Στη ΔΕΘ οι 120 δόσεις ήταν ήδη μέρος της δικής μας πρότασης για τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Στον κυβερνητικό σχεδιασμό δεν υπήρχαν.
Τρεις εβδομάδες αργότερα εμφανίστηκαν ξαφνικά, μαζί με προσωρινές παρεμβάσεις για τα καύσιμα, σε μια στιγμή που η πίεση από την ακρίβεια είχε γίνει ασφυκτική.
Η ρύθμιση είναι χρήσιμη. Αλλά όταν ένα μέτρο που απουσίαζε από τον κεντρικό σχεδιασμό επιστρατεύεται εκ των υστέρων, κινδυνεύει να λειτουργήσει περισσότερο ως προπέτασμα καπνού παρά ως απάντηση στο πραγματικό πρόβλημα.
Γιατί οι μικρομεσαίοι δεν χρειάζονται κάθε φορά ένα καινούργιο μέτρο όταν πιέζει η επικαιρότητα. Χρειάζονται σχέδιο.
Το πραγματικό πρόβλημα της μικρής και μεσαίας επιχείρησης είναι αν μπορεί να χρηματοδοτήσει μια καλή ιδέα. Αν αντέχει το ενεργειακό κόστος. Αν έχει πρόσβαση στην τεχνολογία και στη γνώση. Αν μπορεί να συνεργαστεί, να εξαγάγει, να διεκδικήσει δημόσιες και ιδιωτικές δουλειές και να συνδεθεί με τις μεγάλες επενδύσεις που πραγματοποιούνται στη χώρα.
Ακριβώς αυτά επιχειρεί να αγγίξει η ολοκληρωμένη εργαλειοθήκη για τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα που έχει παρουσιάσει ο Αλέξης Τσίπρας και η ΕΛΑΣ. Δεν είναι κατάλογος αποσπασματικών ελαφρύνσεων. Είναι μια διαφορετική αντίληψη για τη θέση των ΜμΕ μέσα στο παραγωγικό μοντέλο.
Χρειάζεται πρώτα οξυγόνο: κατάργηση της προκαταβολής φόρου για τις ατομικές επιχειρήσεις, ουσιαστική μείωσή της για τα νομικά πρόσωπα και βιώσιμη αντιμετώπιση των συσσωρευμένων οφειλών.
Αλλά αυτό είναι μόνο η αφετηρία. Χρειάζεται χρηματοδότηση με πραγματική πρόσβαση: ισχυρότερη Αναπτυξιακή Τράπεζα, μικροπιστώσεις και εγγυοδοτικά εργαλεία, ώστε ένα βιώσιμο επιχειρηματικό σχέδιο να μη σταματά στην έλλειψη εμπράγματων εξασφαλίσεων.
Χρειάζεται χαμηλότερο ενεργειακό κόστος, λιγότερη γραφειοκρατία και πρόσβαση στην τεχνητή νοημοσύνη, την αυτοματοποίηση και την τεχνογνωσία.
Χρειάζονται συνεργασίες που δημιουργούν οικονομίες κλίμακας χωρίς να καταργούν την αυτονομία: κοινές προμήθειες, logistics, ενεργειακές κοινότητες, πιστοποιήσεις, εξαγωγικά σχήματα.
Και κυρίως πρέπει να αλλάξει η σχέση των μικρομεσαίων με τις μεγάλες επενδύσεις. Η επιτυχία μιας επένδυσης δεν μπορεί να μετριέται μόνο στα εκατομμύρια που εισρέουν. Πρέπει να μετριέται στο πόσους ελληνικούς προμηθευτές κινητοποιεί, πόση τεχνογνωσία δημιουργεί και πόση προστιθέμενη αξία μένει στη χώρα.
Σε αυτήν τη λογική εντάσσεται και το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης, με 12 δισ. ευρώ πρωτογενών κεφαλαίων στην τετραετία: ως επενδυτικός κορμός ενός νέου παραγωγικού κύκλου. Γιατί ο στόχος δεν είναι να μοιράσουμε διαφορετικά μια μικρή πίτα.
Ο στόχος είναι να μεγαλώσουμε την πίτα. Με περισσότερες επιχειρήσεις που επενδύουν, μεγαλύτερη παραγωγικότητα, περισσότερες εξαγωγές, καλύτερες δουλειές και περισσότερη αξία που μένει στην Ελλάδα. Η μικρή επιχείρηση δεν μπορεί να μένει στην ουρά της ανάπτυξης.
Πρέπει να έχει θέση στον πυρήνα της.
Ο κ. Καρπουχτσής είναι οικονομολόγος και αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου ΕΛΑΣ
Εφημερίδα Απογευματινή
