Η Αριστερά, στην απέλπιδα προσπάθειά της να ασκήσει αντιπολίτευση, διολισθαίνει επικίνδυνα στον ρόλο του «χρήσιμου ηλίθιου» των διακινητών και του Ερντογάν. Αντί να θωρακίσουν το κύρος του κράτους δικαίου, τα στελέχη της σπεύδουν να καταδικάσουν το Λιμενικό Σώμα, πριν καν αποφανθεί η Δικαιοσύνη. Αυτή η στάση δεν συνιστά ανθρωπισμό αλλά μια συστηματική αποσάθρωση των θεσμών.
Η ελευθερία, όπως διδάσκει η ιστορική διαδρομή του έθνους μας, οφείλει να συμβαδίζει με την ευταξία. Δεν νοείται να υπονομεύονται οι ένστολοι, που φυλάνε τα σύνορα της δημοκρατίας μας, υιοθετώντας άκριτα το αφήγημα εκείνων που την εχθρεύονται. Η νομική άμυνα της χώρας ξεκινά πρωτίστως από την εσωτερική μας σοβαρότητα και την πίστη στα όργανα της πολιτείας.
Στην πρόσφατη περίπτωση της Χίου η σπουδή της Αριστεράς να υιοθετήσει αδιακρίτως κάθε καταγγελία λειτουργεί ως έμμεση διευκόλυνση για το αίτημα ασύλου. Δημιουργεί τεχνητά ένα κλίμα «δεδομένης ενοχής» της Ελλάδας, το οποίο οι αιτούντες και οι καθοδηγητές τους εργαλειοποιούν προκειμένου να μπλοκάρουν τις διαδικασίες και να αποφύγουν την απέλαση. Αυτή η σύνδεση της «δεδομένης ενοχής» με τη διευκόλυνση του ασύλου είναι το κλειδί της εθνικής υπονόμευσης. Μετατρέπουν μια ανθρωπιστική ευαισθησία σε πολιτικό εργαλείο αποσάθρωσης των συνόρων, γεγονός που εξοργίζει τον μέσο πολίτη που απαιτεί ευταξία και ασφάλεια.
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μια επιχείρηση έρευνας και διάσωσης υπό ακραίες συνθήκες η νομική και ηθική υποχρέωση του πληρώματος είναι η διάσωση της ανθρώπινης ζωής και όχι η «σκηνοθεσία» της επιχείρησης. Αν ένας λιμενικός πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στο να πιάσει το σωσίβιο ή να ενεργοποιήσει μια κάμερα, η ηθική της ευνομίας επιβάλλει το πρώτο. Το Λιμενικό αντιμετωπίζει εγκληματικές οργανώσεις που ασκούν ωμή βία. Οι επικίνδυνοι ελιγμοί των δουλεμπόρων είναι αυτοί που προκαλούν τις συγκρούσεις. Η τυχόν έλλειψη οπτικού υλικού δεν αναιρεί την πραγματικότητα της επίθεσης που δέχονται καθημερινά τα στελέχη της Ελληνικής Ακτοφυλακής.
Επιπλέον, πολλές επιχειρήσεις έχουν χαρακτήρα αποτροπής και άπτονται της εθνικής ασφάλειας. Η χρήση διακριτικών ή η συνεχής καταγραφή μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να εκθέτει επιχειρησιακά μυστικά ή την ταυτότητα των στελεχών σε δίκτυα διακινητών, που παρακολουθούν στενά. Η διαχείριση μιας κρίσης απαιτεί ρεαλισμό και όχι ιδεολογικές παρωπίδες που τυφλώνουν.
«Ελλάδα 2030» σημαίνει μια χώρα σοβαρή, όπου η ελευθερία προστατεύεται από ισχυρούς κανόνες και όχι από κραυγές. Η υποστήριξη των ενστόλων μας είναι ηθική και νομική επιταγή. Η διαφύλαξη της κυριαρχίας μας δεν είναι υπό διαπραγμάτευση ούτε μπορεί να γίνεται αντικείμενο μικροκομματικής εκμετάλλευσης, που προσφέρει «νομικά πατήματα» σε όσους επιβουλεύονται τη σταθερότητα της πατρίδας.
Του Νικολάου Ευ. Μουρούτσου,δικηγόρου παρ’ Αρείω Πάγω
Εφημερίδα Απογευματινή
