Αποφασισµένος να προχωρήσει στον δρόµο που έχει χαράξει εµφανίζεται εσχάτως ο Νίκος Ανδρουλάκης, αδιαφορώντας για την κριτική που δέχεται από τους εσωκοµµατικούς αντιπάλους του. Μοιάζει να έχει υιοθετήσει πλήρως τη θεωρία πως µια σειρά στελεχών δεν ενδιαφέρονται για τον κοινό σκοπό, αντιθέτως πιστεύει πως εξυπηρετούν προσωπικές φιλοδοξίες, οπότε θα συµπορευθεί µε όσους/ες µπορούν να συµβάλουν στην κοινή προσπάθεια. Γι’ αυτό και τα στελέχη του (∆ρούλιας, Λάµπρου, Βαρδακαστάνης) υιοθέτησαν τη σκληρή γραµµή στη συνεδρίαση για τα οργανωτικά ζητήµατα του Συνεδρίου. ∆ηλαδή τον αριθµό των συνέδρων και τον τρόπο εκλογής τους, όπου ο υπολογισµός θα γίνει µε βάση τα ποσοστά του κόµµατος στις τελευταίες ευρωεκλογές και όχι στις εσωκοµµατικές εκλογές. Με αυτή τη στρατηγική είναι βέβαιο ότι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα ελέγξει σε πολύ µεγάλο βαθµό το Συνέδριο, άλλωστε στα βασικά του όπλα είναι η αδυναµία των εσωκοµµατικών του αντιπάλων να βρουν κοινό βηµατισµό σε συνδυασµό µε τις κεντρικές συµµαχίες που έχει, π.χ. µε την Αννα ∆ιαµαντοπούλου.
Νέα ανοίγµατα και συνοµιλίες
Η στρατηγική του κ. Ανδρουλάκη προβλέπει το προσεχές διάστηµα κινήσεις σε δύο ταµπλό ως προς τα ανοίγµατα και τις προσθήκες. Από τη µία, µε νέο γύρο εντάξεων στο κόµµα πέραν των ανακοινώσεων της προηγούµενης εβδοµάδας µε τα 44 στελέχη. «Το ΠΑΣΟΚ είναι ανοικτό. Οποιος θέλει να επιστρέψει σε αυτόν τον αγώνα, να έρθει. Με τον ίδιο τρόπο που έρχονταν και στελέχη τις προηγούµενες δεκαετίες», ξεκαθάρισε, µιλώντας στη γραµµατεία της ΚΟΕΣ. Με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι ο επόµενος κατάλογος θα έχει ακόµα πιο ηχηρά ονόµατα µε τις προσθήκες βουλευτών, πρώην βουλευτών, ευρωβουλευτών κ.λπ. Και από την άλλη, µε οικοδόµηση σχέσεων εµπιστοσύνης και σταθερής επικοινωνίας µε τους αρχηγούς των κοµµάτων της προοδευτικής αντιπολίτευσης, δηλαδή τον Σωκράτη Φάµελλο και τον Αλέξη Χαρίτση. Οι διαδικασίες αυτές θα πηγαίνουν παράλληλα και ανάλογα από τις εξελίξεις θα φανεί αν µπορεί να γίνει κάτι µεγαλύτερο στον
χώρο της Κεντροαριστεράς.
Βεβαίως ο δρόµος που έχει επιλέξει ο κ. Ανδρουλάκης δεν είναι στρωµένος µε ροδοπέταλα, δεδοµένου ότι µια σειρά κεντρικών στελεχών έχουν τη δυνατότητα να παράγουν δυνατό ήχο, µε πιο χαρακτηριστική την περίπτωση ∆ούκα και να τροφοδοτούν την εσωστρέφεια µε αλλεπάλληλες δηλώσεις, πατώντας (και) πάνω στις χαµηλές πτήσεις στις δηµοσκοπήσεις.
Αλλά και αντιµετωπίζοντας υπαρκτά αγκάθια, όπως είναι η τεράστια ζηµιά που προκαλεί στο ΠΑΣΟΚ η περίπτωση Παναγόπουλου, πολύ περισσότερο από τη στιγµή που ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ δεν δείχνει καµία διάθεση να διευκολύνει το (πρώην) κόµµα του, αντιθέτως θέλει να είναι εκ νέου υποψήφιος για την προεδρία στο συνέδριο του Απριλίου. Η δυσκολία για τον κ. Ανδρουλάκη δεν σχετίζεται τόσο µε τις επιθετικές ανακοινώσεις της ΠΑΣΚΕ όσο µε το γεγονός ότι ο κ. Παναγόπουλος έχει προνοµιακές -και όχι µόνο- σχέσεις µε κεντρικά στελέχη του κόµµατος, όπως προκύπτει και από την εκκωφαντική σιωπή τους
αναφορικά µε το σκάνδαλο των κέντρων κατάρτισης και τη λειτουργία του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ.
Κυριακάτικη Απογευματινή
