιζε έναν αξιωµατικό του Βυζαντίου, µαχόµενο κατά των Περσών. Χρειάστηκε να µάθει να µιλάει περσικά, καθώς η σειρά
γυριζόταν για τρία χρόνια. Είχε µιλήσει και στην ιρανική τηλεόραση γι’ αυτήν την υπερπαραγωγή, ενώ είχε σκουρύνει χαρακτηριστικά µαλλιά και δέρµα
για τις ανάγκες της σειράς. Για το έργο χρειάστηκε στις περισσότερες σκηνές να φοράει µια πανοπλία που ζύγιζε 15 ολόκληρα κιλά, ενώ στη διάρκεια των γυρισµάτων τραυµατίστηκε ελαφρά και νοσηλεύτηκε. «Εκεί ήµουν όλο δουλειά, ξενοδοχείο, δουλειά. ∆εν είχε τίποτα άλλο να κάνουµε. Επειδή το απαγορεύει η θρησκεία τους, δεν υπάρχει αλκοόλ, µπαρ, διασκέδαση – ήµασταν αρκετά αποµονωµένοι. Ξυπνούσαµε στις 04:30 και κοιµόµασταν στις 23:30. Υπήρχαν µέρες όπου κοιµόµουν και στις 8 η ώρα το βράδυ» έλεγε, θέλοντας έτσι λιτά να περιγράψει τις συνθήκες ανελευθερίας που επικρατούσαν εκεί. Και το 2018 έπαιξε στην ιρανική
ταινία «Damascus Time», σε σκηνοθεσία Ebrahim Hatamikia, υποδυόµενος Σύρο πιλότο, αποσπώντας θετικές κριτικές για τη συµµετοχή του στο φιλµ, που έκανε διεθνή καριέρα.
Τιµή και περηφάνια
Ο Νίκος Πουρσανίδης, από την πλευρά του, είχε εκφράσει την ευγνωµοσύνη του για τη συµµετοχή του στην ίδια σειρά, τη µεγαλύτερη και ακριβότερη παραγωγή που έχει γυριστεί ποτέ για την ιρανική τηλεόραση, απολαµβάνοντάς το. «Ερµηνεύω στρατηγό του Βυζαντίου που βρίσκεται στα σύνορα της αυτοκρατορίας και µε τον στρατό του επιτίθεται στους Πέρσες. Ευχαριστώ την παραγωγή για την εµπιστοσύνη», έλεγε τότε.
Στο ίδιο τέµπο και ο Μάνος Πίντζης: «Ηταν µεγάλη τιµή για εµένα ο ρόλος του στρατηγού Βελισσάριου σε αυτήν τη διεθνή παραγωγή. Ενας απαιτητικός
και γεµάτος “βάρος” ρόλος, που µε γέµισε περηφάνια. Ευχαριστώ τους συντελεστές για τη συνεργασία», υπερτόνιζε στα social. Προσθέτοντας ότι «τα χρήµατα στο Ιράν είναι καλύτερα απ’ ό,τι στην Ελλάδα. Ηταν σαν να ήµασταν στο Χόλιγουντ, απλώς δεν το ζήσαµε σε όλο του το µεγαλείο, λόγω πανδηµίας».
Συµµετοχή στη µεγάλη αυτή ιρανική τηλεοπτική παραγωγή είχε και η ηθοποιός Χριστίνα Σωτηρίου, που αναφέρθηκε λακωνικά στον ιρανικό κινηµατογράφο, περιγράφοντάς τον ως «εκπληκτικό» και «επαγγελµατικό».
«Εµπειρία ζωής»
Στο Ιράν έζησε και δούλεψε επτά µήνες -για τον ίδιο λόγο- η Μάρθα Λαµπίρη-Φεντόρουφ, περιγράφοντας τις συνθήκες ως «εµπειρία ζωής». «Πήγα προετοιµασµένη να ακολουθώ τους κανόνες. Επρεπε να φοράω τη µαντήλα, το µαντό µου, που καλύπτει το σώµα. Οταν πήγαινα σε σπίτι θρησκευόµενης γυναίκας, εξ επιλογής δεν έβγαζα τη µαντήλα, ως ένδειξη σεβασµού προς αυτήν. Μια µέρα πήγα, βγαίνοντας από το ξενοδοχείο, φορώντας µόνο το τουρµπάνι, χωρίς να καλύπτω τον λαιµό. Ο ρεσεψιονίστ µού έδωσε µια κάρτα. Του είπα “δεν χρειάζεται” και µου είπε, αν αντιµετωπίσω πρόβληµα, να καλέσω στο ξενοδοχείο για να τους
πουν πως είµαι τουρίστρια. Είναι ίσως ο πιο φιλόξενος λαός που έχω γνωρίσει: πολύ ανοιχτοί, δοτικοί, ευγενείς. Την πρώτη µέρα των γυρισµάτων πήγα
στην τουαλέτα και ήµουν στον νιπτήρα, έπλενα τα χέρια µου, έχοντας βγάλει για λίγο τη µαντήλα µου. Ενα κοριτσάκι µπήκε στην τουαλέτα κι έπαθε
σοκ που µε είδε χωρίς τη µαντήλα! Μου µιλούσε, αλλά δεν είχα ακόµη εξοικειωθεί µε τη γλώσσα, δεν καταλάβαινα τι µου έλεγε. Αρχισε να µου τραβάει τα
µαλλιά για να µου δείξει ότι πρέπει να βάλω τη µαντήλα µου. Οι γυναίκες εκεί είναι πολύ δυνατές -κυριολεκτικά και µεταφορικά- και µορφωµένες. Μετράει ο λόγος τους στην οικογένειά τους και παίρνουν θέση στον περίγυρο όσο µπορούν. Αλλά, και πάλι, δεν είναι πάρα πολλοί οι προορισµοί», κατέληξε. Αναπόφευκτα…
«Ανέφικτη η επικοινωνία»
Ο Ελληνοϊρανός σκηνοθέτης – ηθοποιός Βασίλης Κουκαλάνι, που έλκει τις ρίζες του από το Ιράν, από τον πατέρα του, σε δηµόσια τοποθέτησή του µια ανάσα πριν την τελευταία Παρασκευή του Φεβρουαρίου, οπότε άρχισε επίσηµα ο πόλεµος ΗΠΑ – Ιράν, εξέφραζε την αγωνία του για τις εκεί εξελίξεις. Αλλωστε, στη χώρα ζουν συγγενείς του. «Είναι πολύ φορτισµένη η ατµόσφαιρα. Είναι ανέφικτη η επικοινωνία, δεν παραδίδονται καν τα µηνύµατα που στέλνω. ∆εν έχουµε εικόνα», έλεγε εµφατικά. Γεννηµένος στη Γερµανία, όπου η Ελληνίδα µητέρα του γνώρισε τον πατέρα του, υπογραµµίζει ότι ο πατέρας του εξέτιε ποινή στις φυλακές του Ιράν για
δύο χρόνια και, όταν ήρθε στην Αθήνα, δεν ένιωθε ξένος, καθώς επισκεπτόταν κάθε καλοκαίρι την Κρήτη, όπου ζούσαν «η γιαγιά, ο παππούς και τα ξαδέρφια µου». Επιθυµεί να λήξει ο εφιάλτης για το Ιράν – οι πιθανότητες, πάντως, σύµφωνα µε τα µέχρι τώρα δεδοµένα, εξανεµίζονται… «Στη ∆ύση, πάντως, δεν διερωτάται κανείς για τα “θέλω” του ιρανικού λαού. Η δική µου µνήµη είναι η επανάσταση του 1978-1979, που έριξε την αυτοκρατορία του σάχη. Εκεί ήταν συµµέτοχοι όλοι – αυτή η µνήµη έχει καθορίσει όλη τη ζωή µου. Για ένα διάστηµα, µετά την πτώση του σάχη, εφαρµόστηκε η πολυφωνία, η δηµοκρατία. Εναν χρόνο αργότερα, όταν κηρύχθηκε η επικράτηση του θεοκρατικού καθεστώτος, επανήλθε το πρότερο σκοτάδι. Εµείς φύγαµε στις αρχές του ’81 από τη χώρα, ήµουν στα 10. Ο λαός στο
Ιράν εδώ και 47 χρόνια θέλει να διώξει αυτό το καθεστώς», καταλήγει.
Στην «Ελβετία του Περσικού»
Από τους πιο γνωστούς στο Ιράν Ελληνες είναι ο Μάνος Γαβράς: Το 2019 πρωταγωνίστησε στην κινηµατογραφική υπερπαραγωγή «The Master Mind», παίζοντας Νοτιοαµερικανό απατεώνα που µεταµορφώνεται σε Μαροκινό µεγαοεπιχειρηµατία, παίρνοντας το όνοµα Al Hadadi. Για τις ανάγκες, δε, του ρόλου του, έγινε αγνώριστος – µε µούσια και σκούρο makeup. Εκτοτε λάτρεψε τους ανατολίτικους προορισµούς, µε αποτέλεσµα να τους επισκέπτεται συχνά, κυρίως το Ντουµπάι, όπου είχε πάει διακοπές και µε τη µητέρα του και µε την οικογένεια Σάκη Τανιµανίδη – Χριστίνας Μπόµπα, µε τους οποίους είναι κουµπάροι.
Φυσικά, το Ντουµπάι µπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως δεύτερο σπίτι της Ιωάννας Τούνη, τόσες φορές που έχει επισκεφτεί το εµιράτο του Περσικού και έχει περάσει περίφηµα. Επίσης, αποτελεί από τους τακτικούς προορισµούς της εφοπλίστριας και διεθνούς φήµης φωτογράφου Μαρίνας Βερνίκου.
Αξίζει ειδική αναφορά στην πρώην δηµοσιογράφο, ραδιοφωνική παραγωγό και εδώ και χρόνια d.j. Αντζελα Παντελή, η οποία έχει παίξει στα µεγαλύτερα
πάρτι στο Ντουµπάι και βρίσκεται εκεί σχεδόν µόνιµα. Στέλνει βίντεο µε καταναλωτές να αναζητούν εµφιαλωµένο νερό, τρόφιµα µακράς διάρκειας και βασικά αγαθά, σε µια προσπάθεια να προµηθευτούν ό,τι µπορούν, υπό τον φόβο περαιτέρω κλιµάκωσης. Ο ∆ηµήτρης Ισαρης, ιδρυτικό µέλος των Otherview και των Duo Violins, επικοινωνεί µηνύµατα για «ειρήνη» µέσω social, ποστάροντας εκρήξεις… H εστεµµένη Ιωάννα Μπέλλα, πάλι, για καιρό είχε ως βάση της το Ντουµπάι, αλλά, για καλή της τύχη, αποφάσισε να µετεγκατασταθεί στο ηλιόλουστο Μαϊάµι των ΗΠΑ.
Κυριακάτικη Απογευματινή
